ΠΟΝΤΙΑΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ

Η Τραπεζούντα περήφανη και γενναιόδωρη υποδέχεται τα λησμονημένα της παιδιά

2010-07-10T07:03:00.000-07:00

Οδοιπορικό στην Τραπεζούντα

Γράφει η Έφη Χ. Μαυροπούλου

Πόσο σημαντικό μπορεί να είναι ένα ταξίδι; Πόσα πρωτόγνωρα συναισθήματα μπορεί να σου προξενήσει;
Το πρώτο μου ταξίδι στον Πόντο. Το πρώτο μου ταξίδι στην Τραπεζούντα, στα χωριά των παππούδων μου στην επαρχία Όφεως της Τραπεζούντας.
Το ταξίδι ξεκίνησε με προσμονή, αγωνία για το καινούργιο και ενθουσιασμό όπως όταν είναι να συναντήσουμε πρόσωπα αγαπημένα.
Δεν είχε τουριστικό χαρακτήρα ή τουλάχιστον μόνο τουριστικό αλλά κυρίως προσκυνηματικό και πολιτιστικό., αφού έγινε με αφορμή την αφορμή της αναβίωσης των Μωμόγερων, ενός διονυσιακού εθίμου στην κωμόπολη Λιβερά της Τραπεζούντας.
Ξεκινήσαμε οδικώς από Θεσσαλονίκη ξημερώματα, μεσημεράκι πια φτάσαμε στη Κωνσταντινούπολή και κατευθείαν στο αεροδρόμιο να πάρουμε την πτήση μας για Τραπεζούντα. Ήδη από το αεροδρόμιο ξεκινήσαμε το........
χορό και το τραγούδι θαρρείς για τα καλοσορίσματα. Οι ντόπιοι άρχισαν δειλά-δειλά να τραγουδούν μαζί μας. Άραγε να αναρωτιούνται ποιοι είμαστε; Τι είμαστε εμείς που ενώ φαινόμαστε τόσο διαφορετικοί λέμε τα ίδια τραγούδια και χορεύουμε τους ίδιους χορούς;

Άφιξη στην Τραπεζούντα

Μετά από 1.30΄ πτήσης φτάσαμε στο αεροδρόμιο της Τραπεζούντας και από κει κατευθείαν για το ξενοδοχείο στη Ματσούκας, το βυζαντινό Δικαίσημον.
Μέχρι να τακτοποιηθούμε στα δωμάτια το πρώτο παρακάθ' είχε στηθεί.
Ήδη νιώθω κάπως. Στο ξενοδοχείο τόσες γνώριμες εικόνες.. Μια τοιχογραφία της Παναγίας Σουμελά, ενώ η ποντιακή λύρα και οι παραδοσιακές ποντιακές φορεσιές κυριαρχούν παντού. Η συγκίνηση όλων είναι εμφανής.

Μωμογέρια στη Λιβερά και στου Ματαρατζή

Την άλλη μέρα ξεκινάμε για τη Λιβερά, για την αναβίωση του εθίμου. Το χωριό αραιοκατοικημένο, φτωχικό μα όμορφο. Λιγοστοί κάτοικοι μας συνοδεύουν, οι περισσότεροι μας παρακολουθούν από τα κλειστά παράθυρα. Θαρρείς να θέλουν να βγουν να χορέψουν μαζί μας αλλά κάτι τους σταματάει. Και ενώ το γλέντι έχει ανάψει για τα καλά, δυο θερμόαιμοι Τούρκοι μας ζητούν έντονα να σταματήσουμε. Κανείς μας όμως δε σταματάει. Η οδηγία του αρχηγού της αποστολής Κώστα Αλεξανδρίδη είναι ξακάθαρη: «Συνεχίστε, μη φοβάστε». Και συνεχίζουμε. Τίποτα δε μας πτοεί. Ήρθαμε για ένα σκοπό και έγινε μεγάλη προετοιμασία γι' αυτό. Άλλωστε, ήρθαμε με όλα τα απαιτούμενα δικαιολογητικά και αφού πήραμε τις απαιραίτητες άδειες από Νομαρχία, Δημαρχία και Αστυνομία. Ο Δήμαρχος κάνει μια δειλή εμφάνιση. Ο Νομάρχης πουθενά. Η αστυνομία συνέχεια μαζί μας και δίπλα μας.
Η ίδια εικόνα και στο επόμενο χωριό στο Ματαρατσί (Ήλαξα). Εκεί συναντήσαμε τον Ηλία, ο οποίος αποτελεί σημείο αναφοράς για τους Έλληνες, που επισκέπτονται τη περιοχή. Η οικογένεια του Ηλία ήταν από τις πρώτες που εγκαταστάθηκαν εδώ μετά τον διωγμό των Ελλήνων το 1923. Αναζήτησε την ιστορία του τόπου και των ανθρώπων και έχει καταγεγραμμένη την ιστορία της κάθε ελληνικής οικογένειας. Μας υποδέχτηκε και αυτός και η οικογένειά του με ιδιαίτερη χαρά και ζεστασιά. Μας προσέφεραν τσάι και χορέψαμε στην αυλή του σπιτιού τους.
Έχω ήδη αρχίσει να ανυπομονώ για την επόμενη μέρα.Αφήνω το υπόλοιπο γκρουπ και με τη συνοδεία του φίλου μου Μεχμέτ θα επισκεφτώ το χωριό του παππού μου το Γίγα. Υαρλικ με τη σημερινό του ονομασία. |
Ο καιρός βροχερός.
Είδες, μου λέει ο Μεχμέτ; Το χωριό σου θαρρείς και συμμερίζεται τη ήδη φορτισμένη συναισθηματική σου κατάσταση και συγκινείται μαζί σου.
Όσο πλησιάζουμε τόσο μεγαλώνει η προσμονή μου. Κάνω σα παιδί που ανυπομονεί να ανοίξει τα δώρα του.
-Άντε Μεχμέτ κοντεύουμε;

Στο χωριό των προγόνων μου

Αρχίζω να φωτογραφίζω λαίμαργα κάθε παλιό σπίτι που συναντώ στη περιήγησή μου με την κρυφή ελπίδα ότι ίσως κάποιο από αυτά ανήκε κάποτε στην οικογένειά μου. Το χωριό είναι πραγματικά υπέροχο. Παλιά πετρόχτιστα σπίτια, πυκνή και άτακτη βλάστηση σε συνδυασμό με το ψιλόβροχο, που δεν έχει σταματήσει, συνθέτουν ένα κινηματογραφικό σκηνικό. Φωτογραφίζω το σπίτι και το οικόπεδο στο οποίο κάποτε υπήρχε η εκκλησία του χωριού. Ο ιδιοκτήτης προφανώς μας βλέπει και βγαίνει έξω να μάθει τι ζητάμε.
Μας μιλάει στα τούρκικα. Άραγε δε ξέρει ποντιακά ή δε θέλει να μιλήσει στη γλώσσα μας; Ο Μεχμέτ του απαντάει στα τούρκικα και του εξηγεί ποια είμαι. Αναφέρει το όνομα της οικογένειάς μου αλλά δυστυχώς δε ξέρει τίποτα. Μας καλεί για τσάι στο σπίτι του, τον ευχαριστούμε ευγενικά και αναχωρούμε. Συναντάμε και κανά- δυο ακόμα κατοίκους του χωριού αλλά δυστυχώς κανείς δε ξέρει τίποτα. Κοιτώ τα μάτια τους με μεγάλη αγωνία. Άραγε ξέρουν κάτι να μου πουν; Δυστυχώς, τίποτα.
Απογοήτευομαι. Μη κάνεις έτσι, μου λέει ο Μεχμέτ. Πρώτη φορά είναι. Την επόμενη φορά θα έρθεις με περισσότερα στοιχεία. Τώρα έκανες ένα αναγνωριστικό βήμα. Το σκέφτομαι καλύτερα και μάλλον έχει δίκιο. Άλλωστε, δίνω μια προσωπική υπόσχεση, ότι θα ξανάρθω.
Φεύγω νιώθοντας όχι μόνο ότι κάτι έχω αφήσει πίσω μου αλλά και ότι κάτι δικό μου υπήρχε εδώ πριν έρθω. Παίρνω λίγο υγρό χώμα και μερικές πετρούλες, έτσι για να τις εναποθέσω στο μνήμα των προγόνων μου.

Σαράχο: ένα υπέροχο χωριό ελληνόφωνων

Επιστροφή για να συναντήσουμε τους υπόλοιπους στο Σαράχο, σήμερα Uzungol. Ανυπομονώ να τους πω τα νέα. Ανυπομονώ να μοιραστώ τα συναισθήματά μου.
Μέσα σε ένα υπέροχο και χιονισμένο τοπίο φτάνω λίγο πριν ξεκινήσουμε το φαγητό. Με ρωτούν όλοι τί βρήκα και πως πέρασα. Είμαι κατενθουσιασμένη, δε προλαβαίνω να επεξηγώ.
Στο φαγητό με περιμένει άλλη έκπληξη. Τρώμε χαβίτς (η γιαγιά μου το έλεγε μουχλαμά), σαρμαδάκια με μαύρα λάχανα, στίπα τσιγαρισμένα και πέστροφα τηγανητή σε βούτερο χτηνί. Όλα είναι ίδια με τα φαγητά που μεγαλώσαμε. Απίστευτο.
Τελειώνει και αυτή η βόλτα με πολύ τραγούδι γύρω από το τζάκι.

Στην Παναγία Σουμελά

Την επόμενη μέρα πάμε για προσκύνημα στην Παναγία Σουμελά. Είμαστε το πρώτο γκρουπ από την Ελλάδα μετά την απόφαση του Ερτογάν να λειτουργεί το Μοναστήρι μια φορά το χρόνο. Τα τηλεοπτικά κανάλια μας ακολουθούν παντού. Το ίδιο και οι άνδρες των μυστικών υπηρεσιών. Κάτι γίνεται. Είναι τόσο σημαντική γι' αυτούς αυτή μας η επίσκεψη; Φοβούνται κάτι; Όπως και να' χει νιώθουμε ασφάλεια με τη συνεχή τους παρουσία. Καθημερινά οι εφημερίδες και τα τηλεοπτικά κανάλια αναφέρονται στην επίσκεψή μας, χωρίς ευτυχώς αρνητικά σχόλια.
Η Παναγία Σουμελά, στέκεται μεγαλόπρεπη πάνω στο βράχο και μας κοιτάει από ψηλά. Το τοπίο πανέμορφο και χιονισμένο. Το χιόνι δε σταματά να πέφτει. Είναι ίσως το μοναδικό μέρος που οι καρτ ποστάλ δεν μπορούν να αποδώσουν με ακρίβεια την ομορφιά του.
Είμαστε όλοι συγκινημένοι αλλά και προσεκτικοί. Δε θέλουμε να αφήσουμε τα κανάλια να κάνουν ούτε ένα αρνητικό σχόλιο για μας έστω και υπαινικτικά. Τηρούμε ενός λεπτού σιγή για να δείξουμε την κατάνυξη και το σεβασμό μας στο χώρο. Κάνουμε το σταυρό μας διακριτικά, για να μη προκαλέσουμε. Προσέχουμε την κάθε λεπτομέρεια. Είναι κρίμα να χαλάσουμε τις θετικές εντυπώσεις για το τίποτα.

Σεργιάνι στη βασίλισσα του Πόντου, την Τραπεζούντα

Το απόγευμα κάνουμε τη πρώτη μας βόλτα στη πόλη της Τραπεζούντας. Μια έντονα ανατολίτικη πόλη με πολύ χρώμα, φτώχεια και γελαστούς ανθρώπους. Βρίσκω το Φροντιστήριο της Τραπεζόυντας, που τώρα πια λειτουργεία σαν λύκειο και έχει μια καφετέρια με θέα τη προκυμαία. Τα σπίτια και οι τράπεζες επιφανών Ελλήνων διατηρούνται ανέπαφα στο χρόνο και λειτουργούν ως δημόσια κτίρια στεγάζοντας το Δημαρχείο της πόλης, Μουσείο, Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. Κι εκεί με περιμένει νέα έκπληξη. Σε ένα από τα εστιατόρια της Τραπεζούντας ο σερβιτόρος καταλαβαίνει ότι είμαστε Έλληνες και μας πλησιάζει λέγοντας:
-Γιουνάν; (Έλληνες);
-Yes. Απαντώ στα αγγλικά.
-Απ' όθεν είσαι; συνεχίζει στα ποντιακά με χαμηλωμένη φωνή. (Από πού είσαι);
-Α σον Όφη. (Απ' τον Όφη)
-Τεμέτερον κορτσόπον είσαι σύ πα. (Δικό μας κορίτσι είσαι και' συ).
Είμαι στα βάθη της Τουρκίας, σε ένα μέρος που δεν έχω ξαναπάει αλλά μπορώ να συνεννοηθώ με τους ντόπιους γιατί μιλούμε την ίδια γλώσσα. Αν αυτό δεν είναι σπουδαίο, αν αυτό δεν είναι συγκινητικό, αν αυτό το γεγονός δεν αποκαλύπτει πολλά για την καταγωγή αυτών των ανθρώπων, τότε τι άλλο μπορεί να συμβαίνει;

Τη αποχωρισίας

Τελευταία μέρα, δεν έχουμε πολύ χρόνο. Η Τραπεζούντα μας περιμένει.
Επισκεπτόμαστε την Αγία Σοφία της Τραπεζούντας, εδώ που στέφθηκαν αυτοκράτορες! Υπέροχη εκκλησία μπροστά στη θάλασσα.
Οι δημοσιογράφοι από πίσω μας, το ίδιο και οι άντρες των μυστικών υπηρεσιών.
Φεύγω και νιώθω ότι κάτι έχω αφήσει πίσω μου. Ένα κομμάτι δικό μου εξακολουθεί να βρίσκεται εκεί αλλά και ένα κομμάτι από κει το έχω πάρει μαζί μου στην Ελλάδα.
Ένα ταξίδι που το έκανα για πρώτη φορά αλλά σίγουρα όχι για τελευταία. Από αυτό το ταξίδι ξέρω καλά ότι ξεκίνησε ήδη, το αέναο ταξίδι της ζωής μου στο Πόντο.

effiemavropoulou@hotmail.com

ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΚIΝΗΜΑ ΕΛΛΑΔΟΣ

4ήμερη εκδρομή στον Πόντο 12-16 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2010

2010-07-05T13:59:00.000-07:00

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΝΕΑΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΣΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ

ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΜΟΝΗ ΣΟΥΜΕΛΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 87 ΧΡΟΝΙΑ

4-ήμερη εκδρομή στον ΠΟΝΤΟ

12-16 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2010

ΠΕΜΠΤΗ12/08/2010: ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ- ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑ
- Συγκέντρωση στο αεροδρόμιο Μακεδονία στης 21:30.
- Αναχώρηση για Τραπεζούντα 23:40.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13/08/2010:ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑ- Άφιξη στην.......
πρωτεύουσα του Πόντου την Τραπεζούντα.
- Επιβίβαση στο λεωφορείο. Τακτοποίηση στο ξενοδοχείο και ξεκούραση.
- Πρωινό μεταξύ 10:00-11:00 και στη συνέχεια αναχώρηση για το προσκύνημα στην Αγία Σοφία, που κτίσθηκε επί Μανουήλ Κομνηνού, μετάβαση στην έπαυλη του Κωνσταντίνου Καπαγιαννίδη, «Στο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας» κ.ά. Βόλτα στην αγορἀ με τους γνωστούς χρυσοχόους και τα εργαστήρια χαλκού, τις συνοικίες όπου παλιά ήκμασε ο Ποντιακός Ελληνισμός. Αργότερα μετάβαση στο ξενοδοχείο. Τακτοποίηση και δείπνο.
- Διανυκτέρευση.

ΣΑΒΒΑΤΟ 14/08/2010:ΚΕΡΑΣΟΥΝΤΑ-ΚΟΤΥΩΡΑ-ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ- Μετά το πρωινό αναχώρηση για Κερασούντα. Σήμερα η ημέρα είναι μεστή Πόντου και νότιας Πόντικής. Περιήγηση στην Κερασούντα και το νησάκι της που κατά την μυθολογία ταυτίζεται με την Αρητιάδα, όπου οι Στυμφαλίδες Όρνιθες επιτέθηκαν στους Αργοναύτες. Αργότερα άφιξη στα Κοτύωρα και επίσκεψη στην Εκκλησία της Υπαπαντης καθώς και στην «Ψωμιάδειο Ελληνική Σχολή».
- Στη συνέχεια επίσκεψη στην Αργυρούπολη η οποία είναι γνωστή για τα ορυχεία αργύρου που είχε, τα οποία αποτέλεσαν βασική πηγή εσόδων της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας. Σήμερα στην παλιά πόλη υπάρχουν ερείπια σπιτιών και εκκλησιών, αφού η πόλη αυτή ήκμασε κατά τον 17^ο αιώνα, ενώ είναι γνωστή η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και το «Φροντιστήριο της Αργυρούπολης».
- Τέλος μετά από την περιήγηση της πόλης αναχώρηση και άφιξη στο ξενοδοχείο.
- Δείπνο.
- Διανυκτέρευση.

ΚΥΡΙΑΚΗ 15/08/2010:ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑ (ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ)- Μετά το πρωινό αναχώρηση για το Μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά, στο όρος Μελά.
Συμμετοχή στην Θεία Λειτουργία στην οποία θα προεξάρχει η Α.Θ.Π. ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος και πλειάδα Αρχιερέων.
- Επιστροφή στο ξενοδοχείο για ξεκούραση και στη συνέχεια το βράδι αναχώρηση για το επίσημο δείπνο στο εστιατόριο SULEYMAN που θα ευλογήσει ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος.
- Διανυκτέρευση.

ΔΕΥΤΕΡΑ 16/08/2010:ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑ-ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ- Αναχώρηση από το ξενοδοχείο στης 4:00 Κυριακή προς Δευτέρα με τις βαλίτσες μας στο λεωφορείο για την πτήση στης 5:30 για Θεσσαλονίκη.

Τιμή κατ’άτομο σε δίκλινο ή τρίκλινο: 850 ευρώ
Τιμή μονόκλινου: 1025 ευρώ

Στην τιμή περιλαμβάνονται: -Αεροπορικό εισιτήριο και φόροι αεροδρομίων.
-Τρείς διανυκτερεύσεις σε ξενοδοχείο 4 αστέρων στο NOVOTEL Τραπεζούντας
-Τρία πρωινά και τρία δείπνα στο ξενοδοχείο.
-Μεταφορές από και προς το αεροδρόμιο.
-Μεταφορές για την υλοποίηση του προγράμματος.
-Ελληνόφωνος ξεναγός.

Δεν περιλαμβάνονται:-Είσοδοι σε μουσεία.
-Επιπλέον φαγητά.
-Βραδινές διασκεδάσεις.
-Μεταφορές μετά την λήξη του προγράμματος.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ του Συλλόγου Ποντίων Σταυρούπολης «ΑΚΡΙΤΕΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ»

2010-07-01T16:40:00.000-07:00

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Ποντίων Σταυρούπολης «ΑΚΡΙΤΕΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ» εκφράζει την οργή και την αγανάκτησή του για την πράξη καταστροφής του συστήματος εκπομπής του Ράδιο Ακρίτες 102,3fm χθες το πρωί (Τετάρτη 30/6/2010), στο πάρκο κεραιών του Χορτιάτη από συνεργείο του Δήμου Χορτιάτη
Το Ράδιο Ακρίτες αποτελεί τη φωνή του υπερήφανου Ποντιακού λαού που έχει βιώσει την τραγωδία της Γενοκτονίας και του ξεριζωμού από το Τουρκικό κράτος.
Είναι ακατανόητη αυτή η ενέργεια που πλήττει ένα ειδικό και μοναδικό σε παγκόσμιο επίπεδο ραδιόφωνο που αποτέλεσε και αποτελεί το βασικό εργαλείο και μέσον επικοινωνίας των απανταχού Ποντίων.
Ο Δήμαρχος Χορτιάτη κ. Μιχάλης Γεράνης οφείλει εξηγήσεις για αυτή την......
εχθρική του πράξη εναντίον της φωνής του Ποντιακού Ελληνισμού αλλά και πολλών άλλων εθνικοτοπικών οργανώσεων που φιλοξενούνται από το Ράδιο Ακρίτες.
Γνωρίζουμε πως όλα αυτά τα 17 χρόνια της νόμιμης και συνεχούς λειτουργίας μας η φωνή μας ενοχλεί το Τουρκικό προξενείο της Θεσσαλονίκης και την Τουρκική πρεσβεία γιατί τίθεται με ένταση και σαφήνεια το ζήτημα της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και της Ανατολής αλλά και άλλων Χριστιανικών πληθυσμών από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς..
Το Ράδιο Ακρίτες 102,3fm σε πείσμα όλων αυτών που επιδιώκουν τη φίμωσή του θα συνεχίσει να αποτελεί την καθαρή και δυνατή φωνή του υπερήφανου Ποντιακού Ελληνισμού. Οι έλληνες του Πόντου δεν θα επιτρέψουν να σβήσει αυτή η αγωνιστική και μαχητική φωνή τους.

ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

Προτάσεις της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος για τη διάσωση και τη διάδοση της προφοράς της ποντιακής διαλέκτου.

2010-06-30T05:49:00.000-07:00

Λαοί που λόγω της ιστορικής συγκυρίας διαμόρφωσαν έναν ιδιαίτερο πολιτισμό και στη συνέχεια απώλεσαν τον ιστορικό τους χώρο όπως οι Έλληνες του Πόντου, κινδυνεύουν να χάσουν την ταυτότητά τους, όχι επειδή η λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης και του πανδαμάτορα χρόνου σαρώνουν τα πάντα στο πέρασμά τους, αλλά επειδή επιπλέον δεν αναπαράγονται και δε περνούν αυτόματα και αυτονόητα όλες οι εκφράσεις της καθημερινής ζωής τους από γενιά σε γενιά, όπως συμβαίνει με κάθε λαό που ζει στο χώρο της προέλευσής του.

Η διάλεκτος, συστατικό στοιχείο κάθε πολιτισμού, ιδιαίτερα η ποντιακή η οποία διατήρησε στο λεξιλόγιό της και στην προφορά της αρκετά στοιχεία της αρχαίας ιωνικής διαλέκτου, δηλ. της γλώσσας του Ομήρου, αργοσβήνει μετά τη βιολογική εξαφάνιση της γενιάς που ήλθε από την αλησμόνητη πατρίδα. Γλωσσολογικά συγγενεύει τα μάλα με την καππαδοκική και την κυπριακή.

Λειτουργικά η ποντιακή διάλεκτος επείχε στον Πόντο τη θέση της γλώσσας, διότι ήταν το μοναδικό γλωσσικό σχήμα προφορικής κυρίως επικοινωνίας μεταξύ των Ελλήνων του Πόντου. Διαβάστε περισσότερα....Στα πλαίσια όμως της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας αποτελεί μια διάλεκτο, διότι στην σύγχρονη Ελλάδα το καθιερωμένο γλωσσικό σχήμα είναι η καθομιλουμένη νεοελληνική δημοτική γλώσσα.

Παρεμπιπτόντως αναφέρω ότι τα μεν κείμενα του Ομήρου και των άλλων αρχαίων συγγραφέων έχουν διασωθεί, αλλά η προφορά τους μας μένει άγνωστη, γι’ αυτό μετά την ίδρυση του, το νεοελληνικό κράτος ταλανίστηκε από ένα τεράστιο γλωσσικό ζήτημα που προέκυψε από τη διχοτόμηση της ελληνικής κοινωνίας στην σκοτεινή περίοδο της τουρκοκρατίας, στον ντόπιο υπόδουλο ελληνισμό του ελληνικού χώρου από τη μία, και του διάσπαρτου στις ελληνικές κοινότητες της Ευρώπης ελληνισμού της Διασποράς, από την άλλη.

Όσον αφορά την αξία της γνώσης του παρελθόντος, ας μη τη θεωρήσει κανείς αβασάνιστα ως οπισθοδρομική, διότι και αυτοί οι λευκοί Αμερικανοί που σήμερα μονοπωλούν την εξουσία πάνω στη γη, θέτουν τη ως υπέρτατο όνειρο της ζωής τους ένα ταξίδι στον χώρο των προγόνων τους, δηλ. στην Ευρώπη.

Οι νέγροι φυσικά, δεν διανοούνται τέτοια πολυτέλεια!

Προτάσεις

Από ερευνητές νεολαίους γίνονται καταγραφές με συνεντεύξεις σε πρόσωπα εγνωσμένης γνώσης της ποντιακής διαλέκτου, τα οποία εξιστορούν από πού κατάγονται οι πρόγονοί τους και από τις δύο πλευρές και διηγούνται τις σημαντικές στιγμές της καθημερινής τους ζωής, αλλά και της τοπικής ιστορίας των προγόνων τους. Έτσι μαζί με τη διάλεκτο συγκεντρώνονται και διασώζονται γεωγραφικά, θρησκευτικά, ιστορικά επαγγελματικά, διατροφικές συνήθειες, ήθη και έθιμα τραγούδια και χορούς και οποιαδήποτε άλλα στοιχεία για την καταγωγή τους, τα οποία αυτοί θεωρούν σημαντικά.

Οι ερευνητές προσπαθούν να οδηγήσουν τους συνομιλητές τους στην απόδοση της αφήγησης στην αμιγή ποντιακή διάλεκτο και στην απόρριψη των νεοελληνικών εκφράσεων που φυσιολογικά διείσδυσαν με την πάροδο του χρόνου στη διάλεκτό μας.

Π.χ. ο Πλούταρχος Κανετίδης κι λέει: μάζεψον τα πιάτα αλλά αποσκευάρτσον ατά. Σωστό είναι το δεύτερο.

Επίσης σημαντικό είναι να υποβάλλεται πάντα η ερώτηση σε ποιο περιβάλλον ποντιακό ενηλικιώθηκαν οι συνεντευξιαζόμενοι, για να μην αποδίδονται εσφαλμένα σε άλλες περιοχές, συγκεκριμένα στοιχεία της διαλέκτου, των ηθών και εθίμων και κάθε γενικότερα υλικού που συνθέτει αυτό τον πολιτισμό, για τον οποίο γίνεται η συνέντευξη.

Γνωρίζω ότι υπάρχουν σε διάφορα μέρη διάφορα μέρη αμιγείς ή σχεδόν αμιγείς ποντιακοί πληθυσμοί από διάφορα μέρη του Πόντου.

Επισημαίνω μερικά.

Ακ νταγ Μετέν Χωριά Σερρών κλπ
Αργυρούπολη Δράμας, Κιλκίς κλπ
Ατάπαζαρ, Νέα Νικομήδεια Βέροιας, Ακρινή Κοζάνης, Μεσημέρι Θεσσαλονίκης, Πολυδέντρι Ασκού Λαγκαδά ,
Ίμερα: Πανόραμα Θεσ/νίκης κλπ
Καρς, Χωριά του Κιλκίς κλπ
Κερασούντα, Θρυλώριον Κομοτινής, Αυγή Λαγκαδά, .
Κοτύωρα, Καστανούσα, Πλατανάκια, Μουριές , Θέρμη Θεσσαλονίκης κλπ.
Κουμουσ Μετέν, Μέταλλα Σερρών
Ματσούκα, Κοζάνη, Καβάλα κλπ
Μπουγά Μετέν, Μολώχα Κοζάνης
Νεοκαισάρεια, Νεοκαισάρεια Κατερίνης, Λαγκαδίκια.
Νικόπολη, Πυλαία Αλεξανδρούπολη, Πλατανότοπος Καβάλας κλπ
Όφις, Νέα Τραπεζούντα Πιερίας κλπ
Παϊπούρτ, Τριπόταμος Βέροια
Πάφρα, Σέρρες, Ιωάννινα
Σαμσούντα, Χωριά Δράμας Αγορά, Δασωτό κλπ.
Σάντα: Πεύκα Αλεξ/πολις, Ν. Σάντα Κιλκίς κλπ
Τραπεζούντα, Κολχικό Λαγκαδά
Τσιμερά, Πολυδένδρι, Πέντε Βρύσες Λαγκαδά.
Φάτσα, Σαλώνια Πιερίας κλπ.

Εάν υπάρχουν Σύλλογοι μέλη της Π.Ο.Ε. στέλνουμε σ' αυτά τα σωματεία έντυπο με ερωτηματολόγιο για συλλογή στοιχείων διαλέκτου, ιστορίας, λαογραφίας, κλπ. λαϊκής τέχνης κλπ., για μαγνητοσκοπήσουν συνεντεύξεις ήθη και έθιμα, φωτογραφικό υλικό, και αυτά αποστέλλουν στην Π.Ο.Ε. ένα αντίτυπο, αφού κρατήσουν το πρωτότυπο στο αρχείο τους. Εάν δεν υπάρχουν σύλλογοι-μέλη της ΠΟΕ στους παραπάνω οικισμούς, τότε απευθύνουμε σε γειτονικούς συλλόγους την παράκληση να μεριμνήσουν για τις παραπάνω δράσεις.

Η συλλογή του υλικού πρέπει να γίνει από ερευνητές της Π.Ο.Ε., οι οποίοι εκτός από τις συνεντεύξεις θα πρέπει να ηχογραφήσουν και συγκεκριμένους γραμματικούς τύπου όπως π.χ. χρόνοι, κλίσεις, εγκλίσεις, μετοχές κλπ. βασικών ρημάτων, κλίσεις ονομάτων, επιθέτων, επιρρημάτων, συνδέσμων, προθέσεων κλπ.

Βασικά εγχειρίδια σ’ αυτή την προσπάθεια κρίνονται ως απαραίτητα το Λεξικό του Άνθιμου Παπαδόπουλου και η Γραμματική της Ποντιακής Διαλέκτου του Δημοσθένη Οικονομίδη, που αποτελούν και τα δύο μέρος του Αρχείου Πόντου, όπως επίσης και το Λεξικό των αρχαϊσμών στις νέες ελληνικές διαλέκτους του γλωσσολόγου Καθηγητή του Α.Π.Θ. Γ. Ανδριώτη, όπως ακόμη και οι εργασίες του επίσης γλωσσολόγου Καθηγητή του Α.Π.Θ., συμπατριώτη μας και Προέδρου σήμερα του Αρχείου Πόντου Δ. Τομπαΐδη. Πέρα από αυτούς τους ακαδημαϊκούς δασκάλους χρήσιμες μπορούν ακόμη να αποδειχθούν και οι εργασίες της αλησμόνητης Βέρας Αντωνιάδου.

Ας επισημανθεί ακόμη ότι και στην σύνταξη της ποντιακής διαλέκτου, θα πρέπει να δοθεί ιδιαίτερο βάρος, διότι π.χ. διατηρεί και σ’ αυτό σημείο τύπους της αρχαίας.

Έτσι το αντικείμενο ακολουθεί κατά κανόνα το ρήμα - στην ποντιακή διάλεκτο λέμε αγαπώ σε και όχι σ’ αγαπώ, όπως συνηθίζουμε στην νεοελληνική.

Η Π.Ο.Ε. εκδίδει το υλικό σε CDROM και το διαθέτει σε τιμή κόστους σε κάθε ενδιαφερόμενους και το καταθέτει και στο υπό ίδρυση Μουσείο της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης για κάθε ενδιαφερόμενο. Έτσι θα διασωθούν ως ένα βαθμό τα τοπικά ιδιώματα αρκετών περιοχών. Το βιβλίο δεν έχει προφορά και δεν θα μπορεί να αποδοθεί στο μέλλον επακριβώς η διάλεκτος. Άλλωστε το ηχόχρωμα δε μπορεί να αποδοθεί με τα σημεία της στίξης, στο βαθμό που το αποδίδει η ανθρώπινη φωνή.

Επίσης πρέπει να καταγραφούν και οι Ελληνόφωνοι του Πόντου, όπως επίσης και ως ιδιαίτερη ομάδα και οι Πόντιοι που ομιλούν ακόμη και σήμερα στις χώρες της πρώην Σοβιετικής ένωσης διότι αυτές οι δύο τελευταίες ομάδες επειδή χρησιμοποιούν μη ελληνική γλώσσα ως καθομιλουμένη, δεν έχουν εισάγει στη διάλεκτο νεοελληνικά στοιχεία όπως συμβαίνει μ’ εμάς που χρησιμοποιούμε ταυτόχρονα και τα δύο αυτά νεοελληνικά ιδιώματα. Έτσι θα μπορούσε να εξετάσει κανείς συγκριτικά και τις μεταβολές που επέφεραν, τα διαφορετικά κοινωνικά περιβάλλοντα στη διάλεκτό μας τα τελευταία 100 περίπου χρόνια. Αυτό προϋποθέτει όμως προσεκτικές αποστολές και στις δύο αυτές περιοχές. Αυτές οι προτάσεις μπορούν να βελτιωθούν, να συμπληρωθούν κλπ.

Με την ελπίδα ότι έγινε αντιληπτή η αδήριτη ανάγκη της ηχητικής καταγραφής της διαλέκτου μας, υπογραμμίζω ακόμη ότι όλοι οι στόχοι που επιδιώκονται από μια ομάδα, προϋποθέτουν την ύπαρξη ενός στερεού συνδετικού κρίκου επικοινωνίας και αυτός δεν είναι άλλος από την κοινή ποντιακή μας διάλεκτο.

Με πιο απλά λόγια, η επιβίωση της ταυτότητας των Ποντίων περνά μέσα από την διάσωση της ποντιακής διαλέκτου, διότι αυτή συγκροτεί και συγκρατεί την ομάδα, η οποία θα επιδιώξει ενδεχομένως μελλοντικά την επίτευξη κάποιων στόχων της ιστορικής μας δικαίωσης.

Παρακαλείσθε στείλτε υλικό στην ποντιακή διάλεκτο σε ψηφιακή μορφή δηλαδή cd ή dvd.

Η γλώσσα είναι υπόθεση όλων μας.

Υπεύθυνος Ύλης: Σάββας Μαυρίδης
smavrid@libd.teithe.gr
info@poe.org.gr
2310227822

Ψηφιοποίηση των βιβλίων της Αργυρούπολης

2010-06-30T05:19:00.000-07:00

Παρουσία του επιστημονικού υπεύθυνου του έργου και προέδρου της Επιτροπής Βιβλιοθηκών του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Καθηγητού Α.Π.Θ. κ. Κων/νου Μανωλίκα και των συνεργατών του κ.κ. Ευστάθιου Αμανατίδη και Αντώνιου Σαραγιώτη, καθώς και του Νομάρχη κ. Κώστα Καραπαναγιωτίδη, παρουσιάστηκε το μεσημέρι της Παρασκευής στους δημοσιογράφους το έργο της ψηφιοποίησης των ιστορικών βιβλίων του Φροντιστηρίου της Αργυρούπολης του Πόντου. Πρόκειται για 972 σπάνια βιβλία και χειρόγραφα, τα οποία........
μετέφεραν (μαζί με άλλους 4.000 περίπου τόμους της Βιβλιοθήκης του Φροντιστηρίου που έχουν χαθεί) οι πρόσφυγες από την Αργυρούπολη και σήμερα φυλάσσονται στην Εύξεινο Λέσχη Ποντίων Νάουσας. Τα βιβλία είναι εκδόσεις του 14ου αιώνα έως και του 1900 σε γλώσσα αρχαΐζουσα ελληνική.

Το έργο, προϋπολογισμού 80.000 ευρώ, χρηματοδοτείται από τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ημαθίας, ενώ ο Νομάρχης έχει δεσμευτεί να καλύψει η Νομαρχία και το ενδεχόμενο επιπλέον κόστος (έως 100.000 ευρώ). Με την παρουσίαση αυτή ξεκίνησε και επίσημα το πρώτο μέρος των εργασιών του έργου, το οποίο συντελείται στο χώρο της Βιβλιοθήκης της Ευξείνου Λέσχης Νάουσας από Ναουσαίους φοιτητές μέλη της Λέσχης υπό την καθοδήγηση των υπευθύνων του Α.Π.Θ. Η προεργασία έχει ξεκινήσει εδώ και ένα μήνα περίπου, με την εγκατάσταση των ειδικών μηχανημάτων ψηφιοποίησης στη Λέσχη και την εκπαίδευση του προσωπικού που θα πραγματοποιήσει την ψηφιοποίηση των βιβλίων.

Ο Καθηγητής κ. Μανωλίκας διαβεβαίωσε ότι, παρότι για το έργο απαιτείται χρόνος 18 μηνών, θα έχει περατωθεί πολύ νωρίτερα, σε διάστημα ενός χρόνου περίπου. Όπως τόνισε, ο στόχος του έργου είναι διπλός: από τη μία η προστασία των βιβλίων από τη φθορά του χρόνου και από την άλλη η διάθεσή τους σε όλους τους ενδιαφερόμενους να τα προσεγγίσουν μέσω του Διαδικτύου. Ο καθηγητής επεσήμανε ότι το έργο δεν επρόκειτο να υλοποιηθεί χωρίς την επιμονή του Νομάρχη. Στη σημαντική συμβολή του Νομάρχη αναφέρθηκε και ο πρόεδρος της Ευξείνου Λέσχης Νάουσας κ. Θεόφιλος Τεληγιαννίδης, σημειώνοντας ότι είναι το επιστέγασμα πολλών και πολυετών προσπαθειών του συλλόγου για την διάσωση και αξιοποίηση του θησαυρού αυτού.

Τα ψηφιοποιημένα βιβλία θα αναρτηθούν στην ιστοσελίδα του Α.Π.Θ. - έχουν ήδη αναρτηθεί επτά παλαίτυπα της Βιβλιοθήκης της Αργυρούπολης στη βάση δεδομένων του Α.Π.Θ., στο Πρόγραμμα Ψηφιοποίησης ? όπου θα εισέρχεται κανείς κάνοντας link από την ιστοσελίδα της Ευξείνου Λέσχης Νάουσας και θα μπορεί να ξεφυλλίσει τα βιβλία. Τα παραπάνω εξήγησε ο αρχειονόμος-βιβλιοθηκονόμος και υπεύθυνος της Μονάδας Ψηφιοποίησης του Α.Π.Θ. κ. Αμανατίδης, ξεναγώντας τους δημοσιογράφους στην ιστοσελίδα του Α.Π.Θ. Ο κ. Αμανατίδης μας εξήγησε ότι το μηχάνημα που χρησιμοποιείται για την ψηφιοποίηση ? ονομάζεται bookscanner, σαρωτής βιβλίου ? είναι εξειδικευμένο ώστε να μην φθείρει το δέσιμο των πολύτιμων βιβλίων, αλλά και να μην καταστρέφονται οι σελίδες από την ακτινοβολία. Ανάλογο διαθέτουν ελάχιστες βιβλιοθήκες στην Ελλάδα. Στην παρουσίαση παραβρέθηκε και ο Διδάκτωρ φιλοσοφικής και υπεύθυνος της Μονάδας Ψηφιοποίησης Α.Π.Θ. κ. Σαραγιώτης, η γραμματέας της Λέσχης και υπεύθυνη της Βιβλιοθήκης του συλλόγου βιβλιοθηκονόμος κ. Β. Καραγιανοπούλου και τα μέλη της ομάδας νεαρών που θα υλοποιήσουν τις εργασίες.

www.maknews.gr

Οι περιπέτειες του Ποντιακού Ελληνισμού στη Ρωσία

2010-06-26T16:47:00.000-07:00

Τις περιπέτειες του ποντιακού ελληνισμού στη Ρωσία καταγράφουν οι Ανδρέας Αθανασιάδης και Χρήστος Μιχαηλίδης στο βιβλίο τους «Γεννηθείς εις Καύκασον Ρωσίας» (εκδ. Ινφογνώμων).

Πρόκειται για ένα φιλόδοξο συγγραφικό και εκδοτικό εγχείρημα, αφού μέσα από τις 384 σελίδες του επιχειρείται η συνολική ιστορική πλαισίωση της Οδύσσειας μιας ομάδας ανθρώπων, που ξεκίνησαν από τον μαρτυρικό Πόντο, το 1878, για να εγκατασταθούν στο Κυβερνείο Καρς του Καυκάσου, με μοναδικό αντάλλαγμα την ελευθερία που τους υποσχόταν η ομόδοξη Ρωσία.

Εκεί ανέπτυξαν σε αξιοθαύμαστο βαθμό τον.......
κοινοτισμό και την αλληλεγγύη και αντιστάθηκαν με σθένος στον εκρωσισμό. Έζησαν στον Καύκασο περίπου σαράντα χρόνια, επηρεάστηκαν από τον πολιτισμό του και από την Οκτωβριανή Επανάσταση, για να βρεθούν το 1921 στη δίνη των γεωπολιτικών ανακατατάξεων που οδήγησαν στον ολοκληρωτικό ξεριζωμό από τα χώματα της Ανατολής και στην εγκατάστασή τους στην Ελλάδα.

Οι ίδιοι πίστευαν ότι αυτή θα ήταν η τελευταία «στάση» στο προαιώνιο ταξίδι της φυλής και έδωσαν στο χωριό τους το όνομα Ποντοκώμη, για να μην ξεχαστεί ποτέ η γλυκιά πατρίδα. Εδώ όμως τους παρέσυρε η δίνη της Κατοχής και του Εμφυλίου, ενώ πλήρωσαν βαρύ τίμημα για την καταγωγή τους, αφού η ταυτότητά τους έγραφε το «γεννηθείς εις Καύκασον Ρωσίας».

Η τεκμηριωμένη έκδοση διασώζει πολύτιμες ιστορικές μνήμες, που αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής ιστορίας.

Πηγή: Ναφτεμπορική

Πληροφορίες:
Βιβλιοπωλείο ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ,
Φιλελλήνων 14, Σύνταγμα, Αθήνα,
τηλ. 210 3316036, φαξ 2103250421,
bookstore@infognomon.gr
Tιμή: 24 ευρώ, αποστολή με αντικαταβολή ΕΛΤΑ δωρεάν.

Αναβίωση του ολοήμερου καθιερωμένου πανηγυριού των Οροπεδίων του Πόντου "Παρχάρια" στην περιοχή του Οχυρού της Νυμφαίας την Κυριακή το πρωϊ στις 27 του Ιούνη

2010-06-24T12:19:00.000-07:00

Ο Σύλλογος Ποντίων Ν. Ροδόπης "Η Τραπεζούντα" προσκαλεί όλο τον κόσμο στην 9^η συνεχή διοργάνωση του ολοήμερου υπαίθριου πανηγυριού “Παρχάρια” την Κυριακή το πρωί στις 27 Ιουνίου στον άρτια οργανωμένο χώρος δασικής αναψυχής δίπλα στο Ιστορικό Οχυρό της Νυμφαίας.

Η διοργάνωση πραγματοποιείται, όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, με τη στήριξη της Περιφέρειας Αν. Μακεδονίας & Θράκης, της Υπερνομαρχίας Ροδόπης Έβρου, της Νομαρχίας Ροδόπης και του Δήμου Κομοτηνής ενώ για μια ακόμη φορά έχει ζητηθεί και η συμβολή του Ελληνικού Στρατού και της Ελληνικής Αστυνομίας τους οποίους και ευχαριστούμε εκ των προτέρων.

Το απαλό άρωμα της φύσης, τα καταπράσινα λιβάδια και το κελάηδισμα των πουλιών θα σας χαρίσουν ένα πραγματικά....... αξέχαστο πρωινό ενώ οι μελωδίες και οι αυθεντικές Ελληνικές γεύσεις θα ταξιδέψουν το νου στις θάλασσες, τις κοιλάδες και τα κορυφογραμμές της Ιστορίας του Ελληνισμού.

Το Παρχάρι βρίσκεται μόλις 15 χλμ. από την πόλη της Κομοτηνής ενώ η διαδρομή είναι όλη ασφαλτοστρωμένη εδώ και χρόνια με τη συνδρομή της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Μετά από δικές μας προτάσεις και με την συγκινητική ανταπόκριση από τους θεσμοθετημένους φορείς του Ελληνικού κράτους έχουν πραγματοποιηθεί αξιόλογες επενδύσεις που αφορούν την κατασκευή κιόσκι και άλλες υποδομές που δύνανται να φιλοξενήσουν έως και 1000.

Καύχημα λοιπόν το Παρχάρι της Νυμφαίας αφού είναι ο μοναδικός χώρος δασικής αναψυχής της Ορεινής Ροδόπης ενώ στόχος παραμένει η επαναδρομολόγηση και υλοποίηση της πρότασης μας για τη δημιουργία ενός δασικού χωριού στα αρχιτεκτονικά πρότυπα των Παρχαρίων του Πόντου που θα αποτελέσει μια επιπλέον πρόκληση για γνωριμία με τις σπάνιες ομορφιές της Ορεινής Ροδόπης και θα ανάδειξει την προοπτική ανάπτυξης του δασοτουρισμού και στην ακριτική περιοχή της Θράκης.

Το αυθεντικό γλέντι είναι επίσης ζητούμενο της όλης διοργάνωσης αφού ο παραδοσιακός χορός έχει γεννηθεί μέσα στη φύση και είναι σημαντικό ο χορευτής να γνωρίσει το φυσικό χώρο και μέσα στο φυσικό του χώρο.

Η ποντιακή γαστρονομία είναι ένα ακόμη απολαυστικό χαρακτηριστικό γνώρισμα που προσφέρεται δωρεάν και το οποίο δύναται να συμπληρωθεί από μια μεγάλη ποικιλία ποντιακών τυριών και γενικότερα παραδοσιακών προϊόντων που μπορεί κάποιος να προμηθευτεί από την επιχείρηση παραδοσιακών προϊόντων “Ραγιάν” με έδρα το Κιλκίς που βρίσκεται κάθε χρόνο κοντά μας την ημέρα των Παρχαρίων.

Η εκδήλωση έχει και εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Οι επισκέπτες μπορούν να παρακολουθήσουν τον παραδοσιακό τρόπο παρασκευής γαλακτοκομικών προϊόντων με παραδοσιακά μέσα και σαφέστατα να τα δοκιμάσουν. Ενώ η αναβίωση παραδοσιακών ποντιακών παιχνιδιών αποτελεί ένα ακόμη χαρακτηριστικό γνώρισμα της διοργάνωσης.

Τα χαριτωμένα τετράποδα του ιππικού συλλόγου Κομοτηνής συμβάλλουν αδιαμφισβήτητα στην αυθεντικότητα του πανηγυριού μαζί με ήχο των κουδουνιών των κοπαδιών που είναι διάχυτος σε όλη την περιοχή.

Τους αγώνες πάλης που παραπέμπουν σε πανηγύρια αλλοτινών εποχών επιμελείται ο Αθλητικός σύλλογος ¨Δημοκρίτειο¨, οι νεαροί αθλητές του οποίου χαρίζουν διαρκώς στην πόλη της Κομοτηνής Τιμή και Δόξα.

Ο Προσφυγικός και απόδημος Ποντιακός Ελληνισμός πιστός πάντα στις παραδόσεις των προγόνων όπου και αν βρέθηκε όλα τα χρόνια δεν λησμόνησε ποτέ το ολοήμερο υπαίθριο πανηγύρι των Παρχαρίων. Το συναντούμε όλα αυτά τα χρόνια σ΄ όλες τις Ελληνικές κοινότητες των Πρώην Σοβιετικών Δημοκρατιών, σε πολλές περιοχές του Πόντου, στη Δυτική Ευρώπη αλλά και σε κάποιες περιοχές της Βορείου Ελλάδας (Άγιος Δημήτριος Κοζάνης, Κομνηνά Πτολεμαΐδας, Φίσκα Κιλκίς, Πάρνηθα Αττικής).

Απώτερος στόχος του Συλλόγου είναι να χτιστεί στην τοποθεσία Γέφυρα του βοσκού δίπλα στο Οχυρό της Νυμφαίας ένα παραδοσιακό παρχαροχώρι με πέτρινες βρύσες, ξύλινα κρεμαστά γεφυράκια, ξύλινα σπιτάκια διακοσμημένα με παραδοσιακά αντικείμενα, χώρους παραδοσιακών επαγγελμάτων μία πραγματική εστία μαυροθαλασσίτικου ελληνικού πολιτισμού στην βορειοανατολική εσχατιά του Αιγαίου, που θα αποτελέσει αδιαμφισβήτητα έναν επιπλέον πόλο έλξης πολλών επισκεπτών στην φιλόξενη περιοχή μας.

Φέτος η συμμετοχή παραδοσιακών ερμηνευτών της Ποντιακής Μούσας ξεπερνά κάθε προηγούμενο αφού θα έχουμε κοντά μας τους Πόλιο Παπαγιανίδη, Ταϊρίση Στέλιο και Κάτσικα Βασίλη στο τραγούδι, τους Φουντουκίδη Λάμπη, Μουτροπίδη Γιάννη(Μελίκ), Ξανθόπουλο Κώστα, Αποστολίδη Μίλτο, Κώστα Τσιαβδαρίδη, Λευτέρη Ξενητιάδη και Γιάννη Νικολαΐδη στη λύρα, τους Ηρακλή Κατικαρίδη και Θόδωρο Απαζίδη στο κλαρίνο και ζουρνά, τους Ζερζελίδη και Γιώργο Μοσκοφίδη στο αγγείο και το χειλιαύρι και τους Νίκο Καλογερίδη και Νίκο Σακίδη στο νταούλι.

Χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο τιμούν την πρωτοβουλία του συλλόγου Ποντίων Ν. Ροδόπης ¨Η Τραπεζούντα¨ αποδεικνύοντας τη δίψα του νεοέλληνα για την διάσωση και προαγωγή της Ελληνικής παράδοσης.

Τη φετινή διοργάνωση τιμούν 50 και πλέον πολιτιστικοί και κοινωνικοί φορείς της ευρύτερης περιοχής.

Χοροί Πόντου
- Ποντιακός Σύλλογος Δωρικού Ν. Έβρου “Ακρίτες Κομνηνοί”
- Σύλλογος Ποντίων Σαπών “Τα Κασσιτερά”
- Σύλλογος Ποντίων Θρυλορίου “Η Κερασούντα και το Γάρς”
- Σύλλογος Ποντίων Ν. Ροδόπης Ν. Ροδόπης “Η Τραπεζούντα
- Σύλλογος Ποντίων Λευκόπετρα Ν. Ξάνθης
- Σύλλογος Ποντίων Πετεινού Ν. Ξάνθης
- Σύλλογος Ποντίων Λεκάνης N. Καβάλας “Οι Ρίζες”
- Λέσχη Ποντίων Καβάλας Ν. Καβάλας
- Σύλλογος Ποντίων Κεφαλαρίου Ν. Δράμας
- Ένωση Χορευτών Ν. Δράμας “Πυρρίχειος”
- Χορευτική Ομάδα Πολιτιστικών Ποντιακών Σωματείων Ν. Δράμας

Χοροί Θράκης
- Χορευτικό Συγκρότημα Παραδημής
- Χοροί Σαρακατσάνων
- Σύλλογος Σαρακατσάνων Θράκης

Οργανωμένες Συμμετοχές Συλλόγων και Κοινωνικών Φορέων
- Πολιτιστικός Σύλλογος Γυναικών Φαναρίου
- Πολιτιστικός Σύλλογος Γυναικών Καλλίστης
- Πολιτιστικός Σύλλογος Γυναικών Πόρπης
- Πολιτιστικό Σύλλογος Παλιννοστούντων Παγουρίων
- Πολιτιστικός Σύλλογος Γυναικών Μικρού Κρανοβουνίου
- Πολιτιστικός Σύλλογος Γυναικών Μεγάλου Κρανοβουνίου
- Πολιτιστικός Σύλλογος Αγίων Θεοδώρων
- Πολιτιστικός Σύλλογος Αιγείρου
- Πολιτιστικός Σύλλογος Γυναικών Μεσούνης
- Αθλητικός & Πολιτιστικός Σύλλογος Γυναικών Μεσοχωρίου
- Πολιτιστικός Σύλλογος Γυναικών Υφαντών
- Πολιτιστικός Σύλλογος Ποντίων Κομοτηνής & Περιφέρειας “Ο Εύξεινος Πόντος”
- Πολιτιστικός Σύλλογος Ποντίων Ν. Ροδόπης “Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης”
- Σύλλογος Ελληνοποντίων Ν. Ροδόπης “Η Αναγέννηση”
- Σύλλογος Παλινοστούντων Γυναικών “Η Ενότητα”
- Σύλλογος Εβριτών Ν. Ροδόπης
- Πολιτιστικός Σύλλογος Ποντίων Ν. Χαραπάς “Η Ιερή” Γωνίτσα
- Πολιτιστικός Σύλλογος Ποντίων Νεοπροσφύγων “Ο Άγιος Παντελεήμωνας”
- Χορευτικός Πολιτιστικός Σύλλογος Θρακών Κομοτηνής
- Πολιτιστικός Σύλλογος Καππαδοκών Κομοτηνής “Ο Άγιος Βσίλειος”
- Πολιτιστικός Σύλλογος Γυναικών Θρυλορίου
- Πολιτιστικός Σύλλογος Γαμπρών και Νυφάδων
- Σύλλογος Γυναικών Πρωτάτου
- Σύλλογος Γυναικών Ανθοχωρίου
- Σύλλογος Γυναικών Λοφαρίου
- Σύλλογος Γυναικών Αμφίων
- Πολιτιστικός Σύλλογος Αράτου “Η Ελπίδα”
- Σύλλογος Ποντίων Σαπών “Η Μάνα Ελλάδα”
- Σύλλογος Ποντίων Γυναικών Σαπών “Η Ειλικρίνεια”
- Πολιτιστικός Σύλλογος Γυναικών Ξυλαγανής
- Πολιτιστικός Σύλλογος Πατεράδων Δήμου Μαρωνείας
- Θρησκευτικός Σύλλογος Γυναικών Ιμέρου “Η Αγία Μαρίνα”
- Σύνδεσμος Αγάπης Ενορίας Καρυδιάς “Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος”
- ΚΑΠΗ Κομοτηνής

Διεξαγωγή Πάλης
Αθλητικός Σύλλογος Δημοκρίτειο

Ώρες ανόδου 8:00 π.μ μέχρι 13:30 μ.μ.
Ώρες καθόδου 13:30 μ.μ έως 16:00 μ.μ.

Ώρα έναρξης εκδηλώσεων 10:00 π.μ.

Λειτουργία απο Βαρθολομαίο στην Παναγία Σουμελά του Πόντου

2010-06-23T04:02:00.000-07:00

Για πρώτη φορά έπειτα από 87 χρόνια, στις 15 Αυγούστου, θα τελεστεί η θεία Λειτουργία στην ιστορική Μονή της Παναγίας Σουμελά στον Πόντο, καθώς έφτασε στο Φανάρι η γραπτή άδεια, με την οποία το τουρκικό υπουργείο Πολιτισμού επιτρέπει στον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο να λειτουργήσει στο μοναστήρι, το οποίο με την πάροδο των ετών έχει μετατραπεί σε μουσείο.

Σύμφωνα με τον μητροπολίτη Δράμας Παύλο, ο οποίος έχει αναλάβει να συντονίσει την όλη προσπάθεια στην Ελλάδα, θα είναι η πρώτη φορά στην ιστορία των 16 αιώνων της μονής που ο Οικουμενικός Πατριάρχης θα λειτουργήσει στην Παναγία Σουμελά και μάλιστα την ημέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην οποία είναι αφιερωμένο το μοναστήρι.

Οι πληροφορίες για τη λειτουργία της Παναγίας Σουμελά εκτιμάται ότι θα..... κινητοποιήσουν χιλιάδες ποντιακής καταγωγής Έλληνες που ζουν στις χώρες της Ευρώπης, στην Αμερική αλλά και στην Αυστραλία. Ικανοποίηση εκφράζει η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος για την απόφαση της τουρκικής κυβέρνησης, ενώ ο νομάρχης Θεσσαλονίκης Παναγιώτης Ψωμιάδης αναφέρει μεταξύ άλλων σε δήλωση του:

«Ο αγώνας μας για σεβασμό των ιερών μνημείων μας βρίσκει μια πρώτη δικαίωση. Εύχομαι και ελπίζω η απόφαση αυτή να έχει συνέχεια και να φέρει την αναγνώριση της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού, το άνοιγμα της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, την τέλεση λειτουργίας στηνΑγιά Σοφιά. Να έχει και συνέχεια στο Κυπριακό, με σεβασμό των εκεί μνημείων, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τελικά την αποχώρηση του στρατό κατοχής».

Ο Πρόεδρος της Π.Ο.Π.Σ. κ. Χαράλαμπος Αποστολίδης τόνισε:
«Μετά από χρόνια αγώνων, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος θα καταφέρει με την ακολουθία του, να λειτουργήσει στη Παναγία Σουμελά . Εμείς οι Πόντιοι που φέρνουμε το βάρος της κληρονομιάς θα είμαστε κοντά στον Πατριάρχη, χωρίς ακρότητες χωρίς εξάρσεις, καθώς θα το αντιμετωπίσουμε σαν ένα γεγονός θρησκευτικής και πολιτιστικής σημασίας. Θα βρισκόμαστε εκεί για να προσευχηθούμε στη Παναγία, αλλά και να αποδώσουμε τον καθιερωμένο όρκο τιμής, ότι δεν πρόκειται να ξεχάσουμε ποτέ τις αλησμόνητες πατρίδες του Πόντου και τους 353.000 νεκρούς της πιο βάρβαρης γενοκτονίας του περασμένου αιώνα».

santeos.livepage.gr

Αλέξιος Μαυροθαλασσίτης (αγωνιστής της επανάστασης του 1821)

2010-06-22T05:45:00.000-07:00

Μαυροθαλασσίτης είναι ένα επίθετο με το οποίο έμειναν στην ιστορία αρκετοί αγωνιστές του 1821 προερχόμενοι από διάφορες πόλεις του Πόντου. Γνωστότεροι ήταν οι εξής: Μιχάλης Γεωργίου, Στεφανής Γεωργίου, Αθανάσης, Κωνσταντίνος και Ιωάννης Μπεχλιβάνης.
Ο Μαυροθαλασσίτης Αλέξιος, ήταν Πόντιος οπλαρχηγός και αγωνιστής της επανάστασης του 1821. Αρματολός στον Πόντο λίγο μετά την έναρξη της επανάστασης, γνωρίστηκε με.....
Κρήτες αγωνιστές και ήρθε στην Ελλάδα, πρώτα στην Ύδρα και κατόπιν, τον Οκτώβριο του 1821, κατέβηκε στην Κρήτη μαζί με άλλους 120 συμπολεμιστές του που έφερε από τον Πόντο και τη Μικρά Ασία. Συνεργάστηκε με τους Κρητικούς καπεταναίους Δεληγιαννάκη, Μελιδόνη, Πωλογεωργάκη και Μανουσέλλη και στις 17 Γενάρη 1822, όταν οι Τούρκοι αιφνιδιαστικά πήγαν να καταλάβουν το μοναστήρι του Αρκαδίου έδωσαν σκληρή μάχη και αποδεκάτισαν τις ορδές του Γεντίμ Αλή και του Σερίφ πασά. Ο ίδιος ο Γεντίμ Αλή σκοτώθηκε. Μαζί με το φιλέλληνα Βαλέστ και τους Κρήτες καπεταναίους Μοσχοβάκη, Καριώτη, Δασκαλάκη, Ζερβουδάκη και Πρωτοπαπαδάκη, ο Πόντιος αγωνιστής πήρε μέρος στην επίθεση για την κατάληψη του Ρεθύμνου και λίγο αργότερα στην περίφημη μάχη του Μαλεβιζίου, όπου και διακρίθηκε ιδιαίτερα.
Δυστυχώς, όμως, σκοτώθηκε, για άγνωστη αιτία, από δικούς του ανθρώπους. Ο Αλέξιος υπήρξε ένας από τους λίγους επώνυμους Πόντιους αγωνιστές του 1821 που γνωρίζουμε. Η σύντομη δράση του διάρκεσε ως το Μάιο του 1822, οπότε δολοφονήθηκε.

Πηγή: Εγκυκλοπαίδεια του Ποντιακού Ελληνισμού, εκδ. Μαλλιάρης.

ΕΥKΛΕΙΔΗΣ ΚΟΥΡΤΙΔΗΣ (1885 - 1937)

2010-06-22T05:36:00.000-07:00

Γεννήθηκε στην Σάντα του Πόντου το 1885 και πέθανε στη Νέα Σάντα του Κιλκής στις 10 Φεβρουαρίου του 1937 όταν έπεσε απο το κάρο του και τον ποδοπάτησαν τα άλογά του. Ήταν ένας απο τους πιο φημισμένους οπλαρχηγούς στην περιοχή της Σάντας του Πόντου. Εμφανήστικε ως οπλαρχηγός κατά τη Ρωσική κατοχή του Πόντου (1918) σε μιά εποχή που ο αγώνας στα βουνά της Σάντας ήταν δύσκολος. Ανάδειξε μια καινούρια γενιά παλικαριών που έγιναν θρύλος.....

Ο Σαπάν Μουσά, ο Σεΐτ αγάς και ο Κάλφας ο Γιομουρέτες υπήρξαν αρχηγοί των Τούρκων τσέτηδων. Πιό φοβερός ήταν ο Σουλεΐμάν Καλφάς από την κοντινή Γιομουρά ή Γεμουρά. Όλοι τους προσπάθησαν να αφανίσουν την Σάντα αλλά σκόνταφταν επάνω στην ορμή των ανταρτών της, του Ευκλείδη Κουρτίδη, των Τσιριπάντων κ.α.

Ο Ευκλείδης μαζί με άλλους τριάντα Σανταίους, ιδιαίτερα με Γαλιανίτες, ήρθαν σε επαφή με το σωματείο <Ένωσις> της Τραπεζούντας κι αμέσως οπλίστηκαν. Περίμεναν και βοήθεια από το ελληνικό σώμα, που λεγόταν ότι ετοιμαζόταν στον Καύκασο. Από την Τραπεζούντα πήγε στη Σάντα ο απεσταλμένος του σωματείου Ένωσις, Θεοδόσης Χειμωνίδης, μάζεψε τους προεστούς σε γενική συνέλευση και συγκρότησαν κεντρική επιτροπή άμυνας. Πρόεδρος της έγινε ο Χειμωνίδης, Γενικός οπλαρχηγός του αγώνα ορίστηκε ο Γιάννης Σπαθάρος με βοηθούς τους Αβραάμ Καλαϊτζίδη, Χρήστο Σεβαστίδη και Ευκλείδη Κουρτίδη. Ο Ευκλείδης ήταν οπλαρχηγός των Ισχανταίων, με βοηθούς το Γεώργιο Γωνιάδη και τον Περικλή Κουφατσή. Οι Ισχανταίοι του Ευκλείδη έσκαψαν χαρακώματα, που τα φύλαγαν μέρα νύχτα, αλλάζοντας φρουρές. Ήταν πάνω από διακόσιοι άντρες, καλά οπλισμένοι με μάνλιχερ, μάουζερ, γεράδες και με ότι άλλο είχαν, καθώς και με χειροβομβίδες, που τις βρήκαν άδειες και τις γέμισαν με δυναμίτη, προσθέτοντας και καψούλια.

Ο Αγαθάγγελος Φωστηρόπουλος, σε αναμνήσεις, που έγραψε στην εφημερίδα Μακεδονία αναφέρει ένα περιστατικό για τον Ευκλείδη πάνω στα βουνά: Την πρωτοχρονιά του 1919, ενώ οι μαθηταί της Αστικής Σχολής Ίμερας επέστρεφον από εκδρομήν εις την γειτονικήν Κρώμνην, αντίκρυσαν παρά την Βυζαντινήν Μονήν του Αγίου Ιωάννου το σώμα του Ευκλείδη. Ο νεαρός σχολάρχης έδωσεν αμέσως το σύνθημα και αντήχησε το τραγούδι Μάνα σου λέω δεν μπορώ του Τούρκους να δουλεύω.... Οι ένοπλοι Σανταίοι παρηκολούθουν τους μαθητάς κατασυγκινημένοι και μερικοί εδάκρυσαν...

Όπως αναφέρει σε αφήγση του στην Ποντιακή Εστία (τεύχος 88), ο Κρωμναίος Ζαχαρίας Μουσικίδης, οι αντάρτες στις αρχές Σεπτεμβρίου του 1921, μαζεύτηκαν στη Μάγαρα (Μεγάλη Σπηλιά) μαζί με 300 γυναικόπαιδα από τη Σάντα. Οι αντάρτες Σανταίοι ήταν εκατο. Εκεί ταμπουρώθηκαν. Οι Τούρκοι του Σουλεϊμάν Κάλφα τους επιτέθηκαν και ζήτησαν να παραδοθούν. Ο Δημήτριος Τσιρίπ, υπαρχηγός του Ευκλείδη, βγήκε και φώναξε πως δεν παραδίδονται. Μιά σφαίρα τον χτύπησε στο κεφάλι και τον σκότωσε. Ο Ζαχαρίας Μουσικίδης στην αφήγησή του, συνεχίζει: Ο Ευκλείδης τότε, μόλις είδε πως σκοτώθηκε ο συναρχηγός του, μεταχειρίστηκε το παρακάτω τέχνασμα: Δέκα παλικάρια είχαν πιστόλια των 10 φυσιγγίων. Τα πιστόλια αυτά ήσαν αυτόματα, και όταν πυροβολούσε κανείς με αυτά έδινε την εντύπωση πολυβόλου. Διέταξε λοιπόν ο Ευκλείδης στα παλικάρια του να ρίξουν με τα πιστόλια ο ένας κατόπιν του άλλου, για να προκαλέσει στους Τούρκους την εντύπωση που ήθελε. Μόλις βρόντησαν τα πιστόλια, οι Τούρκοι τα πήραν για πολυβόλα και τα'χασαν. Επάνω στη σαστιμάρα τους ακούστηκε και ο τρομερός βρόντος δύο χειροβομβίδων αντάρτικης κατασκευής, και όλα αυτά κλόνισαν το ηθικό των Τούρκων.

Πηγή: Εγκυκλοπαίδεια Ποντιακού Ελληνισμού. Μαλλιάρης Παιδεία

Οι Πόντιοι του Σικάγου τίμησαν την επέτειο για τη Γενοκτονία

2010-06-21T15:27:00.000-07:00

Το πρωί της Κυριακής 16 Μαΐου τελέστηκε το καθιερωμένο μνημόσυνο για τα θύματα της Γενοκτονίας στο καθεδρικό ναό του Σικάγου προεξάρχοντος του Μητροπολίτη κ. Ιακώβου. Οι εκδηλώσεις διοργανώθηκαν από τον Σύλλογο Ελλήνων Ποντίων Σικάγου «Ο Ξενιτέας», που ιδρύθηκε το 1977.

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Την επέτειο μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού τίμησε με εκδηλώσεις και ο Σύλλογος .......
Ελλήνων Ποντίων Σικάγου «Ο ξενιτέας», που ιδρύθηκε το 1977. Πρόεδρος της οργάνωσης είναι η κ. Αναστασία Σκούπα.

Μιλώντας στον «Εθνικό Κήρυκα», ο πρώην πρόεδρος και τώρα αντιπρόεδρος του Συλλόγου, Γεώργιος Μαυρόπουλος, αναφέρθηκε στις εκδηλώσεις αυτές.

Το περασμένο Σάββατο οργανώθηκε στο Duke Realty Auditorium του Σικάγου, ομιλία του δρ. Ρίτσαρντ Χοβανισιάν, καθηγητού Ιστορίας της Αρμενίας και Μέσης Ανατολής στο Πανεπιστήμιο Καλιφόρνιας στο Λος Αντζελες (UCLA). Αναφέρθηκε, συγκεκριμένα, στη Γενοκτονία των Αρμενίων, Ασσυρίων και Ελλήνων στις αρχές του 20ού αιώνα.

«Οι Αρμένιοι έχουν μεγάλη οργάνωση στο Σικάγο και για πολλά χρόνια αγωνίστηκαν για την αναγνώριση τής εις βάρος τους Γενοκτονίας και την πληροφόρηση του θέματός τους», δήλωσε ο κ. Μαυρόπουλος. «Τα τελευταία χρόνια, ο Σύλλογός μας συνεργάζεται με τους τοπικούς συλλόγους των Αρμενίων».

Κατά την ομιλία του, ο δρ. Χοβανισιάν αναφέρθηκε σε ιστορικά γεγονότα για το τι είχε συμβεί σε βάρος των Ελλήνων, πριν ακόμα γίνουν οι διώξεις και η Γενοκτονία των Αρμενίων.

Στην αρχή της ομιλίας του, είπε τα εξής: «Τον Απρίλιο έχουμε το Πάσχα, την Ανάσταση, αλλά επίσης και τη Σταύρωση. Τη Σταύρωση του Ασσυριακού και Αρμενικού λαού που άρχισε τον Απρίλιο. Το τέλος του ελληνικού πληθυσμού του Πόντου και της Μικράς Ασίας που άρχισε το Μάιο και τη θλιβερή μέρα της απόβασης του Κεμάλ στη Σαμψούντα και της εγκαθίδρυσης του τουρκικού Εθνικιστικού Κινήματος, το οποίο και θα κατέληγε στην καταστροφή του Ελληνισμού και του Αρμενισμού σε αυτές τις ορεινές περιοχές και στα σταυροδρόμια του κόσμου.

Μερικοί θα αναρωτηθούν γιατί συγκεντρώνουμε την προσοχή μας στο παρελθόν. Η Ελλάδα και η Αρμενία βρίσκονται σε περίοδο κρίσης και ο ασσυριακός πληθυσμός στο Ιράκ βρίσκεται σε κίνδυνο, και ίσως θα έπρεπε να επικεντρωθούμε μόνο στο παρόν και ας αφήσουμε το παρελθόν να παραμείνει στο παρελθόν.

Εμείς πιστεύομε και είμαστε διαφορετικοί, γιατί η μνήμη μας και η Ιστορία είναι μέρος αυτού που είμαστε, της ταυτότητάς μας. Η μνήμη μας είναι το παρόν και το μέλλον μας και για οποιοδήποτε λόγο δεν μπορούμε να παζαρέψουμε τις μνήμες μας, είτε πρόκειται για να βελτιώσουμε τις σχέσεις μας με την κυβέρνηση της Αγκυρας, είτε για οποιοδήποτε άλλο λόγο. Η μνήμη είναι ένα κομμάτι μας και έτσι την μνημονεύουμε και την θυμόμαστε».

Στο τέλος, ο ομιλητής απάντησε σε ερωτήσεις από το ακροατήριο.

Στην ομιλία του δρ. Χοβανισιάν παραβρέθηκαν, μεταξύ άλλων, ο μητροπολίτης Σικάγου κ. Ιάκωβος, ο υποπρόξενος Γεώργιος Τσόνης, εκπρόσωποι των Ασσυρίων και των Αρμενίων, καθώς και ο Συντονιστής του ΣΑΕ, Περιφέρειας ΗΠΑ, Θεόδωρος Σπυρόπουλος και ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνοαμερικανικών Οργανώσεων Ιλινόις, Δημήτριος Γεωργακόπουλος.

Το πρωί της Κυριακής τελέστηκε το καθιερωμένο μνημόσυνο για τα θύματα της Γενοκτονίας. Φέτος, έγινε στον καθεδρικό ιερό ναό του Ευαγγελισμού, από τον μητροπολίτη κ. Ιάκωβο, ο οποίος μίλησε για τη διάλεξη του δρ. Χοβανισιάν, ενώ αναφέρθηκε και στα γεγονότα που συνέβησαν στη Μικρά Ασία και στον Πόντο σε βάρος του Ελληνισμού.

Στο μνημόσυνο ήταν και ο γενικός πρόξενος της Ελλάδος στο Σικάγο, Αναστάσιος Πέτροβας.

Στις 26 Μαϊου ο Σύλλογος διοργάνωσε εκδήλωση συγκέντρωσης χρημάτων, προκειμένου, μαζί με τα έσοδα από τη χοροεσπερίδα που θα γίνει στις 30 Οκτωβρίου, να αντιμετωπιστούν τα έξοδα για την πραγματοποίηση του Γ' Ακαδημαϊκού Συνεδρίου.

Το συνέδριο αυτό θα γίνει στις 13 Νοεμβρίου με προσκεκλημένους έξι διακεκριμένους καθηγητές οι οποίοι θα μιλήσουν. Το πρώτο έγινε το 2008 και πέρυσι το δεύτερο.

«Σύμφωνα με απόφαση του Α' Συνεδρίου, προσπαθούμε να δημιουργήσουμε ένα κέντρο στο οποίο να υπάρχουν ιστορικά βιβλία, ντοκουμέντα και άλλο υλικό, σχετικά με τον Ελληνισμό του Πόντου και τη Γενοκτονία», δήλωσε ο κ. Μαυρόπουλος. Και πρόσθεσε: «Θέλουμε να βρούμε το χώρο στον οποίο θα στεγαστούν αυτά τα βιβλία, τα οποία θα διοχετευτούν σε πανεπιστήμια και αλλού».

πηγή

Η Ελλάδα στην ψυχή τους

2010-06-20T12:15:00.000-07:00

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΟ ΜΠΟΧΟΥΜ: ΦΟΡΗΣ ΠΕΤΑΛΙΔΗΣ

Οι οικονομικοί μετανάστες που έφυγαν από την Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του 1960 και πήγαν να δουλέψουν στις στοές των ανθρακωρυχείων του Μπόχουμ της Γερμανίας για ένα κομμάτι ψωμί -οι γκασταρμπάϊτερ όπως τους είπαν- σίγουρα δε θα φαντάζονταν ποτέ ότι έπειτα από 50 περίπου χρόνια τα παιδιά και τα εγγόνια τους θα συγκεντρώνονταν πάνω από τις στοές για να πάρουν μέρος στη μεγαλύτερη γιορτή του απόδημου ελληνισμού, το 29ο Φεστιβάλ Ποντιακών Χορών Νεολαίας της Ομοσπονδίας Συλλόγων Ελλήνων Ποντίων στην Ευρώπη (ΟΣΕΠΕ).

Οι 38 πρόεδροι των ποντιακών συλλόγων που τους επιδόθηκε αναμνηστικός έπαινος για τη συμμετοχή των παιδιών τους στο φεστιβάλ

Το Φεστιβάλ ήταν αφιερωμένο στο δημοσιογράφο και σατιρικό συγγραφέα ποντιακής καταγωγής Δημήτρη Ψαθά. Περισσότεροι από 1.200 νέοι και νέες, μέλη των 38 συλλόγων από τις πόλεις της Γερμανίας, της Σουηδίας, του Βελγίου και της Ελβετίας, ταξίδεψαν εκατοντάδες χιλιόμετρα για να βρεθούν στο κλειστό στάδιο του Μπόχουμ, ώστε να παρουσιάσουν τους ποντιακούς χορούς που έμαθαν να χορεύουν στους συλλόγους τους και να αποσπάσουν το θερμό χειροκρότημα των 3.000 θεατών. Με τους ρυθμούς της ποντιακής λύρας, χιλιάδες νέοι του Πόντου ηλικίας από 5 έως 25 ετών, πιασμένοι χέρι χέρι, φορώντας με υπερηφάνεια την ποντιακή ενδυμασία, παρουσίασαν τους χορούς που έμαθαν από τους πατεράδες και τους παππούδες τους, εκεί, στην καρδιά της βιομηχανικής Γερμανίας.. .....

Μικρά ποντιόπουλα που πήραν μέρος στις εκδηλώσεις και χόρεψαν ποντιακούς χορούς

Κι όπως είπε ο παρουσιαστής του Φεστιβάλ, τραγουδιστής Αχιλλέας Βασιλειάδης, «μαζευόμαστε όπως κάθε χρόνο, για να τραγουδήσουμε και να χορέψουμε για ό,τι έχει χαθεί και για άλλα τόσα που είναι να γεννηθούν». Ο συντονιστής της ποντιακής νεολαίας της ΟΣΕΠΕ, Χρήστος Σαββίδης, επισήμανε ότι «κάθε χρόνο, συναντιόμαστε από μια πηγαία ανάγκη, όχι απλώς για να τραγουδήσουμε και να χορέψουμε, αλλά για να συναντηθούν τα βλέμματά μας, να πιάσει ο ένας του χέρι του άλλου».

Ο πεντάχρονος Παύλος Χατζηχριστίδης από το Βούπερταλ δίνει το ρυθμό με το νταούλι του

Σύμφωνα με τον επίτιμο πρόεδρο της ΟΣΕΠΕ, Χρήστο Γαλανίδη, «πρέπει να αντισταθούμε, να παλέψουμε, να μην καταργηθεί ο πολιτισμός με τα ανθρώπινα ιδεώδη της παιδείας, της αλληλεγγύης, της φιλίας και της αγάπης. Κι αυτό κάνουμε με το Φεστιβάλ Νεολαίας μας». Ο πρόεδρος της ΟΣΕΠΕ, Γιάννης Μπουρσανίδης, στο χαιρετισμό του τόνισε πως «το 29ο Φεστιβάλ αποδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο ότι μπορεί να κινητοποιεί τα παιδιά και τους νέους». Ο αναπληρωτής πρόεδρος του ΣΑΕ και συντονιστής του ΣΑΕ Ευρώπης, Γιώργος Αμαραντίδης, στο χαιρετισμό του ανέφερε πως «τα νέα παιδιά, Ποντιόπουλα τέταρτης και πέμπης γενιάς, μέσα από τη δράση των συλλόγων κατακτούν τη γνώση της Ιστορίας, μεταφέρουν τον πολιτισμό μας στις νέες τους πατρίδες».

Ο Μουσταφά Γιλτίζ

Στο φετινό 29ο Φεστιβάλ Ποντιακών Χορών Νεολαίας συμμετείχε ως επισκέπτης και ο 73χρονος Μουσταφά Γιλτίζ, που γεννήθηκε στο Κατοχώρι του Πόντου στην Τουρκία και διαμένει στο Ντούιζμπουργκ, μαζί με τους δυο γιους του, τον Κεμάλ και τον Μαχίρ (που ήρθε από τη Ζυρίχη), για να δουν όπως είπαν «τ' αδέλφια τους Ποντίους». Ο Μουσταφά είναι 40 χρόνια δάσκαλος και χότζας και από το 1969 βρίσκεται στη Γερμανία. Μας μίλησε σε άπταιστα ποντιακά και μας είπε για την επιλογή του να βρεθεί στο Φεστιβάλ: «Εγώ τη Τουρκάντας κι αγαπώ ατς. Η ψυ μ' εν' με τη Πόντιους τη Γερμανίας. Σην Τουρκίαν πολλά ψέματα λένε μας. Τεμετέρ' οι παλαιοί έλεαν πως έμνες άμον αδέλφια. Η κεμετζέ και η καλατσή έμουν, έφεραν έμεν αδά σο φεστιβάλ». («Εγώ τους Τούρκους δεν τους αγαπώ. Η ψυχή μου είναι με τους Ποντίους της Γερμανίας. Στην Τουρκία μας λένε πολλά ψέματα. Οι παππούδες μας, μας έλεγαν πως εμείς είμαστε αδέλφια. Η λύρα και η ποντιακή ομιλία, που με κάνουν και επικοινωνώ με τους Ποντίους της Γερμανίας, με έφεραν εδώ στο Φεστιβάλ».

Ο Μουσταφά Γιλντίζ με καταγωγή από το Κατοχώρι του Πόντου, ήρθε από το Ντούϊσμπουργκ να παρακολουθήσει το φεστιβάλ

Ο Γιώργος Ματσουκάτωφ

Ο Γιώργος Ματσουκάτωφ είναι πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Συλλόγων Λιθουανίας. Βρέθηκε στο Φεστιβάλ Ποντιακών Χορών στη Γερμανία για να νιώσει πώς είναι να βρίσκεσαι κοντά στα αδέλφια στην ξενιτιά. Στη Λιθουανία βρίσκονται, όπως μας είπε, «λιγότεροι από 1.000 ελληνικής καταγωγής πολίτες, αλλά δυστυχώς δεν έχουμε δάσκαλο ελληνικής γλώσσας. Ξέρουμε τις ρίζες μας, θέλουμε να μάθουμε ελληνικά, αλλά το υπουργείο Παιδείας, αν και το ενοχλήσαμε, δε μας στέλνει δάσκαλο της ελληνικής γλώσσας. Όμως εμείς είμαστε και θα παραμείνουμε Ελληνες κι ας μη γνωρίζουμε να μιλάμε καλά τα ελληνικά».

Ο Γιώργος Ματσουκάτωφ (δεξιά) με τον ολυμπιονίκη Αγαθάγγελο Τσιριπίδη

Πηγή: Αγγελιοφόρος , epontos.blogspot.com

«Η Παναγία Σουμελά βρίσκει την ψυχή της»

2010-06-19T05:51:00.000-07:00

Μιλάει στο «Βήμα» ο τούρκος δημοσιογράφος που αγωνίστηκε για να λειτουργήσει ξανά η μονή στον Πόντο

Έπειτα από 88 ολόκληρα χρόνια θα ηχήσουν και πάλι, εφέτος τον Δεκαπενταύγουστο, οι καμπάνες και τα σήμαντρα της πιο τραγουδισμένης, της πιο «πονεμένης» Μάνας του Ελληνισμού, της «εξόριστης» Παναγίας του όρους Μελά του Πόντου, της γνωστής ως Παναγίας Σουμελά. Χιλιάδες ποντιακής καταγωγής Έλληνες από τα πέρατα της Γης αναμένεται να συρρεύσουν στην Παναγία η οποία στα χρόνια της προσφυγιάς έγινε σύμβολο αναμνήσεων, ελπίδας και παρηγοριάς. Εξέχουσα μορφή, ανάμεσά τους, ο Ίμβριος την καταγωγή κ.κ. Βαρθολομαίος, ο οποίος θα είναι ο πρώτος Οικουμενικός Πατριάρχης στα 1.600 χρόνια λειτουργίας του Μοναστηριού που θα τελέσει την πανηγυρική λειτουργία την ημέρα της εορτής της Παναγίας.

Ο δημοσιογράφος της «Χουριέτ» κ. Οζκόκ δηλώνει στο “Βήμα της Κυριακής” ότι με την πρώτη ευκαιρία θα επισκεφτεί την ιστορική Μονή στο επιβλητικό όρος Μελά (κάτω) και θα προσευχηθεί......

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ....

«Τα μνημεία που δεν έχουν μέσα τους ζωή και πίστη πάντα με θλίβουν. Αυτή η θρησκευτική λειτουργία θα δώσει στη Μονή τη χαμένη της ψυχή. Εμείς οι Τούρκοι και εσείς οι Έλληνες έχουμε ανάγκη από τέτοιες θαρραλέες αποφάσεις και χαίρομαι που μέρα με τη μέρα γίνονται τέτοια βήματα» δηλώνει στο «Βήμα της Κυριακής» ο δημοσιογράφος της τουρκικής εφημερίδας «Χουριέτ» κ. Ερτουγρούλ Οζκιόκ (Εrtugrul Οzkok). Με τα ρεπορτάζ και την αρθρογραφία του ο κ. Οζκιόκ έπαιξε σημαντικό ρόλο στο να καμφθούν οι εσωτερικές αντιδράσεις και να δοθεί επισήμως από το τουρκικό κράτος η άδεια για την τέλεση της λειτουργίας. «Έμαθα ότι θα ανοίξει για προσκύνημα η Παναγία Σουμελά κατά τη διάρκεια μιας κουβέντας που είχα με τη διοίκηση του αθλητικού ομίλου της Τραπεζούντας “Τrabzonspor”. Εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκα ότι κάποια πράγματα αλλάζουν στην Τουρκία. Οι Τραπεζούντιοι υποστήριζαν με όλη την καρδιά τους το άνοιγμα του μοναστηριού» τονίζει και προσθέτει την εμπειρία του από την επίσκεψή του εκεί. «Πρόκειται για μια πόλη που έζησε στο παρελθόν τη λύπη ορισμένων τραγικών γεγονότων. Οι δύο μέρες που πέρασα στην Τραπεζούντα έδειξαν ότι πολλοί κάτοικοί της με ειλικρίνεια προσπαθούν να μαλακώσουν αυτήν την εικόνα. Το Μοναστήρι είναι ένα σημαντικό μνημείο του ορθόδοξου κόσμου. Ταυτόχρονα αποτελεί ένα ιδιαίτερης αισθητικής αρχιτεκτονικό οικοδόμημα που έχει τοποθετηθεί μέσα στα βουνά. Αυτό το μνημείο μάς δείχνει τις προσπάθειες που έκαναν οι άνθρωποι για να τιμήσουν την πίστη τους... Ως αποτέλεσμα πολέμων, αλλαγών και τραγωδιών, πολλά έργα κάθε λαού έμειναν εκτός των δικών τους συνόρων. Είναι πλέον κοινό προϊόν της ανθρωπότητας. Πρέπει να μάθουμε να ζούμε με αυτά. Ως πολίτης της Τουρκικής Δημοκρατίας είμαι υπερήφανος για τα έργα του ελληνικού πολιτισμού που υπάρχουν στα εδάφη μας. Επιθυμώ και στις άλλες χώρες να αισθάνονται το ίδιο για τα τουρκικά και τα ισλαμικά έργα διότι αυτά τα μνημεία από τη μία γίνονται πολιτισμικός πλούτος για τις χώρες μας και από την άλλη κουβαλούν τη φιλία μεταξύ των λαών μας» συνεχίζει ο κ. Οζκιόκ. Και καταλήγει: «Συγχαίρω για αυτήν την ιστορική απόφασή τους την τουρκική κυβέρνηση και τον λαό της Τραπεζούντας. Πιστεύω με όλη μου την καρδιά ότι αυτή είναι η στάση που ταιριάζει σε μας τους Τούρκους. Όταν θα πάω στην Τραπεζούντα η πρώτη μου δουλειά είναι να επισκεφθώ τη Μονή, να ανάψω ένα κερί και να προσευχηθώ».

«Με αίτησή του ο Πατριάρχης αιτείται άδεια τέλεσης λειτουργίας στις 15 Αυγούστου 2010, στην οποία θα συμμετέχουν επισκέπτες που θα έλθουν από το εξωτερικό. Από πλευράς του υπουργείου μας κρίνεται σκόπιμη η παραχώρηση άδειας τέλεσης θρησκευτικής λειτουργίας(...) σε ώρα και διάρκεια που θα οριστεί από τη Νομαρχία Τραπεζούντας, στον εξωτερικό αύλειο χώρο υπό την προϋπόθεση ότι η λειτουργία δεν θα παρεμποδίζει την επίσκεψη άλλων επισκεπτών στη Μονή» σημειώνει ο υπουργός Τουρισμού της Τουρκίας κ. Ερτ. Γκιουνάι στο έγγραφο που απέστειλε την περασμένη Τρίτη 8 Ιουνίου και επιτρέπει την τέλεση της θείας λειτουργίας.

Το έγγραφο όμως με ημερομηνία 3 Μαΐου 2010 ίσως και να μην είχε ακόμη παραληφθεί από τις αρμόδιες αρχές, αν ο Οικουμενικός Πατριάρχης δεν συναντούσε τον κ. Γκιουνάι τυχαία, σε μια συναυλία. Το πιο πιθανό είναι να έπεφτε «θύμα» της... γραφειοκρατίας, που ευνοούν όλοι όσοι δεν βλέπουν με καλό μάτι τέτοιου είδους ανοίγματα.

Ο κ.κ. Βαρθολομαίος γνωρίζει το πρόβλημα όπως επίσης και ότι τέτοιες τάσεις υπάρχουν και στην Ελλάδα. Άλλωστε μόλις πέρυσι Έλληνες επισκέπτες δημιούργησαν σοβαρά ζητήματα στην προσπάθειά τους να τελέσουν δέηση στο Μοναστήρι χωρίς άδεια.

«Η Παναγία Σουμελά είναι η “Μέκκα” του Ελληνισμού. Βρισκόμουν πέρυσι εκεί και δεν μας επιτράπηκε να τελέσουμε τη δέηση. Η εφετινή απόφαση που ελήφθη είναι ιστορική. Θα προστατεύσουμε την προσπάθεια που γίνεται» διατείνεται ο βουλευτής της ΝΔ κ. Σ. Αναστασιάδης. Και ο συνάδελφός του, τού ΠαΣοΚ κ. Αλ. Αθανασιάδης επισημαίνει: «Για όλους τους Πόντιους σε όλη την υφήλιο θα είναι μια ιστορική στιγμή. Πέρασαν 88 χρόνια από τον ξεριζωμό των παππούδων μας. Και τώρα θα ξαναγυρίσουμε για να υμνήσουμε την Παναγία μας που μας κράτησε όρθιους σε όλες τις δύσκολες στιγμές. Θα προστατεύσουμε πάση θυσία την προσπάθεια που κάνει ο Οικουμενικός Πατριάρχης».

18 αιώνες Ιστορίας

4ος αιώνας: Οι μοναχοί Βαρνάβας και Σωφρόνιος ανακαλύπτουν στο όρος Μελά την εικόνα της Παναγίας,την οποία σύμφωνα με την παράδοση φιλοτέχνησε ο Ευαγγελιστής Λουκάς,και ιδρύουν τη μονή.

7ος αιώνας: Ο όσιος Χριστοφόρος επανιδρύει το μοναστήρι,το οποίο είχε καταστραφεί.

14ος αιώνας: Ο Αλέξιος Γ΄ Κομνηνός χτίζει πύργους,κελιά,ανακαινίζει τα κτίσματα και εγκαθιστά 40 μόνιμους φρουρούς για την προστασία της Μονής.

Αρχές 15ου αιώνα: Ο Μανουήλ Γ΄ Κομνηνός προσφέρει στη Μονή σταυρό με τίμιο ξύλο.

Μέσα 15ου ως 19ο αιώνα: Οι σουλτάνοι εκδίδουν φιρμάνια και επικυρώνουν τα προνόμια που παραχώρησαν οι βυζαντινοί αυτοκράτορες στη Μονή.

1868: Στη βιβλιοθήκη της Μονής ο ερευνητής Σάββας Ιωαννίδης βρίσκει το πρώτο ελληνικό χειρόγραφο για τον Διγενή Ακρίτα.

1922: Η Μονή καταστρέφεται από τους Νεότουρκους.

1923: Λίγο προτού εγκαταλείψουν το μοναστήρι οι μοναχοί κρύβουν την εικόνα της Παναγίας, τον σταυρό του αυτοκράτορα Μουνουήλ Γ΄ και το χειρόγραφο Ευαγγέλιο του Οσίου Χριστόφορου σε κρύπτη.

1930: Ο τούρκος πρωθυπουργός Ισμέτ Ινονού επισκέπτεται την Αθήνα και συναντά εκπροσώπους Ποντίων. Οι τελευταίοι δύο εν ζωή μοναχοί αναλαμβάνουν να μεταφέρουν τα κειμήλια στην Ελλάδα.

1931: Η εικόνα της Παναγίας τοποθετείται στο Βυζαντινό Μουσείο και ο Λεωνίδας Ιασωνίδης, υπουργός της κυβέρνησης Βενιζέλου, δηλώνει: «Εν Ελλάδι υπήρχαν οι Πόντιοι, αλλά δεν υπήρχεν ο Πόντος. Με την εικόνα της Παναγίας Σουμελά ήλθε και ο Πόντος».

1951: Ο Φίλων Κτενίδης προχωρεί στη θεμελίωση του Ναού της Παναγίας Σουμελά στο Βέρμιο του Νομού Ημαθίας.

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
Είναι το εθνικό μας προσκύνημα

Στο γραφείο μου έχω δύο φωτογραφίες: η μία δείχνει το ορφανοτροφείο της Πριγκίπου όπου μεγάλωσε ο πατέρας μου,ο οποίος γεννήθηκε σε ένα χωριό έξω από την Προύσα και το 1922 ήρθε στην Ελλάδα. Πριν από λίγο καιρό ένας φίλος μου επισκέφθηκε την Πρίγκιπο και του ζήτησα να μου φέρει λίγο χώμα από την αυλή και τον εσωτερικό χώρο του ορφανοτροφείου. Μου έφερε δύο βαζάκια· το ένα το έδωσα στον αδελφό μου και το άλλο κράτησα εγώ, γιατί θέλω να έχω λίγο από το χώμα όπου περπάτησε ο πατέρας μου. Η δεύτερη φωτογραφία δείχνει την Παναγία Σουμελά, γιατί η μητέρα μου ήταν Πόντια, από το Ναβοροσίσκ της Ρωσίας. Το 1922 ήρθε στην Ελλάδα. Η Παναγία Σουμελά είναι το προσκύνημα των Ποντίων αλλά και όλων των Ελλήνων. Ιδρύθηκε το 386 και εκεί συντελέστηκαν ιστορικά γεγονότα κατά τη διάρκεια της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας αλλά και αργότερα. Το καθολικό της Μονής είναι λαξευμένο στον βράχο. Τα δεκάδες κελιά ήταν τα κρυφά σχολεία του Πόντου. Η Παναγία Σουμελά είναι το εθνικό μας προσκύνημα. Συγκινήθηκα στο άκουσμα της είδησης,θα μπορούσα να πω σε βαθμό συνταρακτικό.

Πηγή: Το Βήμα

ΠΑΜΠΟΝΤΙΑΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΗΠΑ & ΚΑΝΑΔΑ

2010-06-17T05:19:00.000-07:00

Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά οι έλληνες και φιλέλληνες της Μητροπολιτικής Νέας Υόρκης τίμησαν τα 353,000 θύματα της Ποντιακής Γενοκτονίας, ανήμερα στις 19 Μαΐου στο πάρκο Bowling Green στο κέντρο της οικονομικής ζωής του Manhattan και ανήρτησαν την ελληνική και την ποντιακή σημαία που κυμάτιζαν στην καρδιά της Νέα Υόρκης για να θυμίζουν ότι οι Πόντιοι της Διασποράς συνεχίζουν τον αγώνα του χρέους και της δικαίωσης. Φέτος την τιμητική της είχε η Σουηδία, καθώς οι δεκάδες φίλοι που παραβρέθηκαν κρατούσαν σουηδικές σημαίες και στο τέλος της εκδήλωσης η Παμποντιακή Ομοσπονδία τίμησε τη Σουηδία με το «Υψηλάντειο Βραβείο Τιμής» για την ιστορική, αλλά και ταυτόχρονα γενναία και ηθικά σωστή της απόφαση να αναγνωρίσει την Γενοκτονία Αρμενίων, Ασσυρίων και Ελλήνων του Πόντου από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, τους Κεμαλιστές και Νεότουρκους.

Την εκδήλωση διοργάνωσαν η Παμποντιακή Ομοσπονδία ΗΠΑ και Καναδά με τους τοπικούς ποντιακούς συλλόγους «Κομνηνοί» Νέας Υόρκης και «Πόντος» του Νόργουολκ Κονεκτικούτης και το Ιερό Ίδρυμα Παναγία Σουμελά και με την συνεργασία της Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Νέας Υόρκης. Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους η υπεύθυνη του γραφείου του πολιτειακού βουλευτή Michael Gianaris, κ. Ειρήνη Σταθάτου, ο αιδεσιμότατος πατέρας Ιωάννης Ρώμας, ο πρόξενος της Ελλάδος στη Νέα Υόρκη κ. Ευάγγελος Κυριακόπουλος και ο συνταγματάρχης Χρήστος Μεσαρετζίδης – στρατολόγος Αμερικής. Παρόντες επίσης οι κ.κ. Δημήτρης Καλαμαράς, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων Νέας Υόρκης, Τάσσος Ευστρατιάδης, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνο-Αμερικανικών Οργανώσεων Νέας Υερσέης, ο κ. Νικόλαος Τανέρης, πρόεδρος της Πανθρακικής Ένωσης Αμερικής "Ορφέας", ο κ. Βασίλειος Θεοδοσάκης, υπεύθυνος της επιτροπής για την ημέρα μνήμης της Μικρασιατικού Ολοκαυτώματος, ο κ. Θεόδωρος Παυλάκος, πρόεδρος του Συλλόγου Επιδαύρου Λιμηράς, και ο Garo Manjikian, εκτελεστικός Διευθυντής της Ανατολικής Περιφέρειας της Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής της Αμερικής (ΑΝCΑ) εκπροσωπώντας την αρμενική κοινότητα και ο Andrew Kenorkian από την Φιλαδέλφεια. Παρόντες επίσης ο πρόεδρος της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Ποντίων Ελλήνων (ΔΙ.ΣΥ.Π.Ε.) και πρώην πρόεδρος της Παμποντιακής Ομοσπονδίας κ. Ηλίας Τσεκερίδης, ο πρόεδρος των Κομνηνών Νέας Υόρκης κ. Γεώργιος Χρυσομαλίδης, ο πρόεδρος του Πόντου Νόργουολκ κ. Γεώργιος Τσιλφίδης, και ο πρόεδρος του Ιερού Ιδρύματος Παναγία Σουμελά Δρ. Χαράλαμπος Βασιλειάδης.

Μηνύματα απέστειλαν οι κ. Β. Κασκαρέλης, πρέσβης Ελλάδος στην Ουάσιγκτον, κ. Κούλα Σοφιανού, γενική πρόξενος Κύπρου στην Νέα Υόρκη, κ. Θεώδορος Σπυρόπουλος, Συντονιστής ΣΑΕ ΗΠΑ και ο κ. Παύλος Κοτρώτσιος, πρόεδρος Ελληνο-Αμερικάνικου Εθνικού Συμβουλίου,.

Αναγνωρίσεις γενοκτονίας είχαμε από την πολιτεία του Ρoντ Άιλαντ από τον γερουσιαστή Loυ Raptaki και απο την πολιτεία της Νέας Υόρκης τον γερουσιαστή George Onorato και τον Βουλευτή Michael Gianaris.

Παρουσιαστής και συντονιστής της εκδήλωσης ο κ. Κώστας Τσιλφίδης, υπεύθυνος Εθνικών θεμάτων της Παμποντιακής Ομοσπονδίας. Στην εισαγωγή ανέφερε «... έχουμε υποχρέωση να συνεχίσουμε τον αγώνα που θα επιφέρει την παγκόσμια αναγνώριση και ανάληψη ευθυνών από τους γενοκτόνους».

Ο αιδεσιμότατος πατέρας Ιωάννης Ρώμας της γειτονικής ιστορικής εκκλησίας του Αγίου Νικολάου, που καταστράφηκε ολοσχερώς στις 9-11-2001, συνέχισε με προσευχή και ενός λεπτού σιγή για τα χιλιάδες θύματα της ποντιακής γενοκτονίας.

Ο πρέσβης κ. Β. Κασκαρέλης στο μήνυμα του τονίζει «σήμερα όλοι μας τιμούμε τους επιζώντες αυτής της φρικιαστικής σφοδρής επίθεσης, ...αλλά κρατούμε ζωντανή την μνήμη μας ώστε παρόμοια γεγονότα να μην ξαναγίνουν ποτέ»

Η γενική πρόξενος της Κύπρου κ. Κούλα Σοφιανού στο μήνυμα της αναφέρει μεταξύ άλλων «Η πολιτική εκδίωξης και εξόντωσης των γηγενών πληθυσμών από το νεοτουρκικό κράτος την περίοδο 1915-1923, συμπεριλαμβανομένων εκαντοντάδων χιλάδων ανυπεράσπιστων Ελλήνων της περιοχής του Πόντου, αποτελεί ιστορικό γεγονός και έχουμε ηθική υποχρέωση να μην το ξεχνάμε.»

Ο κ. Garo Manjikian, εκτελεστικός διευθύντης του ΑΝΚΑ τόνισε «Είμαστε σήμερα εδώ για να τιμήσουμε τα θύματα της γενοκτονίας... αλλά και για να απαιτήσουμε δικαιοσύνη. Η έλλειψη δικαίου επέτρεψε στην Τουρκία να συνεχίζει τις επεκτατικές της πολιτικές στις μειονότητες και στα γειτονικά κράτη. Είναι ένα ζήτημα που μας επιρεάζει όλους μας σήμερα»

Η κύρια ομιλίτρια κ. Φανούλα Αργυρού, ερευνήτρια και συγγραφέας, ανέφερε «η μοντέρνα Κεμαλική Τουρκία ιδρύθηκε πάνω από τα νεκρά κορμιά εκατοντάδων χιλιάδων Χριστιανών, Αρμενίων, Ασσυρίων και Ελλήνων, που εθνικά ξεκαθαρίστηκαν για να ανοίξει ο δρόμος για το νέο αυτό κράτος με την γνώση και ανεκτικότητα των τότε μεγάλων δυνάμεων ονόματι Βρετανίας και Γαλλίας... Μια Τουρκία, λοιπόν, που οφείλει την ύπαρξή της στις στάχτες μιας από τις πλέον φρικιαστικές Γενοκτονίες που καταγράφτηκαν στις αρχές του 20ου αιώνα»

Το ίδιο απόγευμα στο Σταθάκειο Κέντρο η κ. Φανούλα Αργυρού ανέπτυξε το θέμα «Από την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου στην κατοχή της Κύπρου». Στην ομιλία της συνέδεσε τα δύο τραγικά γεγονότα της ελληνικής ιστορίας. Μεταξύ άλλων ανέφερε «Ηημι-κατεχόμενη Κύπρος σήμερα είναι η πιο πρόσφατη ζωντανή μαρτυρία της επανάληψης της Κεμαλικής βαρβαρότητας των Τούρκων, μιας πολιτικής εξόντωσης μιας φυλής για χάρη του τουρκικού επακτατισμού με την βοήθεια των μεγάλων και ούτω καλούμενων πολιτισμένων δυνάμεων δύσης και ανατολής... »

Οι εκδηλώσεις μνήμης στην Μητροπολιτική περιοχή της Νέας Υόρκης κλείσανε στις 23ης Μαΐου στο παρεκκλήσι της Ιεράς Μονής Παναγίας Σουμελά στο Ουέστ Μίλφορντ της Νέας Υερσέης, με θεία λειτουργία, χοροστατούντος του θεοφιλεστάτου Επισκόπου Φασιανής και Πρωτοσύγγελου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής κ.κ. Αντωνίου.

Ακολούθησε κατάθεση στεφάνων στο υπό κατασκευή μνημείο από τους συνταγματάρχη Χρήστο Μεσαρετζίδη εκπροσωπόντας την Ελληνική Δημοκρατία, τον γερουσιαστή της πολιτείας του Ροντ Άιλαντ κ. Loυ Raptaki, την Δρ. Όλγα Σαραντοπούλου, γραμματέα του Παγκόσμιου Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού (ΣΑΕ), τον κ. Δ. Μολοχίδη, πρόεδρο της Παμποντιακής Ομοσπονδίας ΗΠΑ και Καναδά, και τους αντιπροσώπους των τοπικών φορέων κ.κ Γεώργιο Χρυσομαλίδη (πρόεδρο «Κομηνών» Νέας Υόρκης), Γεώργιο Τρικίδη (π. πρόεδρο του Ιερού Ιδρύματος) και Ιωάννη Σεμερτζίδη (μέλος του ΔΣ Πόντος Νόργουολκ). Ακολούθησε εκδήλωση μνήμης στο πολιτιστικό κέντρο του Ιερού ιδρύματος Παναγία Σουμελά που την συντόνισε ο Δρ Χαράλαμπος Βασιλείαδης, προέδρος του Ιερού Ιδρύματος.

Ο πολιτειακός γερουσιαστής του Ρoντ Άιλαντ Loυ Raptaki δήλωσε ότι είναι πολύ σημαντικό για τους αμερικανούς πολίτες να γνωρίζουν τι έγινε στη Τουρκία πριν 90 χρόνια, και ότι αυτή ήταν η κινητήρια δύναμη που τον οδήγησε στην προσπάθεια έγκρισης του σχετικού ψηφίσματος από την πολιτειακή γερουσία του Rhode Island πέρυσι. Τελειώνοντας επισήμανε ότι η Τουρκία πρέπει να αναγνωρίσει όχι μόνο την γενοκτονία των Ποντίων και Αρμενίων αλλά και αυτή που διέπραξε τα τελευταία χρόνια εναντίον των Κυπρίων.

Η Δρ. Όλγα Σαραντοπούλου στο μήνυμα της ανέφερε «Σήμερα, ο Ποντιακός Ελληνισμός ανά τον κόσμο, έχει επιτύχει να διεθνοποιήση το αίτημα για την αναγνώριση της Ποντιακής γενοκτονίας, να το καταστήσει ζήτημα δημοκρατίας και παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιομάτων, που αφορά ολόκληρη την ανθρωπότητα. Η γείτονα χώρα που διεκδικεί την θέση της στην ευρωπαϊκή οικογένεια, οφείλει να αποδεχθεί το παρελθόν της για να εξασφαλίσει το μέλλον της, στον δρόμο για τον εκδημοκρατισμό της. Ο Ελληνισμός του Πόντου δεν επιζητεί εκδίκηση, επιζητεί δικαίωση.»

Ο κ. Δημήτρης Μολοχίδης στην ομιλία του ανέπτυξε το θέμα «Το ποντιακό ζήτημα στον 21ο αιώνα». Ανέφερε «...ότι αν αναγνωριζόταν το έγκλημα αυτό νωρίτερα, η ιστορία των ελληνοτουρκικών σχέσεων μετά το 1922 θα ήταν διαφορετική. Δεν θα υπήρχαν ούτε τα Σεπτεμβριανά της Κωσταντινούπολης, ούτε η κατάσταση στην Ίμβρο και Τένεδο, ούτε το Κυπριακό, ούτε οι αναχαιτήσεις του Αιγαίου. Η αναγνώριση δεν είναι πράξη εκδίκησης ή μίσους, αλλά πράξη ειρήνης και ανθρωπιάς»

ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ και ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΠΑΜΠΟΝΤΙΑΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΗΠΑ και ΚΑΝΑΔΑ

Απάντηση ΥΠΕΞ στην Αγκυρα για τη Γενοκτονία των Ποντίων

2010-06-12T09:22:00.000-07:00

«Η Ιστορία δεν παραχαράσσεται. Δεν παραγράφεται. Δεν ξαναγράφεται», υπογράμμισε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών, Γρηγόρης Δελαβέκουρας, απαντώντας στην ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών που αναφέρεται στη Γενοκτονία των Ποντίων.
«Η Ελλάδα σέβεται την Ιστορία. Ταυτόχρονα έχει στραμμένο το βλέμμα στο....
μέλλον. Επιδιώκουμε και εργαζόμαστε για την εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων προς όφελος των δύο λαών. Προς όφελος της σταθερότητας και της ανάπτυξης στις σχέσεις μας, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή μας», συμπλήρωσε στην απάντησή του ο κ. Δελαβέκουρας.
Σε ανακοίνωσή του με αφορμή τις εκδηλώσεις μνήμης στην Ελλάδα για τη Γενοκτονία των Ποντίων, το τουρκικό ΥΠΕΞ σημείωνε πως «οι εορτασμοί για την "Ημέρα της δήθεν Γενοκτονίας των Ποντίων" δεν συνάδουν με το πνεύμα του διαλόγου και συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών».
Καταδικάζοντας τις εκδηλώσεις αυτές, το τουρκικό ΥΠΕΞ καλεί όσους προβάλλουν τους ισχυρισμούς περί Γενοκτονίας, «να αντιμετωπίσουν τις ιστορικές αλήθειες».
Στην ανακοίνωση επισημαίνεται ακόμη ότι στους εορτασμούς συμμετείχαν μέλη του Κοινοβουλίου, αρμόδιοι των πολιτικών κομμάτων, τοπικοί διοικητικοί παράγοντες, αλλά και εκπρόσωποι της ελληνικής κυβέρνησης.
«Για μια ακόμη φορά, θα θέλαμε να εκφράσουμε την ανησυχία μας, για τις συμπεριφορές αυτές που τραυματίζουν τη φιλία και την αμοιβαία εμπιστοσύνη που τείνει να δημιουργηθεί μεταξύ του τουρκικού και του ελληνικού λαού και διαβρώνουν τη διμερή συνεργασία» καταλήγει το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών.

Nαυτεμπορική
infognomonpolitics.blogspot.com

ΓΩΓΟΣ ΠΕΤΡΙΔΗΣ (1917-1984)

2010-06-12T09:20:00.000-07:00

Είναι ο μεγαλύτερος λυράρης όλων των εποχών.
Ονομάστηκε "Πατριάρχης" της
λύρας και σε αυτόν οφείλεται κατά ένα πολύ μεγάλο μέρος η διάδωση και
διάδοση της ποντιακής λύρας. Γιός του μεγάλου λυράρη του πόντου Σταύρου
Πετρίδη, που γεννήθηκε στο χωριό Φαντάκ' της Τραπεζούντας το 1896 και
πέθανε στην Καλαμαριά το 1949, μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον γεμάτο από
αυθεντικά ακούσματα.

Γεννήθηκε το 1917 στο Φαντακ' της Τραπεζούντας και πέθανε το Πάσχα του
1984, σε ηλικία 72 ετών στην Καλαμαριά.

Σήμερα υπάρχει η προτομή του στην Καλαμαριά, μπροστά στο δημαρχείο της.

Ο Γώγος άφησε τρεις γιούς, το Σταύρο, το Σάββα και τον Κώστα, που είναι
επίσης μουσικοί.
Πέθανε τη Μ. Παρασκευή του 1984.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΝΥΣΣΗΣ (331-394)

2010-06-12T09:18:00.001-07:00

Άγιος της εκκλησίας μας. Γεννήθηκε στη
Νεοκαισάρεια του Πόντου. Είναι ο νεότερος αδερφός του Μ. Βασιλείου.
Επίσκοπος
Νύσσης της Καππαδοκίας και σπουδαίος εκκλησιαστικός συγγραφέας.
Είχε ενεργό ανάμειξη σε ζητήματα θεολογικά και πολιτικά. Συμμετείχε στις
Συνόδους της Αντιόχειας και της Κωνσταντινουπόλεως. Άφησε πλούσιο
συγγραφικό έργο, το οποίο περιλαμβάνει ομιλίες με εξηγητικό και
δογματικό περιεχόμενο, καθώς και επιτάφιους λόγους με λογοτεχνικές
αξιώσεις. Ο άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης θεωρείται περισσότερο φιλόσοφος
παρά θεολόγος. Έχει ειπωθεί ότι «μπόρεσε καλύτερα απ' όλους να
μεταφυτεύσει στο εσωτερικό του χριστιανικού κόσμου την πνευματική
κληρονομιά της αρχαίας Ελλάδας».

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ (213-270)

2010-06-12T09:15:00.001-07:00

Άγιος της εκκλησίας μας. Γεννήθηκε στη
Νεοκαισάρεια του Πόντου. Πρώτος επίσκοπος Νεοκαισάρειας (240). Είχε
μεγάλη
ιεραποστολική δράση. Η μνήμη του γιορτάζεται στις 17 Νοεμβρίου.

ΒΡΥΣΩΝ Ο ΗΡΑΚΛΕΙΩΤΗΣ (400 – 300 π.Χ.)

2010-06-12T09:13:00.001-07:00

Μαθηματικός και φιλόσοφος. Καταγόταν από την
Ηράκλεια του Πόντου. Ήταν πατέρας του ιστορικού Ηρόδωρου. Υπήρξε μαθητής
του
Πυθαγόρα, του Σωκράτη και του Ευκλείδη του Μεγαρικού. Θεωρείται ο
θεμελιωτής της εριστικής διαλεκτικής.
Συνέλαβε το πρόβλημα του τετραγωνισμού του κύκλου.

Η κατάρρευση του Κεμαλισμού και η αναγνώριση

2010-06-11T15:53:00.000-07:00

του Φάνη Μαλκίδη

Είναι πολλά τα ερωτηματικά που απασχολούν τον Έλληνα και την Ελληνίδα ιδιαίτερα το τελευταίο χρονικό διάστημα που βομβαρδίζονται από «ειδήσεις» ανασφάλειας για το μέλλον του.

Ταυτόχρονα έρχεται σαν σωτηρία του ελληνικού λαού η έλευση των ξένων επιχειρηματιών, ανάμεσά τους και Τούρκοι, οι οποίοι με επικεφαλής τον πρωθυπουργό τους επισκέφθηκαν την Ελλάδα το Μάιο.

Ένα μήνα, όπου η Ελλάδα με απόφαση του κοινοβουλίου της έχει ορίσει την 19^η Μαΐου ως ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων. Μάλιστα η φετινή κίνηση από πλευράς της Τουρκίας και η αποδοχή της εισόδου των Τούρκων στην Ελλάδα ήρθε σαν συνέχεια της ετήσιας πράξης ακύρωσης της 19^ης Μαΐου που γίνεται με τη συμβολή των Ελλαδιτών από το 1994. Από τη συναυλία Ρουβά Κούτ το 1995 στην Κύπρο μέχρι την απόπειρα αποστολής της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών για να συμμετάσχει στη γιορτή του «Ατατούρκ» την 19^η Μαΐου!

Ταυτόχρονα υπάρχουν και οι σχετικές ανακοινώσεις από το Τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών για να μην γίνονται εκδηλώσεις για τη Γενοκτονία (!) και να μην συμμετέχουν εκλεγμένοι εκπρόσωποι του ελληνικού λαού.

Η Ελλάδα, όπως και κάθε κράτος που έχει αναδυθεί μέσα από τη στάχτη των πολιτών του και μη που θυσιάστηκαν για να υπάρχει αυτό και οι μελλοντικές γενιές, θα περίμενε κάποιος να κινηθεί αναλόγως. Δηλαδή με αξιοπρέπεια. Εδώ όμως συμβαίνει το αντίθετο. Από την ανυπαρξία της ελληνικής πολιτικής και διπλωματίας σε διεθνές επίπεδο, όπου θα τοποθετούσε το ζήτημα περάσαμε στη συνενοχή με το βασικό υπεύθυνο της Γενοκτονίας. Αυτό δηλώνει άλλωστε η τιμή στον Μουσταφά Κεμάλ από την πολιτική μέχρι την εκπαίδευση, μία τιμή που προσβάλλει νεκρούς και ζωντανούς.

Η υπόθεση όμως, ευτυχώς, έχει φύγει από την επίσημη πολιτική, έστω και εάν αυτή σαν το σαλιγκάρι εμφανίζεται κάθε 19^η Μαΐου για να καρπωθεί την νίκη των Ελλήνων και των Φιλελλήνων. Η νίκη και η δικαίωση είναι μπροστά μας και μαζί με τη αναγνώριση θα γίνει και η αποκαθήλωση του φασισμού. Παρά το γεγονός ότι οι οπισθοφυλακές του κεμαλισμού αντιστέκονται ακόμη στην Ελλάδα, ο κεμαλισμός και η φασιστική του ιδεολογία θα καταρρεύσει.

* Μέρος της ομιλίας στην εκδήλωση του Συλλόγου Ποντίων Θάσου «Διογένης ο Σινωπεύς».

pontos.gr

Ομιλία της κυρίας Gulan Avci στις 19 Μαϊου 2010, Πλατεία Συντάγματος Αθήνα

2010-06-11T15:06:00.000-07:00

Αγαπητοί φίλοι,

Dear friends,
It is a great honor for me as an MP of the Swedish Liberal Party to participate in the International Memorial Day to commemorate and honor all the Pontian Greeks who were victims of genocide in the former Ottoman Empire, the modern Turkey between the years 1916-1920.

Είναι μεγάλη τιμή για εμένα σαν ένα μέλος της Βουλής με το Σουηδικό Φιλελεύθερο Κόμμα να λάβω μέρος στην διεθνή Ημέρα Μνήμης για να γιορτάσουμε την μνήμη και να τιμήσουμε όλους τους Πόντιους Έλληνες οι οποίοι υπήρξαν θύματα γενοκτονίας στην πρώην Οθωμανική αυτοκρατορία, την σύγχρονη Τουρκία μεταξύ των ετών 1916-1920.......

Γενική αποψη της συγκέντρωσης

    Σήμερα μαζευτήκαμε για να αποτίσουμε φόρο τιμής στα θύματα και να τιμήσουμε τους απογόνους τους. Ομως θα ήθελα επίσης να αφιερώσουμε λίγη απο την σκέψη μας στίς αλλες Χριστιανικές ομάδες των Αρμενίων, των Ασσυρίων, των Συρίων και των Χαλδαίων οι οποίοι ήταν επίσης θύματα αυτής της γενοκτονίας.

    Η γενοκτονία άρχισε με πογκρόμ εναντίον των Αρμενίων κατα τα τέλη του 19ου αιώνα. Η συστηματική θανάτωση άρχισε την νύκτα μεταξύ 24ης και 25ης Απριλίου 1915. Άρχισε με τους Αρμένιους και τελείωσε με τους Πόντιους Έλληνες στα 1920.
    Οι Πόντιοι Έλληνες ζούσαν κυρίως κατά μήκος των βορείων παραλίων της Τουρκίας, την Μαύρη Θάλασσα. Ζούσαν εκεί απο τον καιρό που η Ελλάδα διοικούσε αυτήν την περιοχή. Ζούσαν απλά και κανονικά και εκκλησιάζονταν κανονικά. Αλλά πολλοί φοβόταν.
    Όταν η γενοκτονία έπληξε τους Αρμένιους στα ανατολικά, οι εχθροπραξίες μεταξύ Τούρκων και Ελλήνων απλώθηκαν βαθύτερα πρός την ακτη της Ανατολίας στην δύση. Ανάμεσα σε αυτές τις περιοχές ζούσαν οι Πόντιοι. Θανατώθηκαν γιατί ήταν Χριστιανοί αλλά επίσης γιατί ήταν Ελληνες.
    Οι Πόντιοι Ελληνες ζούσαν στον Πόντο απο το 800 π.Χ. , απο την Ομηρική περίοδο. Είχαν αναπτύξει μια ξεχωριστή κουλτούρα και μια ξεχωριστή γλώσσα για αιώνες. Όταν οι Οθωμανοί κατέκτησαν αυτήν την περιοχή οι Έλληνες συνέχισαν να ζούν σε αυτές τις περιοχές αλλά κάτω απο δύσκολες συνθήκες.
    Ο κύριος σκοπός του Νεοτουρκικού εθνικιστικού κινήματος το οποίο προώθησε την γενοκτονική καμπάνια ήταν να εκκενώσει την Μικρά Ασία και την Ανατολία από Χριστιανικές ομάδες. Ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, ο οποίος ηγήθηκε του κινήματος, έγινε ο πρώτος πρόεδρος της Χώρας όταν σχηματίστηκε η Δημοκρατία της Τουρκίας το 1923. Και έφερε την κύρια ευθύνη για την γενοκτονία που έλαβε χώρα.

Η Κα Avci με την Διερμηνέα της

    Πρίν την γενοκτονία υπήρχαν περίπου 750 000 Πόντιοι Ελληνες σε αυτές τις περιοχές. Οταν το 1920 τελείωσε η γενοκτονία γύρω στις 350 000 Πόντιοι Έλληνες έχασαν την ζωή τους. Σε αυτούς πρέπει να προσθέσουμε και τους πάνω από ένα εκατομμύριο που εξαφανίστηκαν. Η γενοκτονία των Ποντίων Ελλήνων είχε την ίδια αναλογία με αυτήν που έγινε στους Αρμένιους.
    Μέσω συλλήψεων γυναικών και παιδιών, εξαναγκασμών σε αλλαξοπιστία, καταδιώξεων, μαζικών δολοφονιών, πορειών θανάτου, πείνας και πορείας στην έρημο, κατάφεραν να διαγράψουν την παρουσία των Ποντίων Ελλήνων.
    Υπήρχε μόνο ένας στόχος των Νεότουρκων και αυτός ήταν να εξαφανίσουν το Ποντιακό στοιχείο, όπως τίς άλλες Χριστιανικές ομάδες. Τα θύματα ήταν αθώα παιδιά, γυναίκες και άνδρες, των οποίων το έγκλημα ήταν ότι δέν ήταν μουσουλμάνοι και το ότι αρνούνταν να υποταχτούν στην Τουρκική κυριαρχία.
    Αυτή είναι η πρώτη γενοκτονία στον 20ο αιώνα και στις πρόσφατες δεκαετίες εχει προκαλέσει την προσοχή σε μια ποικιλία απο χώρες και αναγνωρίσθηκε απο 20 κοινοβούλια στον κόσμο. Μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση τρείς χώρες έχουν αναγνωρίσει την γενοκτονία των Χριστιανών.
    Αλλά η Τουρκία παραμένει ακόμη σιωπηλή. Ακόμη και αν πέρασαν 95 χρόνια απο την γενοκτονία το Τουρκικό κράτος αρνείται να σπάσει την σιωπή του. Αρνούνται να εναρμονιστούν με τους όρους της Ιστορίας τους. Έχουν επιλέξει να διαχειριστούν την σκοτεινή κληρονομιά του Ατατούρκ που περνάει απο γενεάς εις γενάν.

ΝΑΙ στην φιλία των λαών....

    Το να νομίζεις ότι είναι κατορθωτό να απαλλαχθείς απο τις ενοχές χωρίς να αντιμετωπίσεις την αλήθεια είναι μιά αυταπάτη. Κάθε φορά που μιά επιπλέον χώρα θα αναγνωρίζει την γενοκτονία, η αλήθεια πηγαίνει ένα βήμα κοντινότερα πρός την Τουρκία. Δεν είναι πλέον εύκολο να ξεφεύγεις ή να παραμένεις σιωπηλός για το παρελθόν σου. Τώρα ζούμε σε νέες εποχές. Είναι ο καιρός για την Τουρκία να ανγνωρίσει την γενοκτονία των Ποντίων Ελλήνων και άλλων Χριστιανικών ομάδων.
    Υπάρχουν διαφορετικά επιχειρήματα στην συζήτηση σχετικά με την γενοκτονία και στην Χώρα μου την Σουηδία και σε άλλες χώρες. Υπάρχουν αυτοί που πιστεύουν οτι η γενοκτονία ποτέ δεν έγινε και αυτοί που πιστεύουν ότι υπήρξαν οι καταστάσεις αυτές οι σχετικές με τον πρώτο Παγκόσμιοιπόλεμο που προκάλεσαν τους θανάτους. Συνήγοροι αυτών των επιχειρημάτων θέλουν να θάψουν την συζήτηση με κάθε κόστος. Στην Τουρκία είναι έγκλημα το να μιλάς ανοιχτά για την γενοκτονία και μπορεί να έχει σαν αποτέλεσμα την φυλάκιση για χρόνια.
    Υπάρχουν επίσης αυτοί που πιστεύουν οτι δεν είναι δουλειά των πολιτικών να εμπλακούν με την Ιστορία. Η Ιστορία πρέπει να γραφεται απο Ιστορικούς. Συμφωνώ απόλυτα με αυτό. Αλλά επίσης πιστεύω οτι εμείς σαν πολιτικοί εχουμε καθήκον και ηθική υπευθυνότητα να διερευνούμε τα στοιχεία της έρευνας και να τα χρησιμοποιούμε σαν βάση για τις αποφάσεις που θα πάρουμε.

Συμμετέχοντες στην εκδήλωση, Πόντιοι απο τα Σούρμενα

Υπάρχουν αυτοί που επιχειρηματολογούν για το αν η Τουρκία θα πρέπει να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ενωση, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και να μην το ονομάσουμε γενοκτονία. Πιστεύω ότι αυτό είναι για να μπερδέψει τα πράγματα. Είμαι υπέρ της ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαίκή Ενωση αλλά η ένταξη να καθορισθεί απο το πόσο γρήγορα η Τουρκία μπορεί να ικανοποιήσει τα κριτήρια που απαιτούνται για τα μέλη.
Τα πράγματα πρέπει να λέγονται με το σωστό όνομά τους και το τί συνέβη τα χρόνια 1915-1920 δεν ήταν τίποτα παραπάνω από γενοκτονία. Παγκοσμίως γνωστοί ιστορικοί και επιστήμονες έχουν συμπεράνει ότι ήταν γενοκτονία. Το τελευταίο στάδιο μιάς γενοκτονίας είναι η άρνησή της και δυστυχώς εκεί βρίσκεται η Τουρκία σήμερα.
Είναι ώρα για την Τουρκία να έρθει σε συμφωνία με την κληρονομιά του Κεμάλ. Είναι διαφορετικοί οι καιροί σήμερα. Η Τουρκία διαπραγματεύεται την εισδοχή της στην EU, η κυβέρνηση αναπτύσει έναν αριθμό μεταρυθμίσεων που θα μπορούν να χαράξουν τον δρόμο για μια Δημοκρατική Τουρκία στο μέλλον. Υπάρχουν πολλά ακόμη για να γίνουν, για αυτό είναι βασικό για την ΕU και άλλους διεθνείς οργανισμούς να πιέσουν την Τουρκία για Δημοκρατικές μεταρυθμίσεις , ελευθερία και ανθρώπινα δικαιώματα.

Νεαρός Πόντιος στην εκδήλωση

    Είμαι επίσης σίγουρη ότι η αναγνώριση θα ωφελήσει τις τεταμένες σχέσεις μεταξύ Τουρκίας, Ελλάδας και Κύπρου.
    Πιέζοντας την Τουρκική πολιτεία να ανοιχθεί για μιά ελεύθερη συζήτηση αναφορικά με την γενοκτονία και να ανοίξει τα αρχεία της στον έξω κόσμο, θα οδηγήσει στην ανγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυρίων, Συρίων και Χαλδαίων στο κοντινό μελλον.
    Στις 11 Μαϊου 2010, η δικαιοσύνη επικράτησε στήν Σουηδία και ήρθαμε ενα βήμα πιό κοντά στην αλήθεια σχετικά με την γενοκτονία. Είμαι περήφανη που ως ενας αντιπρόσωπος του Φιλελεύθερου κόμματος και μία απο τους τέσσερις βουλευτές τής Φιλελεύθερης/Συντηρητικής συμμαχίας που ψήφισε υπέρ της αναγνώρισης.
    Μιάς και έχω Κουρδικές ρίζες απο την Ανατολική Τουρκία επίσης αναγνώρισα στην δήλωσή μου στην συζήτηση στην Σουηδική βουλή ότι ακόμη και δικοί μου άνθρωποι, Κούρδοι, εμπλέχτηκαν στις εξοντώσεις των Χριστιανικών ομάδων.
    Ακόμη και αν εγώ, που γεννήθηκα 60 χρόνια μετά την γενοκτονία, μπορώ να θεωρηθώ υπεύθυνη για ο,τι κάποιες Κουρδικές φυλές έκαναν στους Χριστιανούς, αυτό είναι μέρος της κληρονομιάς μου και ήταν καθήκον μου να πάρω την θέση ότι η γενοκτονία πρέπει να αναγνωρισθεί στην Σουηδία.
    Κατά τον ίδιο τρόπο οι Τούρκοι της σημερινής γενιάς δεν είναι υπεύθυνοι για οτι συνέβη 95 χρόνια πρίν. ‘Ομως το να αναγνωρίσεις την γενοκτονία των Χριστιανών δεν είναι ένα πλήγμα στην Τουρκία. Το αντίθετο είναι ενα πλήγμα για την δικαιοσύνη. Και είμαι απόλυτα πεπεισμένη οτι η δικαιοσύνη θα τα καταφέρει.
    Πρέπει επίσης να εφαρμοστεί στην Τουρκία. Είναι βασικό η συζήτηση να γίνει καθαρά πάνω στο γεγονός οτι κανείς δεν θέλει να τιμωρήσει την Τουρκία, αλλά αυτοί οι ίδιοι αυτοτιμωρούνται και θα είναι οι μεγάλοι χαμένοι στο τέλος (σ.τ.μφ. προφανώς αν δεν αναγνωρίσουν την γενοκτονία)

Αλλαγή φρουράς

Θέλω να σας ευχαριστήσω για άλλη μία φορά που μου δώσατε την ευκαιρία να είμαι εδώ μαζί σας σήμερα. Είναι τιμή μου που τιμώ την μνήμη των θυμάτων μαζί σας και επίσης τους απογόνους των θυμάτων. Η μάχη προχωράει και εμείς συνεχίζουμε να μαζεύουμε τον κόσμο έως την ημέρα της αναγνώρισης απο τους Τούρκους.

Για όσο καιρό η Τουρκία προσπαθεί να αποσιωπήσει το θέμα, δεν θα υπάρξει συμφιλίωση. Αν οι άνθρωποι δεν επανορθώσουν δεν θα είναι δυνατόν να γιατρέψουν τις πληγές και να προχωρήσουν. Είναι βασικό επομένως όλες οι καλές δυνάμεις να συνεχίσουν να πιέζουν την Τουρκία να αρχίσει να λέει την αλήθεια και να αναγνωρίσει την γενοκτονία των Ποντίων Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυρίων, Συρίων και Χαλδαίων απο το 1915 εως το 1920.

For as long as Turkey tries to silence the issue, there will never be reconciliation. If people do not get rehabilitated, they will not be able to heal the wounds and move on. It is therefore important that all good forces continue to fight and put pressure on Turkey to start telling the truth and acknowledge the genocide of the Pontian Greeks, Armenians, Assyrians, Syrians and Chaldeans from 1915 to 1920.

Thank you very much.

Συμμετέχοντες στην εκδήλωση

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.

lamiaspontos.blogspot.com

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

VIDEO-Ομιλία της κυρίας Gulan Avci στις 19 Μαϊου 2010, Πλατεία Συντάγματος Αθήνα

2010-06-11T14:25:00.000-07:00

Η Βουλευτής του Σουηδικού κοινοβουλίου, κούρδικης καταγωγής, κυρία Gulan Avci, έβγαλε λόγο στην συγκέντρωση Μνήμης στη Σύνταγμα, μπροστά από το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Χάριν της ψήφου της, αναγνωρίστηκε η Γενοκτονία των Ποντίων-Αρμενίων-Ασσυρίων και όλων των Χριστιανών της Ανατολής, από τους Τούρκους. Με 131 ψήφους υπέρ και 130 κατά, η Σουηδία είναι το πρώτο Ευρωπαϊκό κράτος που αναγνωρίζει την Ποντιακή Γενοκτονία!ντίων-Αρμενίων-Ασσυρίων και όλων των Χριστιανών της Ανατολής.

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΒΙΝΤΕΟ....

http://www.youtube.com/user/LARAXANH

ΠΟΕ "ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ"

2010-06-11T14:15:00.000-07:00

Iδιαίτερη ικανοποίηση προκάλεσε στον ποντιακό ελληνισμό η ανακοίνωση της πρόσφατης απόφασης της Τουρκικής Κυβέρνησης να επιτρέψει την τέλεση Θείας Λειτουργίας στην ιστορική Ιερά Μονή Παναγία Σουμελά του Πόντου κάθε χρόνο στις 15 Αυγούστου, χοροστατούντος του Παναγιοτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου.
Η απόδοση της ιστορικής ιεράς Μονής στην Θεία Λατρεία, ύστερα από 87 χρόνια σιωπής αποκαθιστά έστω μερικώς τα.....
ιστορικά δικαιώματα του ποντιακού ελληνισμού αλλά και τα πνευματικά δικαιώματα του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην περιοχή του ιστορικού Πόντου .
Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος εκφράζει την ιδιαίτερη ηθική ικανοποίηση για την εξέλιξη αυτή και προτρέπει τα 375 σωματεία μέλη της να συμμετέχουν εφέτος στις 15 Αυγούστου στην πρώτη Πανηγυρική θεία λειτουργία, που θα τελεστεί χοροστατούντος του Οικουμενικού Πατριάρχου.

Η γενοκτονία των ποντίων και η αναζήτηση των ορφανών

2010-06-11T04:58:00.000-07:00

Η εκδήλωση των ποντίων συγκλόνισε την Γερμανία

Στην πανεπιστημιούπολη Aachen των 265.000 κατοίκων, των 46.000 φοιτητών, της πόλης που φιλοξενεί 2.000 Έλληνες εκ των οποίων αρκετοί σπούδασαν και έμειναν εκεί, άλλοι ασχολούνται με ελεύθερα επαγγέλματα, στην πόλη παραγωγής σοκολάτας, άνθησε το ποντιακό στοιχείο και στο όνομα της Παναγίας Σουμελά ίδρυσαν τον Σύλλογό τους που σκορπά των ευωδιά και την λεβεντιά του Πόντου, στη φιλόξενη περιοχή της Ρηνανίας....

Εκεί, οι 11 Σύλλογοι Ποντίων της Ρηνανίας - Βεσφαλίας έκαναν ένα ακόμη μεγάλο ιστορικό βήμα συνδιοργανώνοντας την ημέρα μνήμης για να αποτίσουν φόρο τιμής στις 353.000 θύματα της γενοκτονίας των προγόνων τους. Για να θυμίσουν και να θυμηθούν όλα εκείνα τα δραματικά γεγονότα που υπέστησαν οι Χριστιανοί του Πόντου και να θωρακίσουν αυτά που διασώθηκαν από μαρτυρίες επιζόντων, αλλά και από ιστορικούς που έκαναν το μεγάλο τους χρέος στον μαρτυρικό Πόντο.

Στο Aachen ο επιβλητικός καθεδρικός Ιερός Ναός της ορθόδοξης ενορίας του Αγίου Δημητρίου αγκάλιασε τα ποντιόπουλα των Συλλόγων: Παναγία Σουμελά Aachen, Ξενιτέας, Dusseldorf, Αργοναύτες Koln, Παναγία Σουμελά Bielefeld, Ποντιακή Εστία Krefeld, Ξενιτέας Dortmund, Υψηλάντης Frechen, Δημήτριος Ψαθάς Herten, Παναγία Σουμελά Ludescheid, Εύξεινος Πόντος Neuss και Ακρίτας Wuppertal, καθώς επίσης και τον Σύλλογο Ποντίων Βρυξελλών καμίαν κ' εν αργός και μέσα σε κλίμα θλίψης, πόνου και πίκρας έψαλαν δεήσεις για τις ψυχές των θυμάτων της θηριωδίας των Νεότουρκων.

Εκεί έφεραν στη μνήμη τους για μια ακόμη φορά τις εκκλησίες που κάηκαν, τους ιερείς που θυσιάστηκαν για την πίστη τους, αλλά και τους πιστούς που κατέκαψαν οι αιμοσταγείς Τούρκοι μέσα σε πολλές εκκλησίες του Πόντου. Εκεί στον ιερό χώρο ξαναθυμήθηκαν τα άταφα Ποντιόπουλα, τις πορείες θανάτου του άμαχου πληθυσμού που ήταν έργο του χριστιανού Γερμανού στρατηγού Λήμαν Φον Σάντερς, σε μια εποχή όπου η πολιτισμένη Ευρώπη ούτε έβλεπε και ούτε ήθελε να ακούσει τις κραυγές αγωνίας και απόγνωσης των αθώων ανθρώπων αλλά ούτε έδινε σημασία ακόμα και στις αναφορές ξένων διπλωματών που κατέγραφαν με οργή τα σατανικά σχέδια του Μουσταφά Κεμάλ.

Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Λεύκης κ.κ. Ευμένιος ο αιδεσιμώτατος εφημέριος Ανδρέας Πλώτας και ο χορός των ιεροψαλτών, έχοντας στο εκκλησίασμα τα φλογερά ελληνόπουλα, το μέλλον της πατρίδας που έριχνε ματιές καλοσύνης, απηύθυναν ύμνους και προσευχές για την ανάπαυση των αδικοχαμένων θυμάτων της Γενοκτονίας, μέσα σε κλίμα πένθους και σπαραγμού.

Εκεί στον ιερό για όλους χώρο «διαβάστηκαν» τα κόλυβα όπως προβλέπουν οι κανόνες της ορθόδοξης λατρείας, κάτω από την σκιά των λαβάρων όλων των συλλόγων και τα υγρά βλέμματα των Ποντιόπουλων.

Εκεί όπου ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Συλλόγων Ελλήνων Ποντίων Ευρώπης κ. Γιάννης Μπουρσανίδης απηύθυνε στο εκκλησίασμα το «Πάτερ ημών» στην ποντιακή διάλεκτο. Εκεί που ο ανάλογος στολισμός με λουλούδια αλλά και τα στολίδια της κοινωνίας με την όμορφη - λεβέντικη παρουσία τους με παραδοσιακές ενδυμασίες και ανησυχία έδιναν το παρόν για νέες αναζητήσεις την ιστορία των προγόνων τους. Εκεί όπου ο Άγιος Λεύκης τόνισε μεταξύ άλλων: Ένας λαός που ξεχνάει τους νεκρούς του, ο λαός αυτός είναι καταδικασμένος.

Επειδή εμείς οι Έλληνες και ιδιαίτερα εσείς οι Πόντιοι Έλληνες δεν θέλετε να πεθάνετε, γι' αυτό επιμένετε να ενθυμείστε τους νεκρούς σας. Γι' αυτό και αξίζουν σε όλους εσάς θερμά συγχαρητήρια. Στο σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα ακούσαμε που μας μίλησε περί ενότητας. Αυτή η ενότητα είναι και το μήνυμα όχι μόνο του σημερινού ευαγγελίου, αλλά και το μήνυμα της σημερινής τελετής του ιερού μνημοσύνου για τους Πόντιους αδελφούς μας.

Μας καλούν αυτοί οι νεκροί να κρατήσουμε την ενότητά μας, ως κόρη οφθαλμού για να μπορέσουμε να προοδεύσουμε, για να μπορέσουμε να δώσουμε νόημα στους ανθρώπους, για να μπορέσουμε να βοηθήσουμε την ύπαρξή μας στο μέλλον. Με αυτό το μήνυμα, σας παρακαλώ, να φύγουμε από το ναό και με αυτό το μήνυμα να τελειώσουμε τις εκδηλώσεις που προετοίμασαν οι 11 σύλλογοί μας. Θερμά συγχαρητήρια σε όλους εκείνους που αγωνίζονται για να κρατήσουν ζωντανή την υπόθεση της Γενοκτονίας τον Ποντίων.

ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΕΓΙΝΑΝ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΑ

Δεν ήταν μόνο η ενός λεπτού σιγή που καθήλωσε τους απογόνους εκείνων που έδωσαν τη ζωή τους για την Ελλάδα και την Ορθοδοξία. Ήταν οι συγκλονιστικές στιγμές αφηγήσεων ποιημάτων και θλιβερών τραγουδιών που έψαχναν τα δάκρυα για να σβήσουν τον πόνο. Αυτά τα αγγελούδια του Ποντιακού παράδεισου, ανθισμένα λουλούδια στον κήπο της ιστορίας, λύγισαν με την απόδοσή τους, τους παραβρισκόμενους στην αίθουσα Aula των εκπαιδευτηρίων της πόλεως.

Τίμησαν με την παρουσία τους ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Λεύκης κ.κ. Ευμένιος, ο Πρόεδρος της ΟΕΣΕΠΕ κ. Γιάννης Μπουρσανίδης, η εκπρόσωπος του Γεν. Προξενείου κα Βασιλική Τσουραπά, ο καθηγητής και συγγραφέας κ. Γεώργιος Ανδρεάδης, ο πρόεδρος των Ελλήνων Ακαδημαϊκών στην Ρηνανία - Βεσφαλία κ. Ζώης Βρεττός, ο Αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Επιχειρηματιών κ. Φαίδων Κοτσαμπόπουλος, ο Πρόεδρος της Κοινότητας κ. Γιώργος Γεωργιάδης, ο επιχειρηματίας - ιστορικός κ. Σταμάτης Κουρτίδης, ο Πρόεδρος της Γερμανοελληνικής Εταιρείας κ. Tscherner, έλληνες αξιωματικοί από τις βάσεις του ΝΑΤΟ στο Brunsum της Ολλανδίας και το Geilenkirchen Γερμανίας, εκπρόσωποι των συλλόγων της πόλεως. Ελληνικός πολιτιστικός Σύλλογος, Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων, Σύλλογος Σερραίων «ο Στρυμών», Σύλλογος Ηπειρωτών «Πύρρος», Αθλητικός Όμιλος «Νίκη» και αθλητικός πολιτιστικός Σύλλογος της πόλεως Eschuleiler «Μέγας Αλέξανδρος».

Ο πολυσχιδής ευπατρίδης κ. Βασίλειος Λαζαρίδης, καταξιωμένος επιχειρηματίας στο Aachen και πρόεδρος του τοπικού Συλλόγου «Παναγία Σουμελά» ως οικοδεσπότης καλωσόρισε όλους τους προσκεκλημένους τους συλλόγους, το πλήθος των 500 και πλέον απογόνων του Πόντου και τα 100 και πλέον παιδιά των Συλλόγων που πρωταγωνίστησαν σε όλο το πρόγραμμα των εκδηλώσεων που άγγιξε μικρούς και μεγάλους.

Ο Ποντιολάτρης Πρόεδρος αφού τόνισε για τη σημασία των εκδηλώσεων, κάλεσε στο βήμα τον άγιο Λεύκης Ευμένιο που ευχαρίστησε ιδιαίτερα και τους μη Πόντιους που τίμησαν το μνημόσυνο και τις υπόλοιπες εκδηλώσεις. Ο σεπτός Ιεράρχης τόνισε ακόμα: Θαυμάζω τον ελληνισμό της Γερμανίας, γι' αυτό και βρίσκομαι κοντά σας με ιδιαίτερη συγκίνηση, χαρά και υπερηφάνεια. Γιατί εσείς δοκιμάσατε την οργή του ξεριζωμού από τις εστίες σας και συγχρόνως όμως προβάλατε τον ηρωισμό και επιδείξατε το θάρρος και την αντοχή. Είναι τα χαρακτηριστικά του ανθρώπινου πνεύματος, το οποίο αντιστέκει στην χειρότερη μορφή του που μπορεί να επιβάλει άνθρωπος σε άνθρωπο. Βρίσκομαι ανάμεσά σας τώρα και όλα αυτά τα χρόνια σε σας του Πόντιους, το ποντιακό στοιχείο.

Πέρασε κάμπους πολλούς μέχρι να φέρει την θάλασσα στην άλλη θάλασσα, όπως γράφει ο Σεφέρης. Βρίσκομαι ανάμεσά σε σας που μείνατε στον πρωταρχικό σας στόχο να οικοδομήσετε τα προπύργια της ειρήνης, στο νου των ανθρώπων. Κρατήσατε γενιές και γενιές τώρα ψηλά τα σύμβολα της μητέρας πατρίδας. Ακόμη θέλω να σας υπενθυμίσω τα λόγια του σημερινού Ευαγγελίου κατά τα οποία ο Χριστός καλούσε - παρακαλούσε τον πατέρα του να κρατήσει ενωμένους τους μαθητές του. Και εμείς ας παρακαλέσουμε τον Θεό των προγόνων μας να μας κρατήσει ενωμένους και σαν ποντιακό στοιχείο και σαν γενικότερα ελληνικό στοιχείο. Γιατί μόνο ΕΝΩΜΕΝΟΙ μπορούμε να νικήσουμε τον πόλεμο που γίνεται εις βάρος της πατρίδας μας και της φυλής μας. ΕΝΟΤΗΤΑ λοιπόν αδέλφια.

Το μεγάλο δράμα του ξεριζωμού αναπαράστησαν τα φλογερά ελληνόπουλα με μια ξεχωριστή ευαισθησία. Σχημάτισαν την πορεία εξόντωσης των ταγμάτων εργασίας, την πορεία μετακινήσεων στην ορεινή ενδοχώρα αλλά και πορεία εξόδου από την κόλαση που δημιούργησαν οι ορδές των Μουσταφά Κεμάλ και Τοπάλ Οσμάν όπως τις σχεδίασε ο σατανικός νους του Γερμανού στρατηγού Λήμαν Φον Σάντερς. Αναπαράσταση που έδινε ζωντανά την εικόνα του μαρτυρίου των γυναικών με τα παιδιά στην αγκαλιά, τους ανήμπορους ηλικιωμένους και τους ταλαιπωρημένους προγόνους αυτής της υπερήφανης, λεβέντικης γενιάς.

Στη συνέχεια ο πρόεδρος της ΟΣΕΠΕ κ. Γιάννης Μπουρσανίδης τόνισε μεταξύ άλλων: «Ενωμένοι θυμίζουμε ότι γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου δεν ολοκληρώθηκε με τον άδικο χαμό χιλιάδων Ελλήνων. Στην παγκόσμια ιστορία της ανθρωπότητας προστέθηκαν πολλές σκοτεινές σελίδες που γράφτηκαν από τους επιζώντες και από τους πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στις πέντε ηπείρους. Η 19η Μαϊου είναι ημέρα τιμής και μνήμης για κάθε Έλληνα. Τη μέρα αυτή ο πόνος μετατρέπεται σε ιστορικό και εθνικό χρέος απέναντι στους 353.000 Ποντίους αδελφούς μας που θυσιάστηκαν στη Γενοκτονία.

Μετατρέπεται για εμάς τους μετανάστες, μεγαλύτερους σε ηλικία, ευθύνη απέναντι στις επόμενες γενιές και στην ανθρωπότητα. Εμείς οι Έλληνες του Πόντου γνωρίζουμε καλά ότι μόνο μέσα από την αλήθεια μπορούμε να κατακτήσουμε το κοινό μας μέλλον με τη γείτονα χώρα». Κλείνοντας είπε ακόμα «Ας θέσουμε ως στόχο μας την 19η Μαΐου 2019! Εκατό χρόνια μετά την ημερομηνία ορόσημο για τον ελληνισμό του Πόντου και όλης της Μικράς Ασίας. Στόχο να βάλουμε μέσα στα επόμενα εννιά χρόνια που έρχονται να γνωστοποιήσουμε με ψυχραιμία και σύγχρονο τρόπο τα δεινά του λαού μας».

Η εκπρόσωπος του Γ. Προξενείου Κολωνίας κα Βασιλική Τσουραπά, τόνισε:

«Όταν μιλάμε για τον Ποντιακό Ελληνισμό το πρώτο που μας έρχεται στο μυαλό είναι η δύναμη της αυτοσυντήρησης που αυτό το κομμάτι του ελληνισμού ανέπτυξε και διατήρησε μέσα του και άντεξε στον χρόνο, αιώνες πολλούς, ζωντανό σημερινό μνημείο της απρόσκοπτης συνέχισης του ελληνικού έθνους, από αρχαιοτάτων χρόνων... όταν μιλάμε για τον ποντιακό ελληνισμό, το δεύτερο που μας έρχεται στο νου είναι η αρετή της προκοπής.

Προκομμένος λαός, δουλευτάρης, δουλεμένος στα δύσκολα της ζωής, έχει στα γονίδιά του τη δύναμη της θέλησης να αναγεννηθεί, να ξαναδημιουργήσει μέσα από την τέφρα, να μην το βάλει κάτω. Άφησε πίσω «αλύτρωτες πατρίδες» και με το σφρίγος που τον διακρίνει παρέσυρε όπου εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα, τον ελλαδικό πληθυσμό σε μια αξιοθαύμαστη άμιλλα ανοικοδόμησης της πατρίδας μας.

Με την ολοκλήρωση του χαιρετισμού της κ. Τσουραπά ο ελληνολάτρης πρόεδρος κ. Βασ. Λαζαρίδης αφού την ευχαρίστησε τόνισε ότι αυτά θα πρέπει να ακουστούν και στην Αθήνα εκεί όπου φωλιάζουν τα γεγονότα και περιμένουν λύσεις. Ο πρόεδρος της κοινότητας κ. Γ. Γεωργιάδης απηύθυνε χαιρετισμό και στη συνέχεια ο πρόεδρος των Ελλήνων Ακαδημαϊκών κ. Ζωής Βρεττός δήλωσε την αλληλεγγύη και τη συμπαράσταση του Δ.Σ. στο δίκαιο αγώνα. Δεν ζητούμε εκδίκηση, αναγνώριση και δικαίωση, απαιτούμε.

Επίσης και ο αντιπρόεδρος του συλλόγου επιχειρηματιών κ. Φαίδων Κοτσαμπόπουλος συνετάχθει στον αγώνα των Ποντίων για αναγνώριση της γενοκτονίας και ευχήθηκε κάθε επιτυχία στο έργο των συλλόγων.

Ο ταγματάρχης κ. Παναγιώτης Καλαθάς τόνισε: "Πάνω από όλα η ιστορία διδάσκει. Ο Ποντιακός Ελληνισμός κατόρθωσε μέσα στα χρόνια, τηρώντας ευλαβικά τις παραδόσεις, να διατηρήσει δυναμικά την ελληνική πολιτιστική κληρονομιά του, τα ήθη και έθιμα της ιδιαιτέρας πατρίδας του. Η σημερινή μέρα, πάνω από όλα, είναι ημέρα γνώσης, οράματος και ελπίδας για το μέλλον, όχι μόνον για τον ποντιακό ελληνισμό, αλλά για τους όπου γης Ελληνες.

Αλλά και ο ιστορικός κ. Σ. Κουρτίδης ανέπτυξε τη διαδρομή και το τέλος των Ποντίων στον ιστορικό Πόντο με όλα τα γεγονότα και τα μαρτύρια που υπέστησαν οι χριστιανοί από τις διώξεις των Τούρκων με την ένοχη ανοχή της πολιτισμένης Ευρώπης.

Ο κεντρικός ομιλητής, καθηγητής κ. Γιώργος Ανδρεάδης, με ένα χειμαρρώδη λόγο έπιασε το σφυγμό του ακροατηρίου και πέρασε με όλα τα στοιχεία τη ροή των γεγονότων, κάνοντας συχνά αναφορά στους ιερωμένους, τους ανθρώπους των γραμμάτων και τις θυσίες των απλών ανθρώπων που ζούσαν ειρηνικά στον τόπο που γεννήθηκαν.

Αναφέρθηκε στα στημένα δικαστήρια από όπου δεν γλίτωνε κανείς, αλλά και στη σκληρότητα των άτακτων τσετών που γύμνωναν ακόμα και τα σώματα των απαγχονισμένων χριστιανών που πλήρωσαν με τη ζωή τους την πίστη και την ελληνική τους καταγωγή.

Και όταν ο νεαρός δημοσιογράφος Νίκος Καπετανίδης ζήτησε το λόγο από το δικαστή, ο τελευταίος νόμισε ότι λύγισε το ποντιόπουλο και προκειμένου να τον ξευτελίσει του έδωσε το λόγο. Τότε ο θαρραλέος δημοσιογράφος τόνισε ότι ποτέ του δεν αγωνίστηκε για την ίδρυση κράτους στον Πόντο. Αυτό προς στιγμή έδωσε χαρά στον Τούρκο δικαστή, αλλά ο δυναμικός νέος τους άφησε όλους άναυδους όταν δήλωσε ότι αυτός αγωνιζόταν με πάθος για την ένωση του Πόντου με την Ελλάδα!

Χαρακτηριστική αναφορά έκανε ο ομιλητής και στις δεκάδες χιλιάδες των ορφανών παιδιών που άλλα κατέληξαν σε σπίτια Τούρκων, άλλα πουλήθηκαν και άλλα τα πήρε ο Ερυθρός Σταυρός. Και αυτή η περίπτωση είναι μια νέα μορφή Γενοκτονίας συμπλήρωσε ο ομιλητής.

Τέλος η μεγάλη επιτυχία των εκδηλώσεων που συγκλόνισε τη Γερμανία ήταν μια αξιόλογη συλλογική προσπάθεια που συντόνισε με ευχέρεια ο Ποντιολάτρης Βασ. Λαζαρίδης που είχε δίπλα του όλους τους Πρόεδρους τα μέλη των Δ.Σ. κυρίως της Παναγίας Σουμελά Aachon αλλά και τον αθόρυβο, δημιουργικό και ακούραστο υπεύθυνο δημοσίων σχέσεων της ΟΣΕΠΕ κ. Ηλία Μαυριδη που πέτυχε στην αποστολή του, όμως και ο Τάσος Τσαβδαρίδης που ήταν κοντά στη νεολαία

Σε μια νεολαία που τίμησαν με την παρουσία τους τα μέλη της Συντονιστικής Επιστροπής Σεβαστή Συμεωνίδου και Αντώνης Παράσογλου.

e-pontos.blogspot.com

Ξαναζωντανεύει η Σουμελά στην Τραπεζούντα!

2010-06-11T04:54:00.000-07:00

Αναμφισβήτητα πρόκειται για ιστορικό γεγονός καθώς μετά από 88 χρόνια το ιστορικό μοναστήρι της Παναγίας της Σουμελά στην Τραπεζούντα θα "ξαναζωντανέψει". Όπως φέρεται να αποφάσισε η τουρκική κυβέρνηση η πρώτη Θεία Λειτουργία στην Παναγία Σουμελά μετά το 1922 - που σήμερα λειτουργεί σαν μουσείο- πρόκειται να τελεσθεί ανήμερα του δεκαπενταύγουστου, προεξάρχοντος του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Σύμφωνα με πληροφορίες ο Τούρκος υπουργός πολιτισμού κ. Γκιουνάϊ γνωστοποίησε..... την σχετική απόφαση της Τουρκικής Κυβέρνησης στον Οικουμενικό Πατριάρχη, το βράδυ της Δευτέρας (07/06), στο περιθώριο συναυλίας που δόθηκε στον Ναό της Αγ. Ειρήνης.

Η απόφασή της Τουρκικής Κυβερνήσεως κοινοποιήθηκε, την Τρίτη (08/06) και επισήμως δια σχετικού εγγράφου της προς το Πατριαρχείο. Να σημειωθεί ότι η απόφαση της Άγκυρας ήρθε να επιβεβαιώσει τις προφορικές διαβεβαιώσεις που είχε δώσει προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη ο αρμόδιος υπουργός Πολιτισμού.

Η ιστορία του μοναστηρίου

Πρόκειται για μια ιστορική εξέλιξη, για μια αναγέννηση της λειτουργικής ζωής του ιστορικού μοναστηριού, συμβόλου του Ποντιακού Ελληνισμού.

Tο 1922 οι Tούρκοι κατέστρεψαν ολοσχερώς το μοναστήρι. Aφού πρώτα λήστεψαν όλα τα πολύτιμα αντικείμενα που υπήρχαν μέσα στη μονή, μετά έβαλαν φωτιά.

Oι μοναχοί πριν την αναγκαστική έξοδο το 1923 έκρυψαν μέσα στο παρεκκλήσι της Aγίας Bαρβάρας την εικόνα της Παναγίας, το ευαγγέλιο του Oσίου Xριστοφόρου και τον σταυρό του αυτοκράτορα της Tραπεζούντας Mανουήλ Kομνηνού.

Mε ενέργειες του τότε πρωθυπουργού της Eλλάδας Eλευθερίου Bενιζέλου, το 1930, όταν στα πλαίσια της προωθούμενης τότε ελληνοτουρκικής φιλίας ο Tούρκος πρωθυπουργός Ισμέτ Ινονού επισκέφτηκε την Αθήνα, δέχτηκε μια αντιπροσωπεία να πάει στον Πόντο και να παραλάβει τα σύμβολα της ορθοδοξίας και του ελληνισμού. H εικόνα φιλοξενήθηκε για 20 χρόνια στο Bυζαντινό Mουσείο της Aθήνας.

Το 1951 ο Φίλων Kτενίδης έκανε πράξη την επιθυμία όλων των Ποντίων, με τη θεμελίωση της Νέας Παναγίας Σουμελά στις πλαγιές του Βερμίου στην Καστανιά της Βέροιας, όπου και φυλάσσεται μέχρι σήμερα η εικόνα.

digitalcrete.gr

Φιλικός αγώνας στο Βερολίνο

2010-05-31T14:40:00.000-07:00

Το απόγευμα της Κυριακής 16-05-2010 πραγματοποιήθηκε ποδοσφαιρικός αγώνας μεταξύ των Παλαίμαχων ποδοσφαιριστών της Ελλάδας Ποντίων Βερολίνου και των Παλαιμάχων ποδοσφαιριστών του Πιερικού και νικητές αναδείχτηκαν οι Παλαίμαχοι του Πιερικού με 3 - 5 τέρματα.

Τον αγώνα παρακολούθησαν και τα μέλη του Ποντιακού Συλλόγου Ποντίων Βερολίνου "Οι Υψηλάντηδες".

Ο αγώνας αυτός έγινε στη μνήμη των αθλητών της ποδοσφαιρικής ομάδας της Μαρφιζούντας "Ο Πόντος" και ήταν ενταγμένος στο πρόγραμμα των εκδηλώσεων του Συλλόγου Ποντίων Βερολίνου της Γενοκτονίας των Ποντίων.

Τα γκολ και τα δοκάρια..........

Στο 18' οι Πόντιοι της Ελλάδας είχαν σουτ στο οριζόντιο δοκάρι της εστίας των Παλαίμαχων του Πιερικού.

Στο 23' μετά από πολύ ωραία σέντρα του Τσιούχα στην καρδιά της άμυνας των Ποντίων ο Φωτιάδης Λ. με κεφαλιά γράφει το 0 - 1.

Στο 25' ο Φωτιάδης με σουτ μέσα από την περιοχή στέλνει τη μπάλα στα δίχτυα και ανεβάζει το σκορ στο 0 - 2.

Στο 33' οι Πόντιοι της Ελλάδας Βερολίνου με γκολ του Βυθούλκα με διαγώνιο σουτ μειώνουν σε 1 - 2.

Στο 50' ο Φωτιάδης έβγαλε κάθετη πάσα στον Δαδάκο, αυτός προχώρησε και στη συνέχεια έστρωσε στον Φωτιάδη που με σουτ έγραψε το 1 - 3.

Στο 52' ο Δουλιάνης μπήκε στην περιοχή, σούταρε, ο τερματοφύλακας Παντελιάδης Κ. απέκρουσε, η μπάλα στο εσωτερικό της καθέτου δοκού και στη συνέχεια έδιωξε ο Πουρσανίδης σώζοντας βέβαιο γκολ.

Στο 57' ο Καραφυλούδης έβγαλε τη σέντρα και ο Λάσκος με καρφωτή κεφαλιά έγραψε το 2 - 3.

Στο 64' ο Γιώτσας με πολύ ωραία σέντρα έβγαλε στον κενό χώρο τον Πουρσανίδη που προχώρησε και γύρισε η μπάλα στην καρδιά της άμυνας των Ποντίων, ο Δαδάκος άφησε τη μπάλα να περάσει κάτω από τα πόδια που, κατέληξε στον Χατζηχιδήρογλου που σούταρε και έγραψε το 2 - 4.

Στο 67' ο Νατσίδης εκμεταλλεύτηκε λάθος αμυντικού, έγινε κάτοχος της μπάλας, προχώρησε και με σουτ έγραψε το 3 - 4.

Στο 69' ο Φωτιάδης με κάθετη πάσα έβγαλε τον Γιώτσα σε θέση βολής μέσα στην περιοχή και ο τελευταίος έγραψε το 3-5 που ήταν και το τελικό σκορ.

Οι συνθέσεις:

Ελλάς Ποντίων Βερολίνου

Ντουρουγκιντένης, Νατσίδης, Δουλιάνης, Ισμαήλογλου, Γκιούδας (40' Τιτιούφας), Καραφυλούδης, Φωτιάδης (30' Καντηλάκης), Λάσκος, Βυθούλκας, Σιώμος, Ιωσηφίδης (60' Χουρμουζιάδης).

Παλαίμαχοι Πιερικού

Παρουσιάδης (40' Παντελιάδης Κύρ.), Διαμαντόπουλος (32' Μυτιληναίος), Τσιούχας, Αδαμόπουλος Κ. (40' Αναγνώστου Αθ.), Γκοτζαμανίδης (40' Πουρσανίδης), Αμανατίδης Λ. (25' Δαδάκος), Λιάπης (40' Πάσχος), Γιώτσας, Φωτιάδης, Παπαϊωάννου (40' Παντελιάδης Χ., (60' Τσιτιρώκης), Καλαμπάκας (40' Πόδας Γ., 60' Χατζηζιδήρογλου).

Παρόντες στις εκδηλώσεις για τη Γενοκτονία των Ποντίων στο Βερολίνο οι Παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές του Πιερικού προσκεκλημένοι του Συλλόγου Ποντίων Βερολίνου "Οι Υψηλάντηδες"

Συνεχίζοντας τις πολυσχιδείς και πολυποίκιλες δραστηριότητές του ο Σύλλογος Παλαίμαχων Πιερικού και πάντοτε παρών στις αθλητικές, κοινωνικές και πολιτιστικές δραστηριότητες, αποδέχτηκε την πρόσκληση του Συλλόγου Ποντίων Βερολίνου "Οι Υψηλάντηδες" και συμμετείχε ενεργά στις εκδηλώσεις και τίμησε τα θύματα της Γενοκτονίας των Ποντίων μαζί με τη Διοίκηση, τους αθλητές και τα μέλη του Συλλόγου.

Την αποστολή που αναχώρησε από την Κατερίνη το Σάββατο το πρωί και με πτήση από το αεροδρόμιο Μακεδονίας στις 10:10 το πρωί έφτασε στο αεροδρόμιο του Βερολίνου στις 12:15 μετά από ένα πολύ ωραίο ταξίδι.

Στο αεροδρόμιο του Βερολίνου τους περίμενε ο Πρόεδρος του Συλλόγου των Ποντίων κ. Κυριάκος Φωτιάδης μαζί με μέλη της Διοίκησης του Συλλόγου και με τέσσερα δικά τους δεκαθέσια πουλμανάκια τους μετέφερε στο ξενοδοχείο που βρισκόταν στο κέντρο του Βερολίνου.

Το βράδυ του Σαββάτου στο Ελληνικό Σπίτι του Βερολίνου η Διοίκηση του Συλλόγου Ποντίων Βερολίνου "Οι Υψηλάντηδες" δεξιώθηκε την αποστολή των Παλαιμάχων του Πιερικού και σε μία πολύ όμορφη εκδήλωση ανταλλάχτηκαν μετά από τους χαιρετισμούς των προέδρων των δύο Συλλόγων, αναμνηστικά και ακολούθησε δείπνο αλλά και ποντιακά τραγούδια από την ορχήστρα του Συλλόγου (λυράρης, νταούλι και τραγουδιστής) και ολοκληρώθηκε με ποντιακούς χορούς τόσο από τα μέλη του Συλλόγου Ποντίων όσο και από τους Παλαίμαχους ποδοσφαιριστές του Πιερικού και η δεξίωση που εξελίχτηκε σ' ένα ποντιακό γλέντι τελείωσε λίγο πριν από τη μία τα μεσάνυχτα του Σαββάτου.

Ο κ. Κ. Φωτιάδης

Ο σύντομος χαιρετισμός του προέδρου του Συλλόγου Ποντίων Βερολίνου "Οι Υψηλάντηδες" κ. Κ. Φωτιάδη

"Ο Σύλλογος Ποντίων Βερολίνου σας καλωσορίζει στο Βερολίνο. Είναι μεγάλη η χαρά και η συγκίνησή μας που μας κάνατε την τιμή να είστε εδώ αυτές τις μέρες για να αναβιώσουμε μαζί τον αιματοβαμμένο ποδοσφαιρικό αγώνα της Μερζεφούντας και να θρηνήσουμε μαζί τις τόσες χιλιάδες ποντίων που σφαγιάστηκαν, πυρπολήθηκαν, βιάστηκαν, διώχτηκαν και ξεριζώθηκαν.

Είναι θλιβερά γεγονότα που τα ζήσαμε μέσα από τις διηγήσεις των παππούδων μας. Γεγονότα που χαράχτηκαν στη μνήμη μας που δεν μπορούμε να ξεχάσουμε και με το πέρασμα του χρόνου με αφορμή αυτές τις ημέρες μνήμης προσπαθούμε να τα διδάξουμε στα παιδιά μας έτσι όπως τα διδαχτήκαμε και εμείς. Αυτό είναι το χρέος μας σ' αυτούς τους ανθρώπους που υπόφεραν τα πάνδεινα.

Ελπίζω η διαμονή σας εδώ να σας μείνει αξέχαστη. Εμείς από την πλευρά μας θα προσπαθήσουμε όσο μπορούμε για να το πετύχουμε αυτό.

Για άλλη μία φορά σας ευχαριστώ για την παρουσία σας και σας εύχομαι καλή διαμονή".

Ο κ. Καλαμπάκας

Ο χαιρετισμός του προέδρου Παλαιμάχων του Πιερικού κ. Νίκου Καλαμπάκα

"Κυρίες και Κύριοι

Με το μεγάλο σεβασμό και τη δέουσα τιμή εμείς οι αδελφοί σας Παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές του ιστορικού Συλλόγου της Πιερίας "Πιερικός" αποτίουμε φόρο τιμής στις εκδηλώσεις του Συλλόγου των Ελλήνων του Βερολίνου "Οι Υψηλάντηδες" που πραγματοποιούνται με αφορμή την Γενοκτονία των Ποντίων.

Η 19η Μαΐου του 1919 αποτελεί μία από τις αποφράδες ημέρες του Ελληνισμού. Τα 353.000 θύματα περίπου από το 1916 - 1923 ζητούν δικαίωση.

Οφείλουμε να κρατάμε ζωντανή τη μνήμη μας γύρω από το λεγόμενο ποντιακό ζήτημα, της μεθοδικής εξολόθρευσης των Ελλήνων του Πόντου.

Είμαστε εδώ απλοί προσκυνητές με τη σκέψη μας ότι δεν ξεχνούμε αλλά και παράλληλα για να απαιτήσουμε από την παγκόσμια κοινότητα αλλά και την ίδια την Τουρκία να αναγνωρίσει τα γενοκτόνα εγκλήματα που διέπραξαν οι Νεότουρκοι και οι Κεμαλικοί.

Αδελφοί μας Έλληνες του Βερολίνου σας ευχαριστούμε για τη φιλοξενία σας και αναμένουμε την παρουσία σας στην μητέρα Ελλάδα για να σας ανταποδώσουμε τα όσα με την αγάπη σας μας προσφέρατε. Η ποιητική ρήση του Καβάφη θεωρώ ότι ταιριάζει τούτη την ώρα: "Όμως απ' τ' άλλα πιο πολύ με άγγιζε το άσμα το Τραπεζούντιον με την παράξενή του γλώσσα και με τη λύπη των Γραικών των μακρυνών εκείνων"

Σας ευχαριστώ".

Ο κ. Γκοτζαμανίδης

Χαιρετισμό απεύθυνε και ο κ. Γιώργος Γκοτζαμανίδης, πρόεδρος του Οργανισμού Αθλητικών Κέντρων και Άθλησης του Δήμου Κατερίνης και είπε:

"Δεν βρίσκομαι στο Βερολίνο σαν πρόεδρος του ΟΑΚΑ του Δήμου Κατερίνης αλλά σαν παλαίμαχος ποδοσφαιριστής του Πιερικού. Ευχαριστώ πάντως για την πρόσκληση και θα πρέπει να σας πω ότι σας μεταφέρω τους χαιρετισμούς του Δημάρχου κ. Σάββα Χιονίδη επιφυλασσόμενοι να σας ανταποδώσουμε την εξαιρετική φιλοξενία που μας προσφέρατε πιστεύοντας ότι θα γίνει σε σύντομο και εύλογο χρόνο,. Σας ευχαριστώ".

Κυριακή 16 Μαΐου στο Βερολίνο: Η Εκδήλωση τιμής για τα θύματα της Γενοκτονίας των Ποντίων

Τη δεύτερη μέρα της παραμονής τους στο Βερολίνο οι Παλαίμαχοι του Πιερικού τίμησαν μαζί με τα μέλη του Συλλόγου Ποντίων Βερολίνου "Οι Υψηλάντηδες" τα θύματα της Γενοκτονίας των Ποντίων.

Σε σχετικό φυλλάδιο που εξέδωσε ο Σύλλογος Ποντίων Βερολίνου και κυκλοφορούσε στα μέλη του συλλόγου τους, αναφερόταν στο χρονικό της ίδρυσης του Πιερικού με τη συγχώνευση Μεγάλου Αλεξάνδρου και Ολύμπου μ' ένα πολύ μικρό ιστορικό της παρουσίας των επιτυχιών τους στο ποδοσφαιρικό γίγνεσθαι της Ελλάδας.

Το πρωί της Κυριακής οι Παλαίμαχοι παρακολούθησαν τη θεία λειτουργία στην Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία Αναλήψεως του Σωτήρος αλλά και την επιμνημόσυνη δέηση καθώς και την ομιλία για την Γενοκτονία των Ποντίων από τον ιερέα κ. Κωνσταντίνο Δρακωνάκη. Ήταν μία ομιλία που όχι απλά άρεσε αλλά κυριολεκτικά εντυπωσίασε και η συγκινησιακή φόρτιση ήταν τόσο μεγάλη και αυθόρμητη που όλο το εκκλησίασμα ξέσπασε σ' ένα έντονο και παρατεταμένο χειροκρότημα μαζί με τα συγχαρητήρια και μπράβο.

Εκτός από τα μέλη του Συλλόγου Ποντίων και των Παλαιμάχων του Πιερικού παρόντες στην επιμνημόσυνη δέηση ήταν και οι κ.κ.

1. Κουκουλομάτης Βασίλειος, Ακόλουθος Άμυνας της Ελληνικής Πρεσβείας στη Γερμανία (Βερολίνο).

2. Θεοχαρίδης Γρηγόριος, Στρατιωτικός Ακόλουθος Ναυτικού

3. ο Πρόξενος Βερολίνου κ. Κολιάδης Αντώνιος.

4. ο Στρατολόγος της Πρεσβείας κ. Σιούλας Γεώργιος και πάρα πολλοί Έλληνες και Ελληνίδες, μέλη του Συλλόγου Ποντίων και Ελληνικού Σπιτιού Βερολίνου.

Μετά το τέλος της επιμνημόσυνης δέησης ο Σύλλογος Ποντίων Βερολίνου παρέθεσε στο Ελληνικό Σπίτι του Βερολίνου δεξίωση σε όλους που ήταν στην επιμνημόσυνη δέηση και προσφέρθηκαν πλούσια ποντιακά εδέσματα από το τανεμένο σουρβά μέχρι τα γνωστά ωτία.

Η επίσκεψη στο μνημείο όλων των αγνώστων θυμάτων των πολέμων του Κόσμου

Ένα από τα άλλα αξιοθέατα που επισκέφτηκε η αποστολή του Συλλόγου Παλαιμάχων του Πιερικού ήταν και το μνημείο όλων των αγνώστων θυμάτων του κόσμου που βρίσκεται σε κεντρικό σημείο του Βερολίνου. Το μνημείο αυτό είναι για όλα τα αδικοχαμένα θύματα του πολέμου και της τυραννίας σ' όλο τον κόσμο.

Την ημέρα που το επισκεφτήκαμε, την Κυριακή 16 Μαΐου, υπήρχε ένα στεφάνι από ένα σύλλογο του Μεξικού για τα θύματα του πολέμου και της τυραννίας σ' όλο τον κόσμο και λίγα λεπτά μετά κατατέθηκε στεφάνι από το πρόεδρο του Συλλόγου Ποντίων Βερολίνου "Οι Υψηλάντηδες" κ. Κυριάκο Φωτιάδη και τον πρόεδρο του Συλλόγου Παλαιμάχων ποδοσφαιριστών του Πιερικού κ. Νίκο Καλαμπάκα.

Την Κυριακή το απόγευμα έγινε ο ποδοσφαιρικός αγώνας σε γήπεδο που ήταν μέσα σ' ένα πάρκο με πολύ πράσινο του Βερολίνου μεταξύ της Ελλάδας Ποντίων Βερολίνου και των Παλαίμαχων του Πιερικού στον οποίο νικητές αναδείχτηκαν οι Παλαίμαχοι του Πιερικού με 3 - 5 τέρματα.

Το βράδυ της Κυριακής ο πρόεδρος του Ελληνικού Σπιτιού παρέθεσε δείπνο στην ταβέρνα "Κορφού" που βρισκόταν σε περιοχή του πρώην Ανατολικού Βερολίνου.

Τη Δευτέρα το πρόγραμμα περιλάμβανε ξενάγηση στην πόλη του Βερολίνου (Μουσείο Πέργαμος - Αψίδα Μαγδεμβούργου - Βουλή της Γερμανίας - Ζωολογικό Κήπο).

Φοβερή εντύπωση - αγανάκτησε προκάλεσε σ' όλους τους Παλαιμάχους η επίσκεψη στο Μουσείο Πέργαμος στο οποίο τα εκθέματα ήταν όλα κλεμμένα από την Ελλάδα, την Πέργαμο κ.λπ. Μουσείο το οποίο εκμεταλλεύονται αφού έχουν για την είσοδο σ' αυτό εισιτήριο 10 ευρώ κατά άτομο. Εκθέτουν Ελληνικά έργα και εισπράττουν κάθε μέρα χιλιάδες ευρώ σύμφωνα με αυτά που είδαμε τη Δευτέρα 17 Μαΐου.

Η αποστολή του Συλλόγου Παλαιμάχων του Πιερικού αναχώρησε από το Βερολίνο στις 6:45 το πρωί της Τρίτης και έφτασε στη Θεσ/νίκη γύρω στις 11:15 το πρωί όχι γιατί η πτήση δεν ήταν καλή αλλά λόγω της διαφοράς της μίας ώρας μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας.

epontos.blogspot.com

ΚΑΛΕΣΟΧΑΡΤ΄ - Ελάτεν απόψ΄να εφτάμεν Παρακάθ΄ (ΣΑΒΒΑΤΟ 12 ΙΟΥΝΙΟΥ 2010 - ΩΡΑ 20:30)

2010-05-31T14:35:00.000-07:00

Το Διοικητικό Συμβούλιο του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΝΤΙΩΝ "ΑΡΓΟΝΑΥΤΑΙ - ΚΟΜΝΗΝΟΙ" και οι απόφοιτοι του διετούς τμήματος εκμάθησης Ποντιακών Χορών, σας προσκαλούν σε ένα διαφορετικό ταξίδι στο απάνθισμα της Ποντιακής Ψυχής...
ΣΑΒΒΑΤΟ 12 ΙΟΥΝΙΟΥ 2010 - ΩΡΑ 20:30

Η Ποντιακή Νεολαία καταδικάζει την άστοχη ενέργεια του Υπουργείου Παιδείας με το θέμα των Πανελληνίων Εξετάσεων

2010-05-30T15:37:00.000-07:00

Η Ποντιακή Νεολαία Ελλάδας καταδικάζει την άστοχη ενέργεια του υπουργείου Παιδείας να θέσει ως θέμα στις απολυτήριες εξετάσεις της Γ΄ τάξης του Λυκείου στο μάθημα της νεοελληνικής λογοτεχνίας, απόσπασμα από το κείμενο «Το σπίτι του Κεμάλ» του Γιώργου Ιωάννου. Την ημέρα που η Ελλάδα τιμά την μνήμη χιλιάδων νεκρών που υπέστησαν το έγκλημα της γενοκτονίας, που δολοφονήθηκαν μόνο και μονό επειδή ήταν διαφορετικοί, την ίδια ημέρα η επίσημη ελληνική πολιτεία προσπαθεί με μια απλουστευτική, εξισωτική λογική να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα.

Το κείμενο καταλήγει «Τέτοιο σπαραγμό δε ματαείδα» εννοώντας το σπαραγμό της μικρής Τουρκάλας που άφηνε το σπίτι της στη Θεσσαλονίκη γεγονός απόλυτα ανθρώπινο και κατανοητό. Η χρονική στιγμή όμως που....
επιλέχθηκε να προωθηθεί το συγκεκριμένο μήνυμα είναι προκλητική και διεγείρει τα εξαρτημένα αντανακλαστικά του ελληνισμού.
Στην εποχή της ελληνικής Κεμαλολαγνείας οι εμπνευστές του θέματος αγνοούν ότι ο Κεμαλισμός είναι σύμφυτος με τον ολοκληρωτισμό, τον ρατσισμό και την μεγαλύτερη καταστροφή του ελληνισμού στον 20ο αιώνα. Ο Κεμαλισμός σήμερα είναι υπό διωγμό στην γείτονα χώρα, αλλά βρίσκει θαυμαστές στη δικιά μας.

Οι μνήμες δεν έχουν πεθάνει. Επιζητούν ηθική δικαίωση. Απαιτούν η ελληνική πολιτεία, όπως την δεσμεύει ο νόμος του 1994, να διεθνοποιήσει το ζήτημα της Γενοκτονίας των Ποντίων αντί να προβαίνει σε ενέργειες που υποδαυλίζουν το συνεχώς διογκούμενο παγκόσμιο κίνημα πολιτών, που έχει καταφέρει πολλές αναγνωρίσεις της Γενοκτονίας από ξένα κράτη και πολιτείες.

Ο Πρόεδρος Ο Γενικός Γραμματέας
Χ. Κωτίδης Θ. Κωτσίδης

Απύθμενο θράσος από την Τουρκία: Έμμεσες απειλές γιατί αναγνωρίζουμε την γενοκτονία των Ποντίων!

2010-05-28T10:46:00.000-07:00

Aπύθμενο θράσος από την Τουρκία που εγκαλεί την Ελλάδα, "μέλη της κυβέρνησης" και τουw Έλληνες πολίτες γιατί ... προχώρησαν στην διοργάνωση ή συμμετείχαν στις εκδηλώσεις για την επέτειο της γενοκτονίας των Ποντίων! Σε ανακοίνωσή του με αφορμή τις εκδηλώσεις μνήμης στην Ελλάδα για τη Γενοκτονία των Ποντίων, το τουρκικό ΥΠΕΞ σημείωνε πως «οι εορτασμοί για την "Ημέρα της δήθεν Γενοκτονίας των Ποντίων" δεν συνάδουν με το πνεύμα του διαλόγου και συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών»! Καταδικάζοντας τις εκδηλώσεις αυτές, το τουρκικό ΥΠΕΞ καλεί όσους προβάλλουν τους ισχυρισμούς περί Γενοκτονίας, «να αντιμετωπίσουν τις ιστορικές αλήθειες».
Στην ανακοίνωση ότι "στους εορτασμούς συμμετείχα..... μέλη του Κοινοβουλίου, αρμόδιοι των πολιτικών κομμάτων, τοπικοί διοικητικοί παράγοντες, αλλά και εκπρόσωποι της ελληνικής κυβέρνησης".
«Για μια ακόμη φορά, θα θέλαμε να εκφράσουμε την ανησυχία μας, για τις συμπεριφορές αυτές που τραυματίζουν τη φιλία και την αμοιβαία εμπιστοσύνη που τείνει να δημιουργηθεί μεταξύ του τουρκικού και του ελληνικού λαού και διαβρώνουν τη διμερή συνεργασία» καταλήγει το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών.
Χλιαρή, ως συνήθως, η απάντηση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, το οποίο δια του εκπροσώπου του Γρηγόρη Δελαβέκουρα σημειώνει τα εξής: «Η Ιστορία δεν παραχαράσσεται. Δεν παραγράφεται. Δεν ξαναγράφεται. Η Ελλάδα σέβεται την Ιστορία. Ταυτόχρονα έχει στραμμένο το βλέμμα στο μέλλον. Επιδιώκουμε και εργαζόμαστε για την εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων προς όφελος των δύο λαών. Προς όφελος της σταθερότητας και της ανάπτυξης στις σχέσεις μας, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή μας», συμπλήρωσε στην απάντησή του ο Γ.Δελαβέκουρας.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Μνήμη: δικαίωμα και υποχρέωση!

2010-05-26T06:30:00.000-07:00

Του Ντίνου Τουμάζου
Το δικαίωμα –και παράλληλα χρέος μας– να μην παραδώσουμε στη λήθη τη συστηματική εξολόθρευση του Ελληνισμού του Πόντου πραγματεύεται με συγκλονιστικό τρόπο η ποιήτρια Δρ Έρμα Βασιλείου στο τελευταίο της βιβλίο με τίτλο «Όταν η μνήμη έχει δικαίωμα» (εκδόσεις Αφροδίτη).
Και επειδή ακριβώς «η μνήμη θέλει να χαθεί», όπως δηλώνει ευθαρσώς η Έρμα Βασιλείου ήδη από το πρώτο ποίημα αυτού του βιβλίου της, έχουμε χρέος να την κρατήσουμε ζωντανή. Έχουμε χρέος να....
μην ποντίσουμε, να μην καταποντίσουμε, να μη φουντάρουμε, να μην καταστρέψουμε, να μη λερώσουμε (αυτό σημαίνει στα κυπριακά το ποντίζω) τη μνήμη για το απαράγραπτο έγκλημα που διαπράχθηκε εναντίον του Ελληνισμού του Πόντου.
Ο τίτλος βέβαια του πρώτου της ποιήματος («η μνήμη θέλει να χαθεί») δεν μας πάει κατευθείαν στον Πόντο, αλλά μας υποχρεώνει να προσκυνήσουμε πρώτα στους Δελφούς, στις δυο πηγές: στην πηγή της Μνήμης και στην πηγή της Λήθης, της Λησμοσύνης.
Γιατί ο άνθρωπος ούτε να τα θυμάται όλα μπορεί και πρέπει, ούτε όμως και να τα ξεχνά όλα. Κι αυτά ακριβώς που καταθέτει η Έρμα, τα συγκλονιστικά γεγονότα της Γενοκτονίας των αδελφών Ποντίων, δεν μας επιτρέπεται να τα παραδώσουμε στη λήθη. Γιατί η χειρότερη γενοκτονία είναι η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ.
Με λόγο σπαθί, με λέξεις μαχαίρι κοφτερό, με φράσεις λεπίδι ακονισμένο, καταθέτει την οργή της. Απειλεί. Προτρέπει. Παρακαλεί. Ικετεύει. Άλλοτε με λόγο-βρυχηθμό πληγωμένης λέαινας, άλλοτε με παραλήρημα λαφίνας που θρηνεί το σκοτωμένο μικρό της. Μοιρολογεί. Θρηνεί τα πάθη της φυλής μας ολάκερης. Ιχνηλατεί τα ματωμένα βήματα πέντε αιώνων. Τα πάθη που ξεκίνησαν Μάιο μήνα, 29 Μαΐου 1453, και συνεχίζονται μέχρι σήμερα, Μάιο 2010! Πεντέμισι ολόκληρους αιώνες!..
Στο σύντομο αυτό σημείωμά μου, καταθέτω κάποιες βασικές σκέψεις και συναισθήματα που διεγείρει η μελέτη αυτού του συγκλονιστικού βιβλίου στον αναγνώστη.
Ξεκινώ από τον, εν μέρει τουλάχιστον, παραπλανητικό τίτλο! Η ποιήτρια υπονοεί ότι απευθύνεσαι σε μας για να μην ξεχάσουμε. Αλλά δεν λέει όλη την αλήθεια. Ο κύριος στόχος της δεν είμαστε εμείς. Η βασική της έγνοια δεν είμαστε εμείς. Για τον θύτη γνοιάζεσαι. Σε αυτόν απευθύνεσαι πρώτιστα και κυριότατα. Τον θύτη, τον δήμιο παρακαλεί και ικετεύει. Μόνο που αυτός συνεχίζει «να μας σκοτώνει ακόμα κι όταν ψάχνουμε για να τον αθωώσουμε». Τον μηνύει. Τον εγκαλεί (τον αγκαλιεί στη διάλεκτο της ιδιαίτερης πατρίδας μας, της Κύπρου), ενώπιον Θεού και ανθρώπων «τον έχει αγκαλεμένο». Όχι γιατί ζητούν εκδίκηση οι νεκροί, και εξ ονόματός τους η ποιήτρια, αλλά τον εγκαλεί για δικαίωση. Με μια ΣΥΓΝΩΜΗ! Για να επουλωθεί η πληγή. Για να σταματήσει να πυορροεί κάτω από το τσιρότο που την καλύπτουμε.
Για την επούλωση αυτής της ανοικτής πληγής εγκαλεί η Έρμα Βασιλείου τον θύτη. Για το απόστημα αιώνων, που άλλοτε ανοίγει στην Κωσταντινούπολη, άλλοτε στον Πόντο, άλλοτε στη Σμύρνη, άλλοτε στην Τένεδο, άλλοτε στην Κύπρο.Τον εγκαλεί και τον ικετεύει για το ελάχιστο: για μια ΣΥΓΝΩΜΗ! Για το ελάχιστο, που όμως είναι για τον ίδιο ΜΕΓΙΣΤΟ. Γιατί πάνω στις γενοκτονίες οικοδόμησε την ύπαρξή του. Γιατί δεν είναι εύκολο να αποβάλει το προσωπείο του και να αποκαλύψει το αληθινό του πρόσωπο. Δεν είναι εύκολο να αποβάλει το δέρμα του αγαθού προβάτου. Γιατί θα αποκαλυφθεί ο λύκος, όχι γκρίζος, αλλά κατακόκκινος από το αίμα των Αρμενίων, των Ασσυροβαβυλωνίων, των Ελλήνων του Πόντου.

Η ποιήτρια ασφαλώς δεν έχεις αυταπάτες, γεγονός που καταγράφεται στα λόγια της:

Γιατί το όραμα ξεπεζεύει πριν ακόμα το ανεβάσω
στο γρήγορο άτι των υπέρ ανθρώπινων αισθημάτων μου!
Το όραμα ξεπερνά κάθε άλλο σουρεαλιστικό...
γιατί η Τουρκία σε σκοτώνει ακόμα κι όταν ψάχνεις να την αθωώσεις...
έχει πάντα ένα μαχαίρι κρυμμένο, ακόμα κι όταν την αφοπλίσεις με καλοσύνη...
έχει πάντα ένα μαχαίρι φανερό
έχει πάντα ένα μαχαίρι... και σε σκοτώνει στο ξομολογητάρι της ανθρωπιάς σου,
και κάθε ευφημισμός και κάθε ιδεολογία στο αίμα βάφονται,
στο αίμα...
και το ξέρω το χρώμα του αίματος...
το ξέρουμε όλοι... α, το ξέρουμε καλά!
Το ξέρουμε χρόνια.
Και η ερώτηση καταλήγει με άλλη δομή στο παιδεμένο μας...
Υπάρχει άλλος λαός σ’ αυτή τη γη που να προκάλεσε τόση αιματοχυσία,
να ξεπάστρεψε τόσα άγια σύμβολα
να ξεπέρασε και την ανέχεια του ανθρώπου,
την αθώα χαριστική παρουσία της φαντασίας του;
Υπάρχει;
Ρωτάω.
Ίσως και να υπάρχει
γιατί πάλι με δίκαια κύτταρα είναι φτιαγμένη η λογική μου!
Μα δεν βρίσκω ούτε μία
μια μοναδική δεν βρίσκω απάντηση, σε μια συγγνώμη που δεν είπε
που δεν προτίθεται να πει,
γιατί δεν είπε πως λυπάται,
και οι λέξεις παραμένουν βαμμένες... που δε φαίνεται το νόημά τους...
κι αυτή η κατάθεση τα είπε όσα ήθελα να πω,
να πείτε εσείς όλοι,
μα δε λέει,
δεν είπε πότε άνθρωπος θα δικαιωθεί από το μαρτύριό της.
Γίναμε όλοι είτε αδέλφια που υποφέρουμε από αυτήν,
είτε οι άλλοι που παραμένουν οι μακρινοί θνητοί που της μοιάζουν και σιωπούν
και ανέχονται αυτήν την κυνικότητα που διαιρεί στα χρονικά την αδελφοσύνη των φωνών
στη λίγη και ήσυχη ζωή που θέλουμε να ζήσουμε!
Και γεννά η Τουρκιά την αυθάδεια...
Να υπάρχει; Ρωτάω, μα ίσως μ’ αυτό ν’ απαντάω!

Κι όμως, η Έρμα Βασιλείου επιμένει! Και μάχεται. Και δηλώνει την απόφασή της να παλεύει. Δεν θέλει να στείλει άλλα «πιστεύω» σε φέρετρα σιωπής. Ούτε αρκείται στην ανάμνηση: Αναλαμβάνει δράση. Και δρα ενσυνείδητα. Αδιαφορώντας για το προσωπικό κόστος: τις πιθανές επικρίσεις, τα βέλη που μπορεί να δεχθεί ακόμη και από τη δική μας πλευρά στο όνομα μιας ΔΗΘΕΝ ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΗΣ ΛΗΘΗΣ. Παίρνει τα πύρινα βέλη από τη φαρέτρα της και σκοπεύει:

Σκοπεύω να συντηρήσω τη μνήμη
Όχι μόνο να τη διατηρήσω!
Να την συντηρήσω!
Με κύτταρα χημικά που μπορεί να με σκοτώσουν!
Με όποιο περήφανο στοιχείο μπορώ...
με σκόνη πιεσμένων χρόνων,
ακόμα και οι δικοί μου θα μου πουν πως δεν ξεχνώ,
με χνάρια στα οδοφράγματα της μνήμης...
έχω την υπομονή καμήλου...
σκοπεύω να μείνω άφαγη,
άτρωτη των ημερών,
απείραχτη των αιώνων,
να περιμένω να ομολογήσεις το έγκλημά σου,
σκοπεύω μέσα από ένα άδειο από ώρες,
άδειο από κούραση σκοπευτήριο,
να διανύσω τον αιώνα
να με διανύσει ο αιώνας
ό,τι από τα δυο προφτάσει να με σώσει
ν’ ακούσω...

Είπες τίποτε;
Μέχρι στιγμής ο θύτης συνεχίζει να αρνείται την ενοχή του. Συνεχίζει να αρνείται τη λυτρωτική για τον ίδιο και για τα θύματα ομολογία του εγκλήματος. Σωπαίνει. Ή, ακόμα χειρότερα, προσπαθεί να ξεφύγει με τεχνάσματα.
Ένα όμως είναι σίγουρο:
Όσο υπάρχουν ποιητές με το ψυχικό σθένος και τη μαχητικότητα της Έρμας Βασιλείου, μπορεί να γίνονται εισβολές. Μπορεί να γίνονται κατακτήσεις εδαφών. Δεν θα καταφέρουν όμως να αλώσουν την ψυχή μας. Που δεν ζητά εκδίκηση. Δικαίωση και λύτρωση ζητά. Για να γίνει πράξη «η αδελφοσύνη των φωνών», η αδελφοσύνη των λαών.

Πηγή: www.agora-dialogue.com

Μήνυμα του βουλευτή Τ. Σιδηρόπουλου για την 19η Μαΐου, Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων (1916-1923)

2010-05-26T06:27:00.000-07:00

Τον Φεβρουάριο του 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου, ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα και αρχίζει η δεύτερη και σκληρότερη φάση εξόντωσης του ελληνισμού στον Πόντο, ως Ημέρα Μνήμης του Ποντιακού Ελληνισμού, που έζησε και άκμασε στο βόρειο τμήμα της Μικράς Ασίας μέχρι το 1922. Η αναγνώριση αυτή δικαίωσε ηθικά τον ποντιακό ελληνισμό και συνέδεσε το σύγχρονο ελληνισμό με την ιστορική του μνήμη.

Η γενοκτονία των Ποντίων (1916- 1922) αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες γενοκτονίες του αιώνα μας. Οι απώλειες των Ποντίων, σύμφωνα με τη Μαύρη Βίβλο του Κεντρικού Συμβουλίου των Ποντίων στην Αθήνα, ανέρχονται σε....
303.238 ως το 1922, και 353.000 ως το Μάρτιο του 1924, ποσοστό που ξεπερνάει το 50% του ολικού πληθυσμού των Ελλήνων του Πόντου!

Όσοι κατάφεραν να επιζήσουν από τις απάνθρωπες εθνικές εκκαθαρίσεις και τις κακουχίες αναγκάστηκαν να γίνουν πρόσφυγες και να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες. Έτσι βίαια, έπειτα από 27 αιώνες ζωής, εκριζώθηκε η παρουσία του Ελληνισμού στον Πόντο, που από «άξενο», αφιλόξενο τόπο, με την έντονη πολιτιστική, πνευματική και οικονομική τους δραστηριότητα κατάφεραν οι ίδιοι να τον μετατρέψουν σε Εύξεινο.

Περισσότεροι από 700.000 πρόσφυγες από τη Μικρασία και τον Πόντο εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα, κυρίως τη Μακεδονία και τη Θράκη. Μοναδική αλλά και μεγάλη παρηγοριά, ότι οι ξεριζωμένοι πρόσφυγες με τα ψυχικά τους αποθέματα, τις γνώσεις, τον πολιτισμό και την εργατικότητά τους συνεισέφεραν τα μέγιστα στην κοινωνική, οικονομική και πολιτιστική ανόρθωση του καθημαγμένου εκείνη την εποχή ελληνικού κράτους και άλλαξαν τις πληθυσμιακές ισορροπίες στη Βόρειο Ελλάδα.

Η τραγωδία των Ελλήνων, που τιμούμε σήμερα, περιλαμβάνει όλα εκείνα τα στοιχεία, που απαιτούνται από τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών, για να χαρακτηριστεί ως Γενοκτονία. Και κάθε γενοκτονία, σύμφωνα με τον ΟΗΕ, αποτελεί έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, το βαρύτερο σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και δεν επιδέχεται παραγραφή.

Όπως διακήρυξε η γαλλική Εθνοσυνέλευση το 2001 «το να αρνείται κανείς την ύπαρξη της Γενοκτονίας είναι σα να σκοτώνει για δεύτερη φορά τα θύματα και να αναβιώνει τον πόνο των επιζώντων».Η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων, λοιπόν, δεν αφορά μόνο μια πληθυσμιακή ομάδα, ούτε μόνο τους Έλληνες, αλλά απευθύνεται σε όλη την ανθρωπότητα.

Η ημέρα αυτή επιτάσσει σε όλους τους Έλληνες την εκπλήρωση ενός εθνικού χρέους. Του χρέους της αποκατάστασης της ιστορικής αλήθειας, της διεθνούς αναγνώρισης. Πρόσφατα το Σουηδικό Κοινοβούλιο αναγνώρισε τη Γενοκτονία των Ποντίων, αποτελώντας τη δεύτερη χώρα που αναγνωρίζει τη γενοκτονία σε επίπεδο κρατικής οντότητας μαζί με τη Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ επίσημα έχει αναγνωριστεί και από κάποιες πολιτείες των ΗΠΑ. Όλοι οι Έλληνες, ανά τον κόσμο, οφείλουμε να διεκδικήσουμε ακόμη πιο δυναμικά να φωτιστούν οι σκοτεινές σελίδες της ελληνικής ιστορίας!

Η 19η Μαΐου, λοιπόν, είναι ημέρα εθνικού πόνου και εθνικής μνήμης, αλλά και ημέρα τιμής και χρέους. Είναι επέτειος μνήμης και τιμής σε εκείνους που χάθηκαν, που εκδιώχθηκαν, που υπέφεραν απλά και μόνο γιατί ήταν Χριστιανοί Ορθόδοξοι, γιατί ήταν Έλληνες.

e-pontos

Κυκλοφόρησε το 15ο φύλλο της "Ποντιακής Γνώμης"

2010-05-26T06:25:00.000-07:00

Φύλλο Μαΐου 2010
ΚΥΡΙΟ ΘΕΜΑ:
Υπάρχει Ελπίς. Η ώρα του απολογισμού και των μεγάλων αποφάσεων.
...Πιστεύουμε ότι ένας από τους λόγους που μας οδήγησαν στον γκρεμό, και όχι απλά στο χείλος της καταστροφής, είναι η πολιτική συμπεριφορά του καθενός από μας, που επέτρεψε την εξέλιξη και τη δράση ενός πολιτικού σκηνικού που, όπως φαίνεται και από το αποτέλεσμα, ήταν ανίκανο να χειριστεί τις τύχες της πατρίδας και του έθνους. Επιτρέψαμε σε πρόσωπα και κόμματα να εκμεταλλευτούν τραγικά ιστορικά γεγονότα της πρόσφατης ιστορίας μας, όπως ο Εθνικός Διχασμός (1914-1922) και ο Εμφύλιος (1944-1949), και να τα χρησιμοποιήσουν έτσι ώστε ο Έλληνας να συμπεριφέρεται με βάση το συναίσθημα και όχι τη λογική.
Με άλλα λόγια...., εκμεταλλεύθηκαν τις πληγές που έχει στο σώμα του ο Ελληνισμός από τραγικές στιγμές του παρελθόντος, μας «τύφλωσαν» με κενά και φθηνά ιδεολογήματα και προκαταλήψεις οι ανέντιμοι και ανεύθυνοι πολιτικάντηδες, εξουδετέρωσαν την κριτική και την πολιτική σκέψη του Έλληνα, αλλοίωσαν τα βασικά χαρακτηριστικά της παραδοσιακής ελληνικής κοινωνίας και έσπειραν καινούργιους σπόρους μίσους και μισαλλοδοξίας για να συνεχίσουν να κάνουν τη «δουλειά» τους ες αεί.
...όλα αυτά τα καταστροφικά χρόνια τα κόμματα ήταν αυτά που καθόριζαν την ηθική στην κοινωνία, αντί να γίνει το αντίθετο.
...Όμως ...για να προχωρήσουμε μπροστά, είναι προϋπόθεση να φυτρώσει και να αναπτυχθεί στην κοινωνία ένα κίνημα ηθικής, αρχών, ιδεών και ευθύνης απέναντι στο λαό, το έθνος και την πατρίδα, ένα κίνημα που θα τιμωρήσει παραδειγματικά τους διεφθαρμένους πολιτικούς, γιατί, εν τέλει, αυτοί έχουν την καίρια ευθύνη για την κατάντια της χώρας. Ένα κίνημα που θα γκρεμίσει τη φαυλοκρατία, την ανευθυνότητα και το λαϊκισμό, θα διαχειριστεί με ευθύνη τη σοβούσα κρίση και θα αναγεννήσει την Ελλάδα και τον Ελληνισμό.
Είναι κάτι περισσότερο από έγκλημα να γεννιούνται παιδιά ή να ζουν άνθρωποι το υπόλοιπο της ζωής τους χωρίς ελπίδα.
Υπάρχει Ελπίς, λοιπόν, αρκεί να ανακτήσουμε τη λογική και τη σοφία μας και δουλέψουμε όλοι μαζί για να την αναστήσουμε.

Τ’ Εμέτερα:
Ποινικοποίηση της άρνησης και της υπονόμευσης
του Σάββα Καλεντερίδη
…Πώς είναι δυνατόν να απαιτούμε από ξένα κοινοβούλια και ξένους πολιτικούς να σηκώνουν το βάρος της αναγνώρισης και να αντιμετωπίζουν τη μήνη της Τουρκίας, όταν Έλληνες πολιτικοί, στρατηγοί και καθηγητές πανεπιστημίου εξυμνούν και εξαγνίζουν τον Κεμάλ; Αν αυτό δεν είναι εμπαιγμός και υπονόμευση, τότε τί είναι;
Για να μην εξευτελιζόμαστε όλοι εμείς που ζητάμε επιτακτικά τη διεθνοποίηση της Γενοκτονίας, τη στιγμή που κυβερνητικοί, κρατικοί παράγοντες, καθηγητές και δημοσιογράφοι την υπονομεύουν και την ακυρώνουν, είναι απαραίτητο να ψηφιστεί νόμος που θα ποινικοποιεί την υπονόμευση και την αμφισβήτηση της Γενοκτονίας όλων των λαών που υπέστησαν αυτό το απαράγραπτο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, η οποία αμφισβήτηση αποτελεί στην ουσία ηθική αυτουργία στις πολιτικές γενοκτονίας που εφαρμόζει οποιοδήποτε κράτος εναντίον οποιουδήποτε αδύναμου λαού, και ιδιαίτερα στις βάρβαρες και φασιστικές πολιτικές που εξακολουθεί να εφαρμόζει η Τουρκία απέναντι στους Έλληνες της Πόλης, της Ίμβρου και της Τενέδου, στους εγκλωβισμένους της Καρπασίας, στους Πομάκους και τους Αθιγγάνους της Θράκης, στους εναπομείναντες Αρμενίους και Ασσυρίους, στους Κούρδους κ.λπ.

Σελ. 3 Γεγονός του μήνα
«Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και οι Εξωτερικές μας σχέσεις 1928-1932»
Αναφορά και Κριτική στο ομώνυμο βιβλίο του Κωνσταντίνου Αλ. Καραμανλή,

Σελ. 4-5 Πολιτική
-Ένας ιστορικός λόγος, Ενθύμιο από τον κ. Αραβανόπουλο Χρήστο
-Οι Κερασουνταίοι αρνούνται να σηκώσουν στις πλάτες τους τα εγκλήματα του Τοπάλ Οσμάν
-Γενοκτονία 1922, ποίημα του Τέλη Ραμφόπουλου

Σελ. 6-7 Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου
-Πρώτα εξαδέλφια βρέθηκαν μετά από 90 χρόνια όταν οι πατεράδες τους χάθηκαν στους διωγμούς των Τούρκων. Έσμιξαν απ’ τα παιδιά τους με τη βοήθεια του Facebook! της Μαριέττας Α. Κοντογιαννίδου
-Ο ξερριζωμένον, ποίημα του Παναγιώτη Κερμανίδη
-Πάρθεν η Ρωμανία, ποίημα του Παναγιώτη Μωυσιάδη
-Άγνωστες ιστορίες του Πόντου και του Καυκάσου: «Τα ορφανά των ορφανών» του Θανάση Αβραμίδη, επιμέλεια του Γιώργου Παναγιωτίδη

Σελ. 8-11 Ποντιακά νέα στην Ελλάδα και τον κόσμο, του Θεόφιλου Κωτσίδη

Σελ. 12-13 Πολιτική
-Η εθνική υπερηφάνεια των Τούρκων, του Αχμέτ Ινσέλ
-Ιστορική αποκάλυψη: Το μυστικό που ήταν κρυμμένο επί εκατό χρόνια στο γράμμα του Αβδούλ Χαμήτ
-Πρόστιμο σε επίσκοπο αρνητή του Ολοκαυτώματος επιδικάζει γερμανικό δικαστήριο
Άρχισαν τα «όργανα»; Η Γενοκτονία των Αρμενίων στην Κνεσσέτ!
-Οι Κούρδοι 'βάζουν τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων' - Φοβερά λόγια από τον Κούρδο βουλευτή Καραμπάς

Σελ. 14-15 Η καθ’ ημάς Ανατολή
-Η επέτειος του Εθνικού Ονείρου, 2 Μαΐου 1919, του Δημητρίου Κρασσά
-Το Καΰστριον Πεδίον και το Οδεμήσιον (1913-1922), του Δημητρίου Κρασσά

Σελ. 16 Πόντιοι που έγραψαν ιστορία
-Ναπολέων Σουκατζίδης κι άλλοι 199! εκτελούνται στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944. Οι Γερμανοί του χάριζαν τη ζωή, αλλά εκείνος αρνήθηκε και εκτελέστηκε! του Τάσου Κ. Κοντογιαννίδη

Σελ. 17 Λαογραφία
-Στη Μνήμη του Δημήτρη μας
-«Το βεσιέτ’ τη καλομάνας ιμ’, Σοφίας Κοταλακίνας», προδημοσίευση έκδοσης της Δέσποινας Πεϊμανίδου - Πολυχρονίδου

Σελ. 18-19 Βήμα Αναγνωστών
-Επιστολή του Χρήστου Παπαδόπουλου
-Σκόρπιες σκέψεις: «Ο Ναΐχας και ο Εύρηκας», του Στέφανου Στεφανίδη
-Η ημιμάθεια χειροτέρα της αμαθείας, του Νίκου Ζουρνατζίδη

Σελ. 20 Ιστορία
Ελληνικό ιστορικό ημερολόγιο Μαΐου, του Δημητρίου Κρασσά
Εφημερίδα ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΓΝΩΜΗ, Φιλελλήνων 14, Αθήνα
Συνδρομές: κ. Σοφία Κεσίδου, 210 3316036, gnomi@infognomon.gr

Πόντιοι: Ζητούν τη στήριξη της Πολιτείας για διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας

2010-05-21T08:06:00.000-07:00

Με εκδηλώσεις μνήμης σε ολόκληρη την Ελλάδα αλλά και σε όλο τον κόσμο, όπου ζουν ποντιακής καταγωγής πολίτες, κορυφώθηκαν την Τετάρτη οι εκδηλώσεις για τη Γενοκτονία των 353.000 Ελλήνων του Πόντου που έπεσαν θύματα των Τούρκων στις αρχές του 20ού αιώνα.

Στη Θεσσαλονίκη πλήθος κόσμου βρέθηκε στην κεντρική εκδήλωση της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος (Π.Ο.Ε.) που έγινε στην πλατεία Αγίας Σοφίας, με κεντρικούς ομιλητές τους βουλευτές που πρωταγωνίστησαν στην αναγνώριση της γενοκτονίας από τη σουηδική Βουλή, τον ελληνικής καταγωγής Νίκο Παπαδόπουλο και την τέως πρόεδρο του αριστερού κόμματος της Σουηδίας, Ulla Hoffmann.

Οι συγκεντρωμένοι απαίτησαν τη διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας που διαπράχθηκε σε βάρος του ελληνισμού του Πόντου και δήλωσαν αποφασισμένοι να αγωνιστούν μεθοδικά και σε συνεργασία με όλες τις οργανώσεις ανά τον κόσμο, μέχρι την τελική δικαίωση. Κάλεσαν δε την Τουρκία να ομολογήσει το διαπραχθέν έγκλημα της γενοκτονίας και να υποβάλλει αίτηση συγγνώμης.

Ο πρόεδρος της Π.Ο.Ε., Γ. Παρχαρίδης, μάλιστα, ζήτησε από την ελληνική κυβέρνηση να εντάξει την ποντιακή γενοκτονία στα προς συζήτηση και διευθέτηση εκκρεμή θέματα με την τουρκική κυβέρνηση, από τη Βουλή των Ελλήνων να ενημερώσει τα κοινοβούλια των ξένων χωρών και από ολόκληρο τον πολιτικό κόσμο της χώρας να υποστηρίξει ενεργά το αίτημα της διεθνούς καταδίκης και αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.

Μετά το τέλος της συγκέντρωσης ακολούθησε πορεία προς το τουρκικό προξενείο, όπου και θυροκολλήθηκε ψήφισμα.

Πηγή: Αγγελιοφόρος

Θυμήθηκαν τον… Ατατούρκ στο υπουργείο Παιδείας

2010-05-21T08:04:00.000-07:00

Ανήμερα της θλιβερής επετείου της Ποντιακής Γενοκτονίας, την Τετάρτη 19 Μαίου, η Κεντρική Επιτροπή Εξετάσεων του υπουργείου Παιδείας, ζήτησε από τους μαθητές θεωρητικής κατεύθυνσης της Γ΄ λυκείου που συμμετέχουν στις απολυτήριες εξετάσεις, να αναλύσουν στο μάθημα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας το έργο του Γιώργου Ιωάννου … «Το σπίτι του Κεμάλ».

Η επιλογή του συγκεκριμένου κειμένου την συγκεκριμένη ημέρα, προκάλεσε ποικίλες
αντιδράσεις αφού το έργο πραγματεύεται τις διαδοχικές επισκέψεις μίας Τουρκάλας, που εγκατέλειψε τη Θεσσαλονίκη με την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923, στο σπίτι που έζησε, δίπλα ακριβώς από αυτό που γεννήθηκε ο Κεμάλ Ατατούρκ και σήμερα στεγάζει το τουρκικό προξενείο.

«Λυπάμαι για αυτό που έγινε. Την ίδια ώρα που ο Ελληνισμός τιμάει τους 350.000 νεκρούς της Ποντιακής Γενοκτονίας, το υπουργείο Παιδείας επέλεξε να τιμήσει τον σφαγέα τον προγόνων μας. Δεν ξέρω αν είναι συμπωματικό, αλλά πολλά περίεργα συμβαίνουν τελευταία στο υπουργείο Παιδείας» δήλωσε στο protothema.gr ο πρόεδρος της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδας κ. Γεώργιος Παρχαρίδης που θα αποστείλει σχετική επιστολή διαμαρτυρίας προς την υπουργό Παιδείας κυρία Άννα Διαμαντοπούλου.

«Με προβληματίζει η επιλογή του συγκεκριμένου θέματος, τη συγκεκριμένη μέρα. Σκεφτείτε τι θα πουν οι Σουηδοί συνάδελφοι που πρόσφατα ψήφισαν υπέρ της αναγνώρισης της Ποντιακής Γενοκτονίας, αν πληροφορηθούν πως αντιμετωπίζει το θέμα το ελληνικό υπουργείο Παιδείας» δήλωσε από την πλευρά του ο βουλευτής Σερρών της ΝΔ κ. Αναστάσιος Καρυπίδης.

Χιλιάδες κόσμου τίμησαν τη Γενοκτονία

Την ίδια ώρα, χιλιάδες κόσμου συμμετείχαν στη συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε χθες το απόγευμα στην πλατεία Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη για να τιμήσουν τη Γενοκτονία των 353.000 Ελλήνων του Πόντου.

Στην εκδήλωση μίλησαν οι βουλευτές που πρωταγωνίστησαν στην αναγνώριση της Γενοκτονίας από τη σουηδική Βουλή, ενώ συγκίνηση προκάλεσε η ομιλία του υπερασιωνόβιου (108 ετών) Χαράλαμπου Μητσόγλου, από την Μπάφρα του Πόντου, ο οποίος αναφέρθηκε στα βιώματά του από τις τραγικές εκείνες ημέρες.

Μετά τη συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε πορεία η οποία ολοκληρώθηκε στο τουρκικό προξενείο της Θεσσαλονίκης, όπου οι εκπρόσωποι της Π.Ο.Ε. θυροκόλλησαν το ψήφισμα για την αναγνώριση της Γενοκτονίας.

Πηγή: Πρώτο Θέμα

Η κατρακύλα των πολιτικών συνεχζεται και συμπαρασύρει και τους Πόντιους βουλευτές!

2010-05-21T04:58:00.000-07:00

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αθήνα, 20 Μαΐου 2010

Μας «τίμησαν» με την παρουσία τους οι Έλληνες βουλευτές

19 Μαΐου 2010, ώρα 18:00
Κεντρική εκδήλωση της Π.Ο.Ε. στην Αθήνα, στην πλατεία Συντάγματος, με διοργανωτή το Σύνδεσμο των Ποντιακών Σωματείων Ν. Ελλάδος και Νήσων.
Επίσημη προσκεκλημένη η Κουρδικής καταγωγής Γκιουλάν Αβτζί, μέλος του Σουηδικού Κοινοβουλίου, η ψήφος της οποίας υπήρξε καθοριστική για την τελική αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων, Ασσυρίων, Χαλδαίων και Ελλήνων του Πόντου από τη Σουηδία (όταν η ψηφοφορία ήταν 130-130, η Αβτζί ψήφισε υπέρ και έκρινε το αποτέλεσμα).
Όταν η νεαρή βουλευτής ανέβηκε στο βήμα να μιλήσει για τους λόγους που την οδήγησαν να μην ακολουθήσει τη γραμμή του κόμματός της και να ψηφίσει υπέρ της αναγνώρισης, η συγκίνηση των απογόνων των θυμάτων της Γενοκτονίας που την άκουγαν με δέος ήταν αισθητή. Με κάθε τους χειροκρότημα, με κάθε τους κίνηση ήθελαν να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους σε μια ξένη, που αγωνίστηκε για τη δικαίωση των Ελλήνων θυμάτων του Μουσταφά Κεμάλ και των Τούρκων. Ακούστηκαν από το κοινό συνθήματα και επιφωνήματα όπως «Άξια», «Να είσαι καλά!», «Μπράβο!», «Είσαι πιο Ελληνίδα από τους δικούς μας», «Πού ήταν οι δικοί μας;» κ.λπ.

19 Μαΐου 2010, ώρα 8:00.
Στις αίθουσες πανελλαδικών εξετάσεων για το μάθημα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας θεωρητικής κατεύθυνσης δίδεται θέμα στους μαθητές Γ' τάξης Λυκείου απόσπασμα από το έργο του Γιώργου Ιωάννου «Στου Κεμάλ το Σπίτι». Και ενώ το ίδιο το λογοτεχνικό κείμενο θα μπορούσε να πει κανείς πως αγγίζει και τον ελληνικό προσφυγικό ελληνισμό, η επιλογή του ως θέμα εξετάσεων σε παιδιά που δεν έχουν εκτεταμένες γνώσεις ιστορίας και δεν έχουν διαμορφώσει πλήρως τη συνείδησή τους και μάλιστα με το συγκεκριμένο τίτλο, χωρίς απολύτως καμία αναφορά στο γενοκτονικό έργο του σφαγέα Κεμάλ, τη 19η Μαΐου 2010, Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, αποτελεί πρόκληση και ύβρη στους απογόνους των θυμάτων της Γενοκτονίας και σε όλους τους Έλληνες.
Την ίδια μέρα, 19 Μαΐου, στην Τουρκία, στη μαρτυρική Αμισό (Σαμψούντα) αλλά και σε άλλες πόλεις, γίνονται 'γιορταστικές εκδηλώσεις' για την έναρξη της τελικής φάσης της γενοκτονίας των ελληνικών χριστιανικών πληθυσμών, την οποία βέβαια οι Τούρκοι αποκαλούν «απελευθερωτικό αγώνα». Επειδή οι ενδείξεις και οι πράξεις λατρείας του Κεμάλ και μάλιστα από κρατικούς λειτουργούς αυξάνονται και πληθύνονται στην Ελλάδα, καλούμε εκείνους των οποίων η συμπάθια προς τους Τούρκους ή ακόμα και η υπερηφάνειά τους για τον Κεμάλ ξεχειλίζει, να παραβρίσκονται εκεί, σε εκείνες τις εκδηλώσεις! Εδώ, σ' αυτή τη χώρα, δεν μπορούν να είναι και με τους γενοκτόνους και με τα θύματα.
Όσον αφορά τους βουλευτές μας, σαν να μην έφτανε το γεγονός ότι δεν έβγαλαν άχνα για την απαράδεκτη πρόκληση του υπουργείου Παιδείας με το θέμα «Στου Κεμάλ το σπίτι», είχαν το θράσος την ίδια μέρα να συμμετέχουν στην εκδήλωση μνήμης των θυμάτων της Γενοκτονίας, που έγινε στο Σύνταγμα, προκαλώντας τη δικαιολογημένη, κατά την άποψή μας, οργή των παρευρισκομένων πολιτών. Ορισμένοι, μάλιστα, από τους συμμετέχοντες βουλευτές είχαν απαράδεκτα προκλητική στάση απέναντι στους διαμαρτυρόμενους απογόνους των θυμάτων της Γενοκτονίας. Το γεγονός καθίσταται πιο σοβαρό, αν λάβει υπόψη του κανείς ότι οι βουλευτές αυτοί ήταν «δικοί μας»!
Επειδή ήμασταν παρόντες και παρακολουθήσαμε τα γεγονότα, σας τα παραθέτουμε όπως τα ζήσαμε.
Μόλις ολοκλήρωσε την ομιλία της η κυρία Γκιουλάν Αβτζί, που καταχειροκροτήθηκε, απηύθυνε χαιρετισμό ο Πρόεδρος Σ.Πο.Σ. κ. Γιάννης Σαββίδης, τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή, εκφωνήθηκε ο εθνικός ύμνος και στη συνέχεια δόθηκε σύνθημα για ειρηνική πορεία προς την Τουρκική Πρεσβεία. Ενώ η κύρια μάζα των συγκεντρωμένων κατευθυνόταν προς τη Βασιλίσσης Σοφίας, ορισμένοι από τους βουλευτές μας αποπειράθηκαν να ζητήσουν το λόγο από κάποιους πολίτες, οι οποίοι στη διάρκεια της εκδήλωσης φώναζαν εναντίον τους συνθήματα, επικρίνοντας τη στάση τους στο θέμα της Γενοκτονίας. Ο Υπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας & Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (!) κ. Χάρης Καστανίδης, οργισμένος ρωτούσε ποιος ήταν ο νεαρός που τολμούσε να του κάνει κριτική για τη στάση του ίδιου και της Κυβέρνησης απέναντι στο ζήτημα της Γενοκτονίας, η οποία όχι μόνο δεν συμβάλλει στον αγώνα για τη διεθνοποίηση του ζητήματος, αλλά τον υπονομεύει. Ο κ. Καστανίδης, αντί να απαντήσει στην κριτική που του ασκούσε ο Έλληνας πολίτης ως πολιτικό και ως μέλος της κυβέρνησης, επέλεξε να αναφέρει τα δεινοπαθήματα και τα όσα πέρασε η οικογένειά του με τον Ξεριζωμό. Όταν δε πλησιάσαμε να φωτογραφίσουμε τη σκηνή, στα πλαίσια του ρεπορτάζ που κάναμε για την εφημερίδα «ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΓΝΩΜΗ», ένας από τους μπράβους των βουλευτών ή κάποιος συμπατριώτης μας που πιθανόν «έδινε εξετάσεις» εκείνη τη στιγμή, όπως σχολίασε ένας από τους παραβρισκόμενους, πλησίασε και μας απείλησε:
- Μάζεψε την κάμερά σου και φύγε από δω, μην σε μαζέψω εγώ!
Στο επεισόδιο παρενέβη ένα άλλο άτομο, το οποίο επέπληξε με σκαιό τρόπο έναν φοιτητή που διαμαρτυρόταν για την παθητική στάση των βουλευτών στο θέμα της Γενοκτονίας. Τότε παρενέβην εγώ και του ζήτησα να σχολιάσει την επιλογή του θέματος «Στου Κεμάλ το σπίτι» την ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας, που προσβάλλει τους Πόντιους. Η απάντηση που έλαβα από το άτομο με οργίλο ύφος ήταν η εξής:
- Δεν είναι Ελληνικά αυτά που μιλάς και δεν θα κάνω διάλογο μαζί σου!
Απαίτησα καταρχήν να πει το όνομά του, το οποίο μου το είπε χωρίς κανέναν ενδοιασμό, λες και ήταν υπερήφανος για την απάντηση που έδωσε σε μια γυναίκα, της οποίας οι πρόγονοι κυνηγήθηκαν από τον Πόντο από τον Μουσταφά Κεμάλ, που τιμούν οι πολιτικοί και κρατικοί μας λειτουργοί, και σκορπίστηκαν στις κορυφές του Καυκάσου, όπου δεν έμαθαν να μιλούν νεοελληνικά (λες και η ελληνική πολιτεία φρόντισε ποτέ να μας στείλει έστω και ένα βιβλίο στο Σοχούμι, το Καζακστάν και το Ουζμπεκιστάν), για να ικανοποιούν τα υψηλά αισθητικά κριτήρια του βουλευτή του Ελληνικού Κοινοβουλίου, του κ. Γιουματζίδη Βασίλη. Γιατί αυτός ήταν ο κύριος που απαξιούσε να κάνει διάλογο με μια Ελληνίδα που η τύχη της επιφύλαξε να γεννηθεί στο Σοχούμι του Καυκάσου. Μια Ελληνίδα που αγωνίστηκε μαζί με τόσους άλλους συμπατριώτες μας να διατηρήσει την ποντιακή γλώσσα και την ελληνική συνείδηση, με μεγάλο κόστος και σε ένα περιβάλλον εχθρικό πολλές φορές. Μια Ελληνίδα (για την οικογένεια της οποίας η Γενοκτονία δεν τελείωσε το 1924, αλλά συνεχίστηκε στα πλαίσια των σταλινικών διώξεων και στον πόλεμο του 1991, όταν Γεωργιανοί επιδίωξαν να κυριαρχήσουν στην Αμπχαζία, σκοτώνοντας εν ψυχρώ εκατοντάδες Έλληνες) που ζει πλέον στη μητέρα Ελλάδα, για να βλέπει έναν Πόντιο βουλευτή από την ιστορική Πέλλα να της λέει πως δεν είναι Ελληνίδα.
Τη στάση αυτή των Ελλήνων βουλευτών, και μάλιστα Ποντιακής καταγωγής, την έχουν νοιώσει στο πετσί τους οι Έλληνες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης από το 2004, όταν διακόπηκε η διαδικασία παλιννόστησης, αφού έκτοτε δεν τους δίδεται ιθαγένεια και υπηκοότητα, παρόλο που κάποιοι έχουν ακόμα και διαβατήρια των γονιών τους από την εποχή του Βασιλείου της Ελλάδας! Όμως, η δημόσια ρατσιστική διαπόμπευση μιας Ελληνίδας για την προφορά της, από έναν Πόντιο βουλευτή σε εκδήλωση μνήμης των θυμάτων της Γενοκτονίας, είναι πράξη που υπερβαίνει κάθε όριο, αν σκεφτεί κανείς ότι μόλις προχτές ο ίδιος βουλευτής χειροκροτούσε τον πρωθυπουργό κ. Γιώργο Παπανδρέου, όταν στη Βουλή, με οργίλο ύφος, δικαιολογούσε τον εαυτό του για τα κακά του Ελληνικά.
Όσον αφορά την ουσία, την πολιτική ουσία, το ποιον θεωρεί Έλληνα και ποιον όχι ο λαός, φάνηκε στα χειροκροτήματα και τα συνθήματα που φώναζε ο κόσμος κατά τη διάρκεια της ομιλίας της ηρωικής βουλευτού Γκιουλάν Αβτζί:
- Είσαι πιο Ελληνίδα από τους δικούς μας!
Πάντως, θα ήθελα να απευθύνω μια ερώτηση στον κύριο Γιουματζίδη.
Προφανώς, στις προσεχείς εκλογές θα αναγκαστείτε να μπείτε σε διάλογο με τους εκατοντάδες χιλιάδες Αφγανούς, Πακιστανούς, Αλβανούς, Κινέζους κ.ά. στους οποίους δίνετε ιθαγένεια με το πρόσφατο νομοσχέδιο και άρα δικαίωμα ψήφου, εξαιρώντας προκλητικά τους Έλληνες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.
Με όλους αυτούς τους νέους Έλληνες, αξιότιμε βουλευτά του Ελληνικού Κοινοβουλίου, κύριε Γιουματζίδη, πώς θα συνεννοείσθε;

Χριστίνα Χαφουσίδου
Αρχισυντάκτρια της Εφημερίδας «Ποντιακή Γνώμη»

Η μνήμη και η αλήθεια

2010-05-20T05:26:00.000-07:00

Μουσταφά Κεμάλ, Ισμέτ Ινονού, Τοπάλ Οσμάν, η τριανδρία δολοφόνων που πρωταγωνίστηκε στο έγκλημα της Γενοκτονίας

Η 19η Μαΐου είναι μια ιδιαίτερη ημέρα καθώς είναι ένας ακόμη κρίκος στην ιστορίας της συρρίκνωσης του ελληνισμού. Είναι μια ημέρα φορτισμένη η οποία έρχεται να σταθεί δίπλα και στις άλλες γενοκτονίες, δίπλα στα άλλα ανοιχτά θέματα της Ιστορίας. Για την ποντιακή γενοκτονία έχουν γραφτεί και έχουν ειπωθεί πολλά με ένα και μόνο σκοπό, να μην ξεχάσουμε, να διατηρηθεί η μνήμη.
Τι περισσότερο είναι όμως η μνήμη από μια διαρκεί πάλη ενάντια στην λήθη; Είναι η αγωνία να κρατηθεί στη ζωή κάτι που είναι νεκρό. Όπως έλεγε και ο Ν. Καζαντζάκης, οι νεκροί μας πεθαίνουν όταν τους ξεχνάμε, γι’ αυτό και παλαιότερα τα κοιμητήρια τα έλεγαν και μνήματα, μια υπόμνηση για την ανάγκη ύπαρξης της μνήμης. Από την στιγμή λοιπόν που η μνήμη είναι η πάλη ενάντια στην λήθη, μια ευθεία γραμμή συνδέει την μνήμη με την αλήθεια (το α το στερητικό και η λήθη) και γι’ αυτό από παλιά αυτά τα δυο πηγαίνουν μαζί.
Τι γίνεται όμως όταν η μνήμη γεγονότων όπως αυτά της 19ης Μαΐου, έρχονται στο προσκήνιο του νου; Γίνονται πηγή έντονων συναισθημάτων, το μυαλό κατακλύζεται από θλίψη, οργή, αγανάκτηση… Θυμόμαστε, αισθανόμαστε, αλλά μέχρι εκεί. Δεν μπορούμε να πάμε πέρα από το συναίσθημα. Γι’ αυτό όλες αυτές οι εκδηλώσεις που θα γίνουν και φέτος θα πλημμυρίσουν από μνήμες και από συναισθήματα, αλλά μέχρι εκεί. Ίσα – ίσα για να λειτουργήσει η βαλβίδα ασφαλείας και να εκτονωθεί η ψυχική πίεση, πέραν τούτου τίποτα περισσότερο. Κατ’ αυτό τον τρόπο όμως η Ιστορία γίνεται κοιμητήριο γεγονότων, ανθρώπων και τόπων. Δεν προσφέρει εκείνο το ερέθισμα που θα τροφοδοτήσει το σημερινό ιστορικό γίγνεσθαι, δεν μετατρέπεται η Ιστορία σε εκείνο το χρήσιμο εργαλείο που θα τροφοδοτήσει με υλικό τις ανάγκες του σήμερα. Έτσι όλες αυτές οι εκδηλώσεις μνήμης μεταπίπτουν σε ένα ετήσιο φολκλορικό γίγνεσθαι, αέναα επαναλαμβανόμενο. Μα τι αξία έχει η μνήμη και η αλήθεια που την συνοδεύει αν δεν επιβεβαιώνεται αυτή σε ενεστώτα χρόνο; Προσεγγίζουμε τα ιστορικά γεγονότα του παρελθόντος από την οπτική γωνία του σήμερα – δεν θα μπορούσε να γίνει και αλλιώς – αλλά χωρίς να έχουμε – ακόμη τουλάχιστον – ανακαλύψει, πως αυτή η προσέγγιση θα φέρει αποτέλεσμα. Γι’ αυτό αυτή η σχέση καταλήγει άγονη και ατελέσφορη.
Η Ιστορία είναι ωστόσο είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο, όχι γιατί περνάει κανείς με αυτήν ενδιαφέρον την ώρα του, αλλά γιατί μπορεί να του προσφέρει απαντήσεις στα ερωτήματα, τα προβλήματα του σήμερα. Έχουμε για παράδειγμα προσεγγίσει την ποντιακή αλλά και τις άλλες γενοκτονίες που έλαβαν χώρα στην Μ. Ασία με αυτό τον τρόπο; Έχουμε σκεφτεί ότι στις αρχές του περασμένου αιώνα έσβησαν δυο μεγάλες αυτοκρατορίες, η Αυστροουγγρική και η Οθωμανική. Η διάλυση της πρώτης οδήγησε στην εθνογέννεση και στην δημιουργία κρατών που υπάρχουν μέχρι σήμερα, στην δεύτερη περίπτωση, αυτό συνέβη μόνο στο ευρωπαϊκό τμήμα της, στην βαλκανική χερσόνησο και αν και δρομολογήθηκε δεν μπόρεσε να ολοκληρωθεί στην Μ. Ασία. Η αγαστή συνεργασία των Γερμανών στρατιωτικών συμβούλων και του Κεμάλ επέτρεψε την εφαρμογή της λύσης των γενοκτονιών – αυτήν που οι Γερμανοί θα εφάρμοζαν μερικές δεκαετίες αργότερα και στους Εβραίους. Δημιούργησαν αυτό το μόρφωμα που λέγεται Τουρκία και το οποίο αποτελεί μια συνεχή κατάσταση ανωμαλίας. Επειδή λοιπόν δεν υπήρξε ομαλή ροή, δεν υπήρξε εθνογέννεση δεν μπορεί να υπάρξει και ειρήνη και φιλία στην περιοχή μεταξύ των λαών και όποιος το πιστεύει είναι είτε αφελής, είτε ανιστόρητος.
Η Ελλάδα συνεχίζει σήμερα να είναι θύμα αυτής της κατάστασης, γιατί η μόνιμη αναπηρίας της δεν της επιτρέπει να διαβάσει την ιστορία της, πέρα από το συναίσθημα και να την κάνει ένα χρήσιμο εργαλείο. Δείτε για παράδειγμα πως οι Ισραηλινοί διαχειρίστηκαν την μνήμη του ολοκαυτώματος, μετά τον πόλεμο και μέχρι σήμερα, για να μπορέσουν να λύσουν τα προβλήματά τους. Καθιέρωσαν για παράδειγμα, παγκόσμια τον όρο «αντισημιτισμός» σαν κορυφαία έκφραση ρατσισμού, κάτι το οποίο το ελληνικό κράτος δεν τολμάει ούτε να το προφέρει για τα έργα και τις ημέρες του Κεμάλ. Απεναντίας υπάρχουν και αρκετοί διανοούμενοι που στο όνομα μια απροσδιόριστης αριστερής ιδεολογίας τον αναγνωρίζουν ως ένα «μεγάλο ηγέτη». Τι διαφορετικό έπραξε αυτός ο μεγάλος ηγέτης από τον Αδόλφο Χίτλερ;

Θεόδωρος Α. Σπανέλης
Εφημερίδα ΧΡΟΝΟΜΕΤΡΟ
ΚΑΒΑΛΑ

«Τούρκοι μας σκότωναν, Τούρκοι μας έσωσαν» Σταύρος Κοντογιαννίδης

2010-05-20T05:15:00.000-07:00

Ο 98χρονος κ. Σταύρος Κοντογιαννίδης αφηγείται για την αλησμόνητη πατρίδα και όσα έζησε και τον πληγώνουν

Ενας από τους τελευταίους επιζώντες της Γενοκτονίας των Ποντίων θυμάται όσα συνέβησαν σαν σήμερα πριν από 91 χρόνια
ΜΑΡΙΑ ΑΝΤΩΝΙΑΔΟΥ | Τετάρτη 19 Μαΐου 2010
Για ορισμένους μοιάζει με παραμύθι. Σε άλλους φαντάζει ως ένα απόμακρο τραγικό γεγονός που συνέβη κάπου, κάπως, κάποτε. Κάποιοι δεν γνωρίζουν. Για μερικές χιλιάδες αποτελεί ημέρα μνήμης: 353.000 Ελληνες, άνδρες και γυναίκες, παιδιά, έφηβοι, νέοι και γέροι, πεταμένοι κάπου στις πλαγιές, στα χωράφια, στις ρεματιές, χωρίς ποτέ κανένας να μπορέσει να θάψει τα κορμιά τους. Τα Τάγματα Εργασίας, αφού τους εξόντωσαν, τους πέταξαν...
Ελάχιστοι οι εναπομείναντες και ακόμη λιγότεροι εκείνοι που ως σήμερα ζουν, θυμούνται και εξιστορούν στα παιδιά, στα εγγόνια, στα δισέγγονα και στα τρισέγγονά τους όσα έζησαν... Την τραγωδία, τη λαίλαπα του πολέμου και του φανατισμού.
Ο 98χρονος κ. Σταύρος Κοντογιαννίδης στην πορεία της ζωής του μίλησε στα παιδιά του, την Αριάδνη, την Παρθένα, την Αννα, τον Επαμεινώνδα και τον Θεόδωρο, αφηγήθηκε στα δέκα εγγόνια του και στα ισάριθμα δισέγγονά του και θα ήθελε, αν προλάβει, να μιλήσει και σε τρισέγγονό του για την αλησμόνητη πατρίδα. Για τον πατέρα του Θεόδωρο Κοντογιαννίδη, ο οποίος εξοντώθηκε, για τη θεία του Ελένη που αρνιόταν να αποκαλύψει πού κρυβόταν ο άνδρας της ο Αναστάσης... Για τους τούρκους συγχωριανούς τους που τους ειδοποίησαν ότι ερχόταν μεγάλο κακό και τους βοήθησαν να διαφύγουν.
Σταύρος Κοντογιαννίδης, τόπος γεννήσεως Ζιμόνα Χερίενας, Αργυρούπολη Τραπεζούντας. Ονομα πατρός, Θεόδωρος, επάγγελμα συνταξιούχος, πρώην πεταλωτής, γεωργός, μαραγκός. Εζησε στον Πολύμυλο Κοζάνης τα περισσότερα χρόνια της ζωής του και τώρα ζει στη Θέρμη Θεσσαλονίκης. Ανθρωπος απλός, του μόχθου. Τα χέρια του ακόμη ροζιασμένα από την πολλή δουλειά, και ας πέρασαν πάνω από 20 χρόνια από τότε που πήρε σύνταξη. Η προσφυγιά δεν του επέτρεψε να πάει σχολείο. Τα ποντιακά μπλέκονται με τη νεοελληνική γλώσσα, τα συναισθήματα έντονα. Δεν ξεχνάει όσα χρόνια και αν πέρασαν.
Αφηγείται σήμερα στο «Βήμα» όσα έζησε και ας τον πληγώνουν. Θέλει, λέει, να θυμούνται όλοι, να μη μισούν αλλά και να μην ξεχνούν...
«Ημουν οχτώ χρονών.Μια μέρα, στο χωριό, οι τούρκοι συγχωριανοί και γείτονες, μας ειδοποίησαν ότι έπρεπε να φύγουμε. Θα έρχονταν οι Τσέτες... Φωνές, κλάματα, μοιρολόγια. Βγήκαμε στους δρόμους. Από τη βιασύνη δεν προλάβαμε να πάρουμε τίποτε μαζί παρά μόνο τις εικόνες... και την ψυχή μας. Δεν καταλάβαινα και πολλά. Δεν καταλάβαινα γιατί η μάνα μου κοιτούσε το διώροφο αρχοντικό σπίτι μας και έκλαιγε κρατώντας μας σφιχτά στην αγκαλιά της.Οι μεγαλύτεροι κρατούσαν στα χέρια τους λίγα ρούχα και ψωμί. Αλλοι έτρεξαν στην όμορφη εκκλησιά μας, τον Αϊ-Γιώργη, πήραν εικόνες, το Ευαγγέλιο και τον σταυρό. Μάνες χάνανε τα παιδιά τους, αδέλφια χωρίστηκαν. Φωνές, κλάματα, κατάρες από τη μια και από απέναντι διαταγές και πυροβολισμοί. Ολοι προσευχόμασταν στον Θεό που δεν μπορούσε να μας βοηθήσει».
Εχασε τρία από τα αδέλφια του και απόμεινε μόνος, με τον μικρό του αδελφό Αχιλλέα, μωρό στην αγκαλιά της μάνας του, ο οποίος θήλαζε και είχε να φάει.
«Απομακρυνόμασταν από τα χωριά μας, περπατούσαμε ημέρες, εβδομάδες και όταν συναντούσαμε χωριά ακούγαμε τους Τούρκους να τραγουδούν το “Γιασά Κεμάλ, γιασά” (“Ζήτω Κεμάλ, ζήτω”)κρυβόμασταν. Οι μανάδες κλείνανε τα στόματα των παιδιών τους για να μην ακούσουν τα κλάματα οι Τσέτες. Αρκετοί ηλικιωμένοι δεν μπορούσαν να περπατήσουν, έπεφταν και δεν σηκώνονταν ποτέ. Πέθαιναν κι έμεναν εκεί άταφοι». Και όμως: «Ζούσαμε στο χωριό αρμονικά με τους Τούρκους. Είχαν πάει εκεί οι προγονοί μου αρκετά χρόνια πριν, κυνηγημένοι από τους Τούρκους στην Τραπεζούντα. Τον πατέρα μου τον σκότωσαν. Στα παιδικά μου χρόνια άκουγα μόνο μοιρολόγια από τις γυναίκες που θρηνούσαν τους άνδρες τους. Μετά τον πατέρα μου σκότωσαν τη γυναίκα του θείου μου Αναστάση, την Ελένη, επειδή αρνιόταν να αποκαλύψει πού κρυβόταν ο άνδρας της». Θυμάται σαν σήμερα τα «Αμελέ Ταμπουρού», τα λεγόμενα Τάγματα Εργασίας, που προκάλεσαν το κακό.
Από την Τραπεζούντα με πλοίο ήλθαν στην Ελλάδα. «Λεγόταν “Κιτσεμάλ”. Οταν είδαμε το πλοίο συνειδητοποιήσαμε ότι θα φεύγαμε από την πατρίδα μας.Αφήσαμε πίσω προγόνους,τάφους,σπίτια,μαγαζιά,τον φούρνο μας που ήταν ο καλύτερος της περιοχής μας,τα ζώα μας, τα χωράφια μας που ήταν σπαρμένα και ποτίστηκαν με τον ιδρώτα και το αίμα μας». Το «Κιτσεμάλ» ήταν γεμάτο πρόσφυγες, στοιβαγμένους σαν σαρδέλες. «Μας αποβίβασε στην Κωνσταντινούπολη για να πάρουμε ένα άλλο σαράβαλο πλοίο που νομίζαμε ότι θα βουλιάξει και θα πνιγούμε. Μερικοί πέθαιναν, οι παπάδες τούς έψελναν και οι άνδρες τούς πετούσαν στη θάλασσα. Κρατούσα σφιχτά το χέρι της μάνας μου, μη χαθούμε έως ότου πατήσουμε ελληνικό χώμα. Πεινασμένοι, άρρωστοι, ταλαιπωρημένοι, κατεβήκαμε στην Πρέβεζα. Γυρίσαμε στον Πειραιά και από εκεί στη Θεσσαλονίκη. Πήγαμε στην Τούμπα, μετά στην Αριδαία και τέλος με ποδαρόδρομο φτάσαμε κι εγκατασταθήκαμε στον Πολύμυλο Κοζάνης, μόνο τρεις από την επταμελή οικογένεια» .

19 ΜΑΪΟΥ, ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ
Μετά το 1916 και τη Γενοκτονία των Αρμενίων, το 1919 Ελληνες και Αρμένιοι στον Πόντο συζητούν τη δημιουργία αυτόνομου ελληνοαρμενικού κράτους. Στις 19 Μαΐου 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει η πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας. Ως το 1922 οι Ελληνοπόντιοι που έχασαν τη ζωή τους ξεπέρασαν τους 200.000- άλλοι ιστορικοί ανεβάζουν τον αριθμό τους στους 350.000. Οσοι επέζησαν, κατέφυγαν σε Ρωσία και Ελλάδα (περίπου 400.000). Στις 24 Φεβρουαρίου του 1994 η Βουλή των Ελλήνων κήρυξε ομόφωνα τη 19η Μαΐου Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.
Πηγή: ΒΗΜΑ

infognomonpolitics.blogspot.com

Η Απόλυτη Πρόκληση! Η Απόλυτη ξεφτίλα!

2010-05-19T05:35:00.000-07:00

ΑΠΟΛΥΤΗΡΙΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ Γ΄ ΤΑΞΗΣ ΗΜΕΡΗΣΙΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ

ΤΕΤΑΡΤΗ 19 ΜΑΪΟΥ 2010

ΕΞΕΤΑΖΟΜΕΝΟ ΜΑΘΗΜΑ: ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ

ΚΕΙΜΕΝΟ: Γιώργου Ιωάννου

"Στοῦ Κεμάλ τό Σπίτι"

Δείτε εδώ

Όταν ο Ποντιακός Ελληνισμός θρηνεί, θυμάται και σέβεται τη Μνήμη των 353.000 θυμάτων της Γενοκτονίας που υπέστη πριν από 90 και πλέον χρόνια κάποιοι συνεχίζουν με τον πλέον προκλητικό και κατάπτυστο τρόπο να ασελγούν στη Μνήμη αλλά και την Ιστορία.

Αυτή την Ιστορία που αρνούνται και οι ίδιοι να μάθουν!

Σήμερα 19 Μαΐου 2010, Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού, στις εξετάσεις της 3ης Λυκείου, στο μάθημα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας το θέμα ήταν το "Σπίτι του Κεμάλ". Του μεγάλου σφαγέα του Ποντιακού Ελληνισμού!!!

Ντροπή και αηδία μόνο μπορούν να προκαλέσουν οι φτηνές προκλήσεις σας κύριοι!

epontos.blogspot.com
Theophilos Kotsidis

Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

2010-05-19T05:05:00.000-07:00

19 Μαϊου 2010

Η γενοκτονία των Ποντίων (1916-1923) με περισσότερους από 350.000 νεκρούς αποτελεί τη δεύτερη μεγάλη γενοκτονία του αιώνα μας. Η διεθνής Κοινότητα αναγνώρισε άμεσα ή έμμεσα τις άλλες δύο γενοκτονίες του αιώνα μας, των Εβραίων και Αρμενίων. Η γενοκτονία των Ποντίων έχει τις ίδιες ποσοτικές και ηθικές αναλογίες με αυτές των Εβραίων και των Αρμενίων, δυστυχώς όμως είναι λησμονημένη από τους εθνικούς και διεθνείς οργανισμούς.

Ο ποντιακός ελληνισμός, από την πτώση της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας (1461) γνώρισε συνεχείς διωγμούς, σφαγές και ξεριζωμούς και προσπάθειες για το βίαιο εξισλαμισμό και εκτουρκισμό του, με αποκορύφωμα τη συστηματική και μεθοδευμένη εξόντωση - γενοκτονία του αιώνα μας. Η συστηματική εξόντωση των Ποντίων, όπως και των γειτόνων τους Αρμενίων, υπήρξε προσχεδιασμένο έγκλημα. Η απόφαση για την εξόντωσή τους πάρθηκε από τους Νεότουρκους το 1911, εφαρμόστηκε κατά τη διάρκεια του Α’ παγκοσμίου πολέμου και ολοκληρώθηκε από το Μουσταφά Κεμάλ (1919-23).

Το Νεοτουρκικό Κομιτάτο «Ένωση και Πρόοδος» ιδρύθηκε το 1889 και εμφανίστηκε στην αρχή με προοδευτικό προσωπείο διακηρύσσοντας ότι είχε ως βάση του τις αρχές του Μιδάτ πασά, ο οποίος αναγνώριζε την ύπαρξη πολλών εθνοτήτων στην Οθωμανική αυτοκρατορία και πρότεινε την συγκρότηση της αυτοκρατορίας σε ομοσπονδία εθνών με ίσα δικαιώματα. Με την επανάσταση του 1908 οι Νεότουρκοι, με επικεφαλής τον Εμβέρ πασά, τον Ταλαάτ κ.ά., επικρατούν στην αυτοκρατορία και σταδιακά αποκαλύπτουν το πραγματικό τους πρόσωπο. Στόχος τους υπήρξε η μετατροπή της πολυεθνικής Οθωμανικής αυτοκρατορίας σε εθνικό Τουρκικό κράτος με την εξόντωση και τον εκτουρκισμό των άλλων λαών. Στο συνέδριό τους, που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1911, πάρθηκε η εξής απόφαση: «Η Τουρκία πρέπει να γίνει μωαμεθανική χώρα. Οι μωαμεθανικές αντιλήψεις και η μωαμεθανική ισχύς πρέπει να κυριαρχήσουν στη χώρα. Κάθε άλλη θρησκευτική προπαγάνδα πρέπει να καταπνίγεται. Η ύπαρξη της αυτοκρατορίας εξαρτάται από τη δύναμη του νεοτουρκικού κόμματος και από τη συντριβή όλων των ανταγωνιστικών σ’ αυτό ιδεολογιών. Αργά ή γρήγορα θα πρέπει να ολοκληρωθεί η πλήρης οθωμανοποίηση όλων των υπηκόων της Τουρκίας. Και ασφαλώς, είναι ολοκάθαρο ότι αυτό δε θα μπορέσει να γίνει με την πειθώ και κατά συνέπεια θα πρέπει να προσφύγουμε στην ένοπλη βία. Ο χαρακτήρας της αυτοκρατορίας πρέπει να μείνει μωαμεθανικός και θα πρέπει να δούμε ότι οι μωαμεθανικοί θεσμοί και οι μωαμεθανικές παραδόσεις θα πρέπει να γίνονται σεβαστά. Το δικαίωμα των άλλων εθνοτήτων να έχουν τις δικές τους οργανώσεις θα πρέπει να αποκλειστεί. Κάθε μορφή αποκέντρωσης είναι προδοσία στην Τουρκική Αυτοκρατορία. Οι εθνότητες είναι αμελητέες ποσότητες. Μπορούν να κρατήσουν τη θρησκεία τους, αλλά όχι τη γλώσσα τους. Η διάδοση της Τουρκικής γλώσσας είναι ένα από τα κυριότερα μέσα εξασφάλισης της μωαμεθανικής υπεροχής και της αφομοίωσης των μη μωαμεθανικών στοιχείων...».

Στον Πόντο μετά τις μεταρρυθμίσεις του 1856 με το σουλτανικό διάταγμα το Χάττι Χουμαγιούν βελτιώνεται η θέση των υπόδουλων Ελλήνων της περιοχής και αρχίζει η οικονομική ανάπτυξη του τόπου. Στις αρχές του 1900, το εμπόριο σ’ ολόκληρο τον Πόντο είχε περάσει στα χέρια των Ελλήνων και εν μέρει των Αρμενίων. Το ενδιαφέρον της γερμανικής πολιτικής για την Ανατολή και τα οικονομικά της σχέδια γι’ αυτή την περιοχή αποτελούν τον καταλύτη που μεταβάλλει το σκηνικό. Οι Γερμανοί ως μοναδικό εμπόδιο στα σχέδια τους για οικονομική διείσδυση στο οθωμανικό κράτος έβλεπαν τους Έλληνες και τους Αρμένιους, που στα χέρια τους βρισκόταν ο έλεγχος της οικονομικής ζωής της χώρας, γι’ αυτό και παρακινούσαν τους Τούρκους με κάθε μέσο να στραφούν εναντίον τους.

Στις 26 Ιουλίου 1909 ο Γερμανός πρεσβευτής στην Κωνσταντινούπολη Μiguel στέλνει αναφορά στο Βερολίνο σχετικά με τη συνάντηση του πατριάρχη Ιωακείμ Γ’ με τον Τούρκο πρωθυπουργό Σεφκέτ πασά. Για πρώτη φορά ένας Τούρκος πρωθυπουργός απειλούσε αυτοπροσώπως τον θρησκευτικό ηγέτη της μεγαλύτερης μειονότητας λέγοντας μεταξύ άλλων «Θα σας κόψουμε τα κεφάλια. θα σας εξαφανίσουμε. Ή εμείς θα επιζήσουμε ή εσείς». Οι Τούρκοι χωρίς προσχήματα πια περνούν στην επίθεση. Από κάθε γωνιά του Πόντου και της Μ. Ασίας έρχονται καταγγελίες. Στις 30 Μαΐου 1911 ο μητροπολίτης Αμασείας Γερμανός Καραβαγγέλης καταγγέλλει στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και στο υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας τις βαρβαρότητες οργάνων της τουρκικής κυβέρνησης στην περιοχή του.

Οι Νεότουρκοι κηρύττουν οικονομικό πόλεμο σε καθετί ελληνικό. Απαγορεύουν τα ελληνικά προϊόντα και δεν επιτρέπουν στα ελληνικά πλοία να αγκυροβολούν σε τουρκικά λιμάνια. Αυτό το εμπορικό μποϊκοτάζ πραγματοποιείται σ’ ολόκληρη την Τουρκία και φυσικά και στον Πόντο. Η μισαλλόδοξη και αντιχριστιανική πολιτική των Νεότουρκων οδηγεί στους βαλκανικούς πολέμους, με ενωμένες τις χριστιανικές χώρες της Βαλκανικής εναντίον της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου οι διωγμοί αυξήθηκαν. Στην Τραπεζούντα, οι Τουρκικές εφημερίδες παρακινούσαν τους αναγνώστες ν’ αρχίσουν τους διωγμούς και τις σφαγές. Οι σποραδικές δολοφονίες αρχίζουν να αυξάνονται. Χωρικοί που πήγαιναν να δουλέψουν στα χωράφια τους βρίσκονταν καθημερινά δολοφονημένοι. Οργανωμένες τουρκικές συμμορίες, κατά τη διάρκεια της νύχτας, λεηλατούσαν πόλεις και χωριά.

Οι διωγμοί εκδηλώθηκαν αρχικά με τη μορφή σποραδικών κρουσμάτων βίας, καταστροφών, απελάσεων και εκτοπισμών. Φαίνονταν σαν να προέρχονταν από ανεύθυνα κυρίως στοιχεία. Πολύ γρήγορα, όμως, έγιναν πιο συστηματικοί, πιο οργανωμένοι και εκτεταμένοι και στρέφονταν τόσο κατά των Ελλήνων όσο και κατά των Αρμενίων. Εμπνευστής και εγκέφαλος αυτής της επιχείρησης γενοκτονίας ήταν ο Μεχμέτ Ταλαάτ, υπουργός των Εσωτερικών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Με δικές του εντολές, που καλούσαν τις αρχές να μη δείχνουν κανένα έλεος και για τους χριστιανούς, εξαπολύθηκαν οι διωγμοί κατά των «ανεπιθύμητων» εθνοτήτων σε μια τεράστια έκταση. Οι εντολές αυτές δόθηκαν με τη μορφή απορρήτων τηλεγραφημάτων προς όλους τους πολιτικούς και στρατιωτικούς διοικητές των διαφόρων νομών, έπειτα από μια σύσκεψη που είχε ο Ταλαάτ στις 8 Μαΐου του 1914 με τους συνεργάτες του, Εμβέρ, Τζεμάλ, Νουρεντίν και άλλους ηγέτες των Νεότουρκων.

Ένα απ’ αυτά τα τηλεγραφήματα κατόρθωσε να το αποκτήσει έπειτα από δυο χρόνια η γαλλική εφημερίδα «Le Temps» και το δημοσίευσε στις 29 Ιουλίου 1916. Έλεγε τα εξής: «Γιλντίζ 14-5-1914. Προς τον διοικητή της Σμύρνης Ραχμή μπέη. Οι Έλληνες Οθωμανοί υπήκοοι της περιφέρειας σας αποτελούν πλειονότητα, η οποία δυνατόν να αποβεί επικίνδυνη. Γενικότερα, όλοι όσοι ζουν στα παράλια της Μικρασίας συμπεριλαμβανομένων και αυτών της Νομαρχίας σας πρέπει να εξαναγκαστούν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και να μεταφερθούν στους νομούς Ερζερούμ, Ερζιγκιάν και αλλού. Τούτο επιβάλλουν πολιτικοί και στρατιωτικοί λόγοι. Αν αρνηθούν να εκκενώσουν τις περιοχές τους, δώστε οδηγίες στους Μουσουλμάνους αδελφούς μας να τους εξαναγκάσουν μεταχειριζόμενοι προς τούτο κάθε μέσον και κάθε είδους έκτροπα. Οι Έλληνες πρέπει ακόμα να υποχρεωθούν να υπογράψουν βεβαίωση, στην οποία να δηλώνουν ότι φεύγουν και εγκαταλείπουν τις εστίες τους με δική τους θέληση και πρωτοβουλία. Η βεβαίωση αυτή είναι αναγκαία για να μη δημιουργηθούν αργότερα πολιτικά ζητήματα. Υπογραφές: Υπουργός Εσωτερικών Ταλαάτ, Διευθυντής υπουργείου Εσωτερικών Χιλμή».

Σε εφαρμογή αυτής της πολιτικής, όχλοι ατάκτων καθοδηγούμενοι από τις αρχές και αφιονιζόμενοι από μια συστηματική προπαγάνδα μίσους, ανάγκασαν χιλιάδες Έλληνες των παραλίων της Μικρασίας να εγκαταλείψουν τις προαιώνιες εστίες τους και να μετοικήσουν με πολυήμερες εξοντωτικές πορείες. Αλλά οι Τούρκοι δεν περιορίζονταν στους ομαδικούς εκτοπισμούς και τις απελάσεις. Στις ελληνικές περιοχές έφερναν τον όλεθρο και τη συμφορά έκαιγαν και κατάστρεψαν χωριά και κωμοπόλεις, έσφαζαν

τους κατοίκους τους, λεηλατούσαν τις περιουσίες τους, βίαζαν τις γυναίκες.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο αναγκάστηκε σε ένδειξη πένθους να κλείσει στις 15 Μαΐου 1914 όλες τις εκκλησίες και τα σχολεία και να καταγγείλει στις Μεγάλες Δυνάμεις τους νέους διωγμούς. Δεν κατάφερε, όμως τίποτε γιατί κηρύχθηκε στο μεταξύ ο Α’ Παγκόσμιος πόλεμος, στον οποίο η Τουρκία έλαβε μέρος ως σύμμαχος της Γερμανίας, έχοντας πια την ευχέρεια να εφαρμόσει πλήρως το παλαιότερο σχέδιο της εξόντωσης των χριστιανών. Οι Νεότουρκοι είχαν πεισθεί πως μόνο με τη φυσική εξόντωση των γηγενών λαών, των Ελλήνων και των Αρμενίων, θα κάνανε πατρίδα τους τη Μικρασία.

Στις 20 Ιουλίου 1914 κηρύχτηκε γενική επιστράτευση όλων των εθνών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ας σημειωθεί ότι για πρώτη φορά επιστρατεύτηκαν οι χριστιανοί στους βαλκανικούς πολέμους του 1912-13. Μάλιστα, πολλοί Πόντιοι, μη θέλοντας να καταταγούν στο στρατό, απέφευγαν τη στράτευση και κρύβονταν όπου έβρισκαν: στα υπόγεια των σπιτιών, στα δώματα, στις σπηλιές, στα δάση. Εξάλλου πολλοί από εκείνους που στρατεύτηκαν, λιποτακτούσαν και έπαιρναν το δρόμο του γυρισμού στα χωριά τους, περπατώντας εκατοντάδες χιλιόμετρα για να κρυφτούν στα κρησφύγετα της ιδιαίτερης πατρίδας τους. Στη γενική επιστράτευση του 1914 κλήθηκαν ηλικίες από 20 μέχρι 50 ετών. Όσοι δεν παρουσιάζονταν μέσα σε 11 ημέρες θεωρούνταν λιποτάκτες και καταδικάζονταν σε θάνατο.

Τους χριστιανούς στρατιώτες τους έστειλαν στα τάγματα εργασίας τα γνωστά αμελέ ταπουρού, για να σπάζουν πέτρες, να ανοίγουν δρόμους στα βουνά, κάτω από οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες, βροχές, χιόνια κλπ. Τόσο άθλιες ήταν οι συνθήκες της ζωής τους, τόσο λίγη η τροφή και τόση η κακομεταχείρισή τους ώστε ελάχιστοι απ’ αυτούς επέζησαν. Τα αμελέ ταπουρού ήταν στην πραγματικότητα τάγματα εξόντωσης των στρατευμένων χριστιανών.

Ο πρόξενος της Ελλάδας στο Ικόνιο, σε έκθεσή του με ημερομηνία 7 Μαρτίου 1917, γράψει: «Ο νόμος για την ίδρυση εργατικών ταγμάτων αποκλειστικά από χριστιανούς καταστρέψει και εξοντώνει βαθμιαία αλλ’ ασφαλώς τους Έλληνες της Τουρκίας. Οι δυστυχείς αυτοί στρατολογούμενοι και κατατασσόμενοι στα εργατικά τάγματα στέλλονται προς διάφορες κατευθύνσεις στο εσωτερικό της Αυτοκρατορίας από τα παράλια της Μικρασίας και του Ευξείνου Πόντου στα πέρατα της Βαγδάτης, του Καυκάσου, της Μεσοποταμίας και της Αιγύπτου, άλλοι μεν για την κατασκευή στρατιωτικών δρόμων, άλλοι για τη διάνοιξη σηράγγων για το σιδηρόδρομο Βαγδάτης, άλλοι για την καλλιέργεια αγρών κλπ. Χωρίς κανένα μισθό, κακώς τρεφόμενοι και ενδυόμενοι, εκτιθέμενοι στις καιρικές συνθήκες, στον καυτό ήλιο της Βαγδάτης και στο αφόρητο ψύχος του Καυκάσου, προσβαλλόμενοι από ασθένειες, πυρετούς, εξανθηματικό τύφο, χολέρα, πεθαίνουν κατά χιλιάδες...».

Πολλοί, που δεν μπορούσαν να αντέξουν τις θανάσιμες κακουχίες, την εξοντωτική δουλειά και την κακή διατροφή, δραπέτευαν και γύριζαν στις εστίες τους. Οι στρατιωτικές αρχές πληροφορούσαν τις αρχές του τόπου προέλευσης των λιποταχτών για να τους συλλάβουν. Έτσι, πριν φτάσουν οι Έλληνες στα σπίτια τους, τα αποσπάσματα των χωροφυλάκων έτρεχαν στα χωριά και πίεζαν τους γονείς των λιποταχτών να παραδώσουν τα παιδιά τους. Με την ευκαιρία, έκαναν έρευνες, άρπαζαν πράγματα, ατίμαζαν γυναίκες και έκαιγαν σπίτια. Σε έκθεση από την Κερασούντα, με ημερομηνία 21 Απριλίου 1917, είναι γραμμένα τα εξής: «Με αφορμή την ανυποταξία 300 φυγόστρατων εκκενώθηκαν και πυρπολήθηκαν 88 ελληνικά χωριά από το Δεκέμβριο του 1916 ως το Φεβρουάριο του 1917. Οι κάτοικοι των χωριών αυτών, ανερχόμενοι σε 30.000 περίπου, κατά το μεγαλύτερο μέρος τους γέροι, γυναίκες και παιδιά εκτοπίστηκαν βίαια στο νομό Αγκύρας, μέσα σε δριμύτατο χειμώνα, χωρίς να τους επιτραπεί να παραλάβουν ούτε τα ενδύματά τους. Το ένα τέταρτο απ’ αυτούς πέθανε κατά τη διαδρομή από τις κακουχίες, την πείνα και το ψύχος». Σύμφωνα με άλλη έκθεση της Ελληνικής πρεσβείας, τον Ιούνιο του 1915: «Οι εκτοπιζόμενοι από τα χωριά τους δεν είχαν δικαίωμα να πάρουν μαζί τους ούτε τα απολύτως αναγκαία. Γυμνοί και ξυπόλητοι, χωρίς τροφή και νερό, δερόμενοι και υβριζόμενοι, όσοι δεν εφονεύοντο οδηγούντο στα όρη από τους δημίους τους. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς πέθαιναν κατά την πορεία από τα βασανιστήρια. Μισοπεθαμένοι εγκαταλείπονταν στο δρόμο. Και γυναίκες που γεννούσαν κατά τη διαδρομή εγκατέλειπαν τα βρέφη τους βαδίζοντας όπως μπορούσαν, γιατί όσοι βραδυπορούσαν δέρνονταν από τους συνοδούς χωροφύλακες. Το τέρμα του ταξιδιού των δυστυχισμένων αυτών δεν σήμαινε και το τέρμα των δεινών τους, γιατί οι βάρβαροι κάτοικοι των τουρκικών χωριών τους παρελάμβαναν για να τους καταφέρουν το τελειωτικό πλήγμα...».

Η Γερμανία, στην προσπάθειά της να πετύχει τους στόχους της στο νευραλγικό τομέα της Μικρασίας και της Μέσης Ανατολής δε δίστασε να θυσιάσει τους χριστιανικούς λαούς της Ανατολής στο βωμό του παντουρκισμού. Σε κάποιο βαθμό ήταν συνυπεύθυνη για τις γενοκτονίες των Ελλήνων και των Αρμενίων. Εξάλλου, αυτός που εισηγήθηκε στους Τούρκους την απομάκρυνση των Ελλήνων από τα παράλια, δήθεν για στρατιωτικούς λόγους, χαρακτηρίζοντάς τους πράκτορες της Αντάντ, ήταν ο Γερμανός αρχιστράτηγος LimanvonSanders, που πήρε συν τοις άλλοις τον τίτλο του πασά. Επίσης, με τη συγκατάθεση της Γερμανίας οι Τούρκοι έστειλαν τους χριστιανούς που στρατολόγησαν στα τάγματα εργασίας.

Στον Πόντο, οι διωγμοί πήραν τραγικές προεκτάσεις. Πολλοί Γερμανοί βλέποντας τα εγκλήματα άρχισαν να διαφωνούν με την πολιτική της χώρας τους. Ο Γερμανός ιερωμένος J. Leprius έχει γράψει σχετικά: «Ο ανθελληνικός και αντιαρμενικός διωγμός είναι δύο φάσεις ενός και του αυτού προγράμματος, της εξοντώσεως του χριστιανικού στοιχείου στην Τουρκία». Στις 16 Ιουλίου 1916, ο Γερμανός πρόξενος στην Αμισό Kuckhoff έγραφε στο Βερολίνο: «Από αξιόπιστες πηγές ολόκληρος ο ελληνικός πληθυσμός της Σινώπης και της παραλιακής περιοχής της επαρχίας Κασταμονής έχει εξοριστεί. Εξορία και εξολόθρευση είναι στα τουρκικά η ίδια έννοια, γιατί όποιος δε δολοφονείται, πεθαίνει ως επί το πλείστον από τις αρρώστιες και την πείνα». Ο Αυστριακός υποπρόξενος Αμισού Kwiatkowski στις 30 Νοεμβρίου 1916 ενημέρωσε τον υπουργό Εξωτερικών της χώρας του, τον S. BaronBurian, για τις πρόσφατες αποφάσεις του μουτεσαρίφη Αμισού, Ραφέτ μπέη: «... Στις 26 Νοεμβρίου, μου είπε ο Ραφέτ μπέη: Τελικά με τους Έλληνες πρέπει να ξεκαθαρίσουμε όπως και με τους Αρμένιους... Στις 28-11-1916, μου είπε ο Ραφέτ μπέη πρέπει τώρα να τελειώνουμε με τους Έλληνες. Έστειλα σήμερα στα περίχωρα τάγματα για να σκοτώσουν στο δρόμο κάθε Έλληνα, που συναντούν».

Σκοπός των Τούρκων ήταν, με τους εκτοπισμούς, τις πυρπολήσεις χωριών, τις λεηλασίες, να επιτύχουν την αλλοίωση του εθνολογικού χαρακτήρα των ελληνικών περιοχών και να καταφέρουν ευκολότερα των εκτουρκισμό εκείνων που Θα απέμεναν. Έκθεση που στάλθηκε στο ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών (14-1-1915) ανέφερε: «Μεταξύ των υπό του Νεοτουρκικού κομιτάτου ληφθεισών αποφάσεων είναι και ο εκτουρκισμός των ελληνικών πληθυσμών, ο οποίος δεν είναι δυνατός, εφόσον υπάρχουσι συμπαγείς ελληνικοί πληθυσμοί. Αι στρατιωτικαί ανάγκαι παρέχουσιν καταλληλοτάτην πρόφασιν ίνα διασκορπισθώσιν οι χριστιανοί και ούτω καταστεί δυνατός ο εκτουρκισμός αυτών».

Στις 19-12-1916 ο Αυστριακός πρεσβευτής στην Κωνσταντινούπολη Pallavicini, σε έκθεση που έστειλε στη Βιέννη, περιέγραψε τα τουρκικά εγκλήματα στη μαρτυρική Αμισό: «11 Δεκεμβρίου 1916. λεηλατήθηκαν 5 ελληνικά χωριά και κατόπιν κάηκαν. Οι κάτοικοι εκτοπίστηκαν. 12 Δεκεμβρίου 1916. Στα περίχωρα της πόλης καίγονται χωριά. 14 Δεκεμβρίου 1916. Ολόκληρα χωριά καίγονται μαζί με τα σχολεία και τις εκκλησίες. 17 Δεκεμβρίου 1916. Στην περιφέρεια Σαμψούντας έκαψαν 11 χωριά. Η λεηλασία συνεχίζεται. Οι χωρικοί κακοποιούνται. 31 Δεκεμβρίου 1916. 18 ελληνικά χωριά κάηκαν εξ ολοκλήρου, 15 ενμέρει, 60 γυναίκες περίπου βιάστηκαν. Ελεηλάτησαν ακόμη και εκκλησίες».

Οι εκθέσεις της ελληνικής πρεσβείας της Κωνσταντινούπολης, που στάλθηκαν στην Αθήνα τον Ιανουάριο και το Φεβρουάριο του 1917 είναι πολύ αποκαλυπτικές: «... Είκοσιν οχτώ έτερα χωρία επυρπολήθησαν εντός μιας εβδομάδος από της Ι5ης Ιανουαρίου, μη συμπεριλαμβανομένων των πυρποληθέντων κατά Δεκέμβριον.Τα γυναικόπαιδα απεστάλησαν πεζή εν μέσω βροχής και χιόνων εις τα βιλαέτια Σεβάστειας και Άγκυρας. Νήπια, κοράσια, λεχώνες, έγκυοι, ασθενείς και γέροντες ωθούνται από τόπου εις τόπον, διανυκτερεύουσι κατά χιλιάδας εις χάνια, όπου διαμένουσιν άνευ άρτου ή άλλης τροφής... Πολλά παιδία απωλέσαντα τους γονείς των διασκορπίζονται εις τα όρη, ή εις τα τουρκικά χωρία. Οι μετατοπιζόμενοι αποθνήσκουσι καθ’ οδόν εκ της πείνης, του ψύχους και των ταλαιπωριών και θάπτονται εις τα όρη, ή αφήνονται βορά των αγρίων θηρίων... Κατά πρόχειρον υπολογισμόν ο αριθμός τούτων υπερέβη ήδη τας 20.000 καθ’ εκάστην δε αυξάνεται... Εκ Πάφρας απεστάλη εις Βοϊβάτ ολόκληρος ο άρρην πληθυσμός... Οκτώ χωρία της Πάφρας παράγοντα τον εκλεκτότερον καπνόν της Τουρκίας επυρπολήθησαν και οι κάτοικοι μετεφέρθησαν εις το Βιλαέτιον της Αγκύρας, ετέρων δε οκτώ χωρίων της Αμισού οι κάτοικοι απεστάλησαν εις το εσωτερικόν. Ταύτην την στιγμή φαίνονται εις τα όρη καπνοί και φλόγες… και ο υπαίθριος πληθυσμός της Κερασούντος μετεφέρθη ολόκληρος εις το εσωτερικόν’... Τα αυτά συνέβησαν εις τα επαρχίας Νεοκαισαρείας, Φάτζας και Τσαρσαμπά... Χείρονα τούτων συνέβησαν εις την Πάφραν όπου κατά τας τελευταίας εβδομάδας παρεδόθησαν εις το πυρ έτερα είκοσι χωρία μετά των εκκλησιών των και σχολείων, αφού δε ελεηλατήθη η κινητή αυτών περιουσία και η ακίνητος εγένετο παρανάλωμα του πυρός, ο πληθυσμός ολόκληρος απεστάλη εις το εσωτερικόν... Σκοπός όλων των φρικωδών τούτων γεγονότων είναι η εξόντωσις των εν Τουρκία Ελλήνων, οίτινες οφείλουσι να εκλείψωσι ως οι Αρμένιοι».

Ο μητροπολίτης Χαλδίας Λαυρέντιος στέλνει (στις 7-2-1917) καταγγελία στον Έλληνα επιτετραμμένο στην Κωνσταντινούπολη: «Μετά κατάληψιν Τραπεζούντος υπό Ρώσων μυριάδες Τούρκων μεταναστών ενέσκηψαν εις επαρχίαν Κερασούντος, ελεηλάτησαν τα ελληνικά χωρία και ανεχώρησαν καταλείποντες χολέραν και τύφον. Κατά διαταγήν βαλή της Τραπεζούντος ήρχισε νέα καταδίωξις των Ελλήνων συλληφθέντων και εξορισθέντων των πλουσιοτέρων εξ αυτών. Όταν υπό του γενικού επιτελείου απεφασίσθη η απομάκρυνσις των Ελλήνων από την παραλίαν του Ευξείνου Πόντου αύτη εξετελέσθη υπό του Βαλή Τραπεζούντος και των οργάνων του κατά τον μάλλον απαίσιον τρόπον. Παρά τας διαβεβαιώσεις του αρχηγού τον τρίτον στρατιωτικού σώματος, η εκκένωσις των χωρίων εξετελέσθη εντός 24 ωρών, μη επιτρέποντος εις τους εκτοπιζόμενους να παραλάβωσι μεθ’ εαυτών ούτε τροφάς, ούτε ενδύματα, ούτε οικοσκευάς. Διενυκτέρευσαν δε εν υπαίθρω υπό ραγδαίαν βροχήν και ισχυράν συνοδείαν χωροφυλάκων. Εις ουδέν χωρίον επετράπη αυτοίς να επικοινωνήσωσι μετά της Μητροπόλεως, μετά δε την αναχώρησίν των Τούρκοι υπάλληλοι και ιδιώται διήρπασαν τας περιουσίας των. Τα εκκενωθέντα χωρία ανέρχονται εις 38, ο δε πληθυσμός εις 23.000».

Η ήττα της Τουρκίας από τις δυνάμεις της Αντάντ και το τέλος του Α’ παγκόσμιου πολέμου έφερε μια προσωρινή ανάπαυλα στο απάνθρωπο σχέδιο των Νεότουρκων. Η νέα τουρκική κυβέρνηση υποχρεώνεται από τις νικήτριες δυνάμεις να δώσει άδειες επιστροφής στους λίγους εξόριστους που είχαν απομείνει. Υπήρξαν κάποιοι ελάχιστοι, έστω, Τούρκοι, που αποδοκίμασαν τα εγκλήματα της γενοκτονίας κατά των χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Στο έκτακτο στρατοδικείο, που συγκλήθηκε με σουλτανική διαταγή στις 8 Μαρτίου, για να δικάσει τους ηγέτες της κυβέρνησης των Νεότουρκων για τα εγκλήματα κατά του χριστιανικού πληθυσμού, ο Μουσταφά Κεμάλ μεταξύ άλλων κατάθεσε τα εξής: «Οι πασάδες που διέπραξαν απερίγραπτα εγκλήματα, τέτοια που δεν μπορεί να συλλάβει η φαντασία του ανθρώπου και έφεραν τη χώρα σ’ αυτή την κατάντια, τώρα υποδαυλίζουν ταραχές για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους και μόνο συμφέροντα. Εγκαθίδρυσαν ένα τυραννικό καθεστώς, οργάνωσαν εκτοπίσεις και σφαγές, έκαψαν βρέφη, που ακόμη θήλαζαν, με πετρέλαιο, βίασαν γυναίκες και μικρά κορίτσια μπροστά στα μάτια των

γονιών τους, κατάσχεσαν παράνομα την κινητή και ακίνητη περιουσία τους, εξόρισαν γυναικόπαιδα σε άθλια κατάσταση μέχρι τη Μοσούλη, προβαίνοντας σε κάθε είδους ωμότητες. Επεβίβασαν σε πλοία χιλιάδες αθώους και τους πέταξαν στη θάλασσα. Ανακοίνωναν με τελάληδες ότι οι πιστοί στην οθωμανική κυβέρνηση χριστιανοί οφείλουν να παραιτηθούν από τη θρησκεία τους και να αποδεχθούν το Ισλάμ. Επέβαλαν σε γέροντες να βαδίζουν μήνες ολόκληρους νηστικοί και τους εξανάγκαζαν σε διαρκή καταναγκαστική εργασία. Οδήγησαν γυναίκες σε οίκους ανοχής, που λειτουργούσαν κάτω από ανυπόφορες συνθήκες. Γεγονότα που δεν έχουν προηγούμενο στην ιστορία οποιουδήποτε λαού».

Όμως, το 1919 αρχίζει νέος άγριος διωγμός κατά των Ελλήνων από το κεμαλικό καθεστώς, πολύ πιο άγριος κι απάνθρωπος από τους προηγούμενους. Εκείνος ο διωγμός υπήρξε η χαριστική βολή για τον ποντιακό ελληνισμό.

Στις 20 Μαΐου 1919, ο αρχιμανδρίτης Πανάρετος, σε έκθεσή του προς τον συνταγματάρχη Κατεχάκη αποκαλύπτει στατιστικά στοιχεία της τραγωδίας των Ποντίων «... Η επαρχία Αμασείας είχε προ του πολέμου 136.768 ελληνικό πληθυσμό. Εκ του ολικού αριθμού, 73.375 του πληθυσμού μετετοπίστησαν ή εξορίσθησαν, εκ των οποίων το 70% απέθανον εν τη εξορία, μόλις δε οι 30% επανήλθον... Εκ των 25.000 εξορισθέντων της επαρχίας Νεοκαισαρείας, εκ μεν των χωρικών εσώθησαν μόλις 6% και ούτοι συντετριμμένοι ως ναυαγοί της σατανικής τουρκικής θηριωδίας, εκ δε των κατοίκων των πόλεων 35% ρακένδυτοι και κατεσυληκότες, ζωντανά μαρτύρια της τουρκικής βαρβαρότητος... Η επαρχία Κολωνίας εξ ολοκλήρου κατεστράφη, όλα τα χωριά αυτής ηρημώθησαν, ελάχιστοι ομογενείς σώζονται εν Νικοπόλει... Η επαρχία Χαλδείας-Κερασούντος... είχε... ολικόν πληθυσμόν 167.450. Εκ τούτων 45.000 περίπου εξηνηγκάσθησαν κατά τον χρόνον της ανακατοχής να καταφύγωσιν εις Ρωσίαν, άνω δε των 90.000 μετετοπίσθησαν και εξορίσθησαν εις τα βάθη της Μ. Ασίας... Εκ των εξορισθέντων 80% απέθανον εκ πείνης, εκ των διωγμών, των δεινοπαθημάτων και των δαρμών... Εκ των 72 ελληνικών χωρίων του τμήματος Κερασούντος ουδέν σώζεται...». Παρόμοιες στατιστικές υπάρχουν και για άλλες περιοχές του Πόντου.

Στις 19 Μαΐου 1919, αρχίζει η δεύτερη και σκληρότερη φάση της Ποντιακής γενοκτονίας. Ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα ως απεσταλμένος της οθωμανικής κυβερνήσεως, με την ιδιότητα του επιθεωρητή της «Παραινετικής Επιτροπής». Ο Κεμάλ ανέλαβε να αποκαταστήσει την τάξη στην περιοχή του Πόντου όπου, κατά την αναφορά του Άγγλου φρούραρχου στη Σαμψούντα, τα ελληνικά χωριά δέχονταν συνεχώς επιθέσεις από τις τουρκικές συμμορίες.

Άρχισε, όμως, από τη Σαμψούντα ένα εγκληματικό έργο, αντίθετο με την αποστολή του. Με τη βοήθεια μελών του νεοτουρκικού κομιτάτου συγκροτεί μυστική οργάνωση, τη Mutafai Milliye, κηρύσσει το μίσος εναντίον των Ελλήνων και σχεδιάζει την ολοκλήρωση της εξόντωσης του ποντιακού ελληνισμού, που ξεκίνησαν οι προκάτοχοί του Νεότουρκοι, το 1916. Αυτό που δεν πέτυχε το σουλτανικό καθεστώς στους πέντε αιώνες της τυραννικής διοίκησής του, να εξοντώσει δηλαδή τον ελληνισμό του Πόντου και της Ιωνίας, το πέτυχε μέσα σε λίγα χρόνια με τους τσέτες του ο Κεμάλ. Μέλος της κεμαλικής οργάνωσης Mutafai Milliye ήταν ο Τοπάλ Οσμάν, γνωστός στην ιστορία ως ο μεγαλύτερος δήμιος των Ελλήνων του Πόντου. Ο Μουσταφά Κεμάλ, αναδεικνύοντας τον Τοπάλ Οσμάν γενικό αντιπρόσωπό του στην παραλιακή ζώνη του Πόντου, με απεριόριστο δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στους Πόντιους, υπήρξε ο ηθικός αυτουργός των απερίγραπτων εγκλημάτων του συνεργάτη του. Επιπλέον, ήταν ο μεγάλος «κλεπταποδόχος», έχοντας την επικαρπία των λεηλασιών του αιμοβόρου φίλου του, γιατί ο Οσμάν αγάς του έστελνε κάθε τόσο στην Άγκυρα ολόκληρα φορτία νομίσματα και χρυσαφικά που άρπαζε από τους πλούσιους Πόντιους των πόλεων και των χωριών.

Εκθέσεις, τηλεγραφήματα και επιστολές των ποντιακών οργανώσεων ζητούσαν επέμβαση της Ελλάδας και των Ευρωπαϊκών δυνάμεων για τη σωτηρία του εναπομείναντος ποντιακού ελληνισμού. Η τρομοκρατία, τα εργατικά τάγματα, οι εξορίες, οι κρεμάλες, οι πυρπολήσεις των χωριών, οι βιασμοί, οι δολοφονίες ανάγκασαν τους Έλληνες του Πόντου να ανεβούν στα βουνά οργανώνοντας αντάρτικο για την προστασία του αμάχου πληθυσμού.

Το ποντιακό αντάρτικο, που είχε το χαρακτήρα της εθνικής αντίστασης, έδρασε κυρίως στο Δυτικό Πόντο, ενώ στον Ανατολικό είναι γνωστό το περήφανο αντάρτικο της Σάντας. Τα θύματα της γενοκτονίας θα ήταν πολύ περισσότερα, αν δεν υπήρχε το επικό και ακατάβλητο ποντιακό αντάρτικο. Στις περιοχές όμως που οι αντάρτες δεν μπορούσαν να δράσουν, ο Τούρκοι ανενόχλητοι συνέχιζαν το καταστροφικό τους έργο.

Στις 31 Αυγούστου 1920, σε έκθεση του Πατριαρχείου αναφέρονται τα εξής: «... Ο δήμαρχος της πόλης Οσμάν αγάς... διέταξε αμέσως τους Τούρκους της Κερασούντας να απομακρυνθούν όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Κατόπιν έκλεισε όλους τους χριστιανούς άνδρες στο ελληνικό σχολείο, το ξενοδοχείο Belle Vue και σ’ ένα μεγάλο κτίριο με τη δολοφονική πρόθεση να τους σκοτώσει. Οι γυναίκες βιάστηκαν και όλα τα χριστιανικά σπίτια λεηλατήθηκαν από ορδές του τυράννου. Κάθε βράδυ έβγαζαν πέντε-έξι χριστιανούς από το σχολείο και τους σκότωναν».

Με την επικράτηση του Κεμάλ, οι διωγμοί συνεχίζονται με μεγαλύτερη ένταση. Στήνονται στις πόλεις του Πόντου τα διαβόητα έκτακτα δικαστήρια ανεξαρτησίας, που καταδικάζουν και εκτελούν την ηγεσία του ποντιακού ελληνισμού. Οι διαμαρτυρίες των ποντιακών οργανώσεων του εξωτερικού μένουν χωρίς αποτέλεσμα. Το τέλος του Πόντου πλησιάζει.

Στις 25 Μαΐου 1922, αντιπροσωπεία της ελληνικής ναυτικής βάσης, που είχε την έδρα της στην Κωνσταντινούπολη σύνταξε έκθεση που στάλθηκε στο υπουργείο Εξωτερικών: «Η κατάστασις των χριστιανών των άνω περιοχών είναι οικτροτάτη. Εις την ύπαιθρον χώραν κάτοικοι παντάπασιν δεν υπάρχουσιν. Πάντα τα χριστιανικά χωρία έχουσι πυρποληθή, εκ δε των κατοίκων άλλοι μεν απελαθέντες εσφάγησαν καθ’ οδόν, άλλοι δε συλληφθέντες εφονεύθησαν επιτοπίως ή εκάησαν ζώντες». Άπειρες είναι οι εκθέσεις στα αρχεία των υπουργείων Εξωτερικών για το μαρτύριο του ποντιακού λαού.

Περισσότεροι από 350.000 Πόντιοι βρήκαν μαρτυρικό θάνατο από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς. Τα βουνά και οι χαράδρες του Πόντου γέμισαν από τα πτώματα των αθώων θυμάτων της τουρκικής θηριωδίας. Τον επίλογο της τραγικής ποντιακής γενοκτονίας αποτελεί ο βίαιος ξεριζωμός των επιζώντων. Με τη συνθήκη της ανταλλαγής των πληθυσμών (Συνθήκη της Λοζάνης 1923) έρχονται στην Ελλάδα και τα τελευταία ζωντανά υπολείμματα. Οι πρόσφυγες μεταφέρονταν με τουρκικά πλοία και με την επίβλεψη των συμμαχικών δυνάμεων στην Κωνσταντινούπολη περιθάλπονταν από τον εκεί Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό στους στρατώνες Σελιμιέ και από εκεί, επιβιβάζονταν σε ελληνικά πλοία με προορισμό την Ελλάδα. Οι συνθήκες μεταφοράς στην Κωνσταντινούπολη ήταν άθλιες και συχνά εκβιαστικές, η δε κατάσταση στους τούρκικους στρατώνες ήταν τραγική, καθώς οι ταλαιπωρημένοι πρόσφυγες στοιβάζονταν κατά χιλιάδες χωρίς νερό και με τις αρρώστιες, κυρίως τον τύφο, να τους θερίζουν κυριολεκτικά. Κανείς Πόντιος δεν απομένει στην ιστορική του πατρίδα εκτός από αυτούς που βίαια εκτουρκίστηκαν και εξισλαμίστηκαν. Οι Έλληνες πρόσφυγες που ήλθαν από τον Πόντο στην Ελλάδα, ανέρχονται, κατά τους υπολογισμούς της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών, σε 325.000 έως 400.000 άτομα..................

Πολιτικά συμφέροντα και σκοπιμότητες έριξαν στη λήθη μετά τον ξεριζωμό την υπόθεση της μεγάλης γενοκτονίας των Ποντίων. Οποιαδήποτε αναφορά στο ποντιακό ζήτημα συνειδητά αποφεύχθηκε από το εξαρτημένο ελλαδικό κράτος που δεν ήθελε να διαταράξει το Νατοϊκό δόγμα της ακεραιότητας της Τουρκίας.

Στις 24 Φεβρουαρίου 1994 ψηφίστηκε από τη Βουλή των Ελλήνων η ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο», ημέρα που στην Τουρκία αποτελεί εθνική γιορτή της τουρκικής νεολαίας. Η 19η Μαΐου αποτελεί την ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα και ξεκίνησε η δεύτερη φάση της ποντιακής γενοκτονίας. Όμως η διεκδίκηση του αιτήματος της διεθνούς αναγνώρισης της ποντιακής γενοκτονίας από το τουρκικό κράτος και τη διεθνή κοινότητα πρέπει να συνεχιστεί και να ενταθεί, ώστε να υπάρξει τουλάχιστον η ηθική δικαίωση των Ποντίων, με την διεθνή αποκάλυψη των τραγικών και εγκληματικών γεγονότων που συνέβησαν σε βάρος του ποντιακού ελληνισμού.

Τα παραπάνω κείμενα προέρχονται από το βιβλίο «Ο Πόντος». Εκδόσεις ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ-ΠΑΙΔΕΙΑ

Φιλικό τουρνουά μνήμης για τη Γενοκτονία των Ποντίων (Καλαμαριά)

2010-05-18T13:24:00.000-07:00

Ποδοσφαιρικό φιλικό τουρνουά διοργανώνει ο σύλλογος παλαιμάχων του Απόλλωνα Καλαμαριάς στα πλαίσια των εκδηλώσεων μνήμης για τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου!

Σπουδαία η πρωτοβουλία των παλαιμάχων του Απόλλωνα, του μεγάλου αθλητικού παιδιού των απανταχού Ποντίων, σε μια χρονική περίοδο που οι διαχρονικές αξίες έχουν όλο και μικρότερη σημασία.

Το τουρνουά θα γίνει
19/5/10 (ημέρα μνήμης της γενοκτονίας) στις 17.30 στο γήπεδο του Απόλλωνα στην Καλαμαριά. Οι ομάδες που (καθόλου τυχαία) θα συμμετέχουν είναι: Απόλλων - Πιερικός - Δόξα Δράμας & Κιλκισιακός. Θα γίνουν δύο αγώνες των 70' ο καθένας (από δύο ημίχρονα των 35') και εν συνεχεία θα ακολουθήσει δείπνο με απονομή τιμητικών πλακετών.

Ο σύλλογος παλαιμάχων του Απόλλωνα αισιοδοξεί το τουρνουά, που γίνεται με τη συμβολή του δήμου Καλαμαριάς και του Μ.Γ.Σ Απόλλων τους οποίους και ευχαριστεί, να καθιερωθεί και να γίνει θεσμός κάθε 19/5 εκάστοτε χρόνου.

Συμπληρώνουμε ότι δεν υπάρχει καταλληλότερος χώρος, από το γήπεδο του Απόλλωνα, να γίνει η συγκέντρωση όλων των Ποντιακών σωματείων από όλο τον κόσμο στα πλαίσια των εκδηλώσεων μνήμης. Σε συνδυασμό με ετήσιο ποδοσφαιρικό τουρνουά η προβολή του Ποντιακού ζητήματος θα αποκτήσει και άλλες διαστάσεις τις οποίες έχει απόλυτη ανάγκη.

epontos.blogspot.com

Τουρνουά για τη γενοκτονία των Ποντίων (Κομοτηνή)

2010-05-18T12:01:00.000-07:00

Την Τετάρτη 19 Μαίου πρόκειται να διοργανωθεί τουρνουά στο Δημοτικό Στάδιο ΟΠΑΠ Κομοτηνής μεταξύ 4 ομάδων της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Το τουρνουά διοργανώνει η ομάδα της Κομοτηνής ΠΑΕ Ποντίων στο πλαίσιο των εκδηλώσεων μνήμης για την
επέτειο Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού. Στο τουρνουά πέρα του από την οικοδέσποινα ομάδα της ΠΑΕ Ποντίων θα λάβουν μέρος ο Πανθρακικός, η Skoda Ξάνθη και η Καβάλα. Τα παιχνίδια θα έχουν διάρκεια 35 λεπτών και κάθε ομάδα θα δώσει 2 αγώνες (ημιτελικοί, μικρός και μεγάλος τελικός).

Αναλυτικά το πρόγραμμα έχει ως εξής:

18:00 Skoda Ξάνθη – Καβάλα

18:45 ΠΑΕ Ποντίων – Πανθρακικός

19:30 Μικρός τελικός

20:15 Μεγάλος τελικός

Στόχος η διεθνής αναγνώριση

2010-05-18T05:21:00.000-07:00

Συγκεντρώσεις σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα την ημέρα μνήμης της γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού.

Του Φώτη Κουτσαμπάρη
fkoutsamparis@makthes.gr

Το πάγιο αίτημα για διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου προβάλλεται για άλλη μια χρονιά στις εκδηλώσεις που διοργανώνει η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος (ΠΟΕ) στις 19 Μαΐου, ημέρα μνήμης της γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού.

Στις φετινές εκδηλώσεις επισημαίνεται η ιστορική απόφαση του κοινοβουλίου της Σουηδίας, στις 11 Μαρτίου 2010, με την οποία αναγνωρίστηκε η γενοκτονία των Ποντίων. “Είχαμε μια περίοδο ογδόντα ετών μέχρι να αναγνωρίσει το ελληνικό κοινοβούλιο, το 1994, τη γενοκτονία. Από τότε, εδώ και δεκαέξι χρόνια, γίνονται οι προσπάθειες για τη διεθνή αναγνώριση, που είναι το ζητούμενο”, υπογράμμισε ο κ. Γιώργος Παρχαρίδης, πρόεδρος της ΠΟΕ, σε συνέντευξη τύπου.

Αύριο διοργανώνονται από την ομοσπονδία δύο παράλληλες συγκεντρώσεις, η κεντρική στις 7.30 μ.μ. στην πλατεία Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη με ομιλητές τον ομογενή βουλευτή του σουηδικού κοινοβουλίου Νίκου Παπαδόπουλο και την πρώην πρόεδρο του αριστερού κόμματος στη Σουηδία Ούλα Χόφμαν και η δεύτερη στις 6 μ.μ. στην πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα με κεντρική ομιλήτρια την σουηδή βουλευτή Gulen Anci. Οι ομιλητές έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο, ώστε να εκδοθεί η απόφαση του σουηδικού κοινοβουλίου.

“Καλούμε όλους τους Έλληνες να είναι παρόντες στις συγκεντρώσεις, διότι δεν είναι μόνο ποντιακό το ζήτημα, είναι εθνικό και πανανθρώπινο. Όσο μεγαλύτερες είναι οι συγκεντρώσεις, τόσο ηχηρότερο θα είναι το μήνυμα που θα στείλουμε σε όλο τον κόσμο και στην Τουρκία, από την οποία ζητούμε να αναγνωρίσει τη γενοκτονία. Ζητούμε από τον τούρκο πρωθυπουργό Ταγίπ Ερντογάν να έχει το θάρρος να ζητήσει συγγνώμη”, τόνισε ο κ. Παρχαρίδης, ο οποίος επίσης ζήτησε να τεθεί το θέμα της αναγνώρισης της γενοκτονίας ως προϋπόθεση για την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε.

Απούσα η ελληνική πολιτεία
Στις προσπάθειες των Ποντίων της Σουηδίας για την αναγνώριση της γενοκτονίας αναφέρθηκε ο πρόεδρος του συλλόγου “Εύξεινος Πόντος” Στοκχόλμης Κωνσταντίνος Φραγκίδης, ο οποίος ήρθε στην Ελλάδα, για να παραστεί στις εκδηλώσεις. Ο κ. Φραγκίδης υπογράμμισε την άρνηση της ελληνικής πολιτείας να συμβάλλει στις προσπάθειες. “Αρχίσαμε τον αγώνα από το 2000. Δεν μας στήριξε η ελληνική πολιτεία και βρήκαμε ανοικτές πόρτες στη Σουηδία, μαζί με τους συλλόγους Ασσύριων και Αρμενίων, με τους οποίους συνεργαστήκαμε. Η Σουηδία έγινε η πρώτη χώρα παγκοσμίως που αναγνώρισε τη γενοκτονία, κάτι που δεν έκαναν η Ελλάδα και η Κύπρος”, τόνισε ο κ. Φραγκίδης. Σύμφωνα με τον ίδιο, η προσπάθεια θα συνεχιστεί με τη βοήθεια σουηδών βουλευτών, ώστε να μεταφερθεί στα Ηνωμένα Έθνη το αίτημα για διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας.

Σειρά διαλέξεων
Η νεολαία της ΠΟΕ συνεργάζεται στενά με επιστήμονες από το εξωτερικό και προσπαθεί να τεκμηριώσει τα ιστορικά γεγονότα, αν και ήδη οι γενοκτονίες των χριστιανικών πληθυσμών του Πόντου έχουν τεκμηριωθεί από τη Διεθνή Ένωση Ακαδημαϊκών για την αναγνώριση των γενοκτονιών. Όπως είπε ο συντονιστής της νεολαίας της ΠΟΕ Θεοδόσης Κυριακίδης, γίνεται σειρά διαλέξεων για την ανάδειξη του ζητήματος.
Σήμερα στις 8.30 μ.μ. η Πάμελα Στάινερ, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, δισεγγονή του Χένρι Μοργκεντάου, ο οποίος είχε βοηθήσει τους Αρμένιους και τους Έλληνες, θα δώσει διάλεξη με θέμα “Χένρι Μοργκεντάου, μια τίμια φωνή στην ιστορία”. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Εντευκτήριο της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης, στην οδό Λεωφόρου Νίκης 13. Την Πέμπτη 20 και Παρασκευή 21 Μαΐου διοργανώνεται διεθνές επιστημονικό συμπόσιο με θέμα “Διαθρησκειακός διάλογος, ανθρώπινα δικαιώματα και θρησκευτικό παρόν στην Τουρκία”. Η εναρκτήρια συνεδρία θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη στις 5 μ.μ. στο Δ΄ αμφιθέατρο της Θεολογικής σχολής του ΑΠΘ.
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

infognomonpolitics.blogspot.com

Ιάκωβος Φαντίδης

2010-05-18T05:00:00.000-07:00

Όταν είχανε πόλεμο οι Ρώσοι με την Τουρκία, σηκώθηκε πρώτα το Καρς και όταν κατέβηκε ο πόλεμος στα δικά μας μέρη, δε μας άφησε τίποτα. Οι Τούρκοι κατάστρεψαν τα σπαρτά και όλα και φύγανε. Αναγκαστήκαμε και φύγαμε το 1917. Κατεβήκαμε στη Σαμψούντα, καθίσαμε εκεί 3 – 4 χρόνια. Η Σαμψούντα ήταν μεγάλη πόλη. Ήτανε μεγάλη φτωχομάνα. Μετά μάζεψαν οι Τούρκοι τους
άντρες από κει – εγώ ήμουν ακόμα μωρό. 20 με 21 Μαΐου περικύκλωσαν οι Τούρκοι τα εργοστάσια, μάζεψαν τους άντρες και πήγαν τους μισούς σε ένα χωριό, το Καβακλί, και τους σκότωσαν. Τους άλλους μισούς τους σκότωσαν κοντά σ’ ένα πανδοχείο που το ‘λεγαν Τσουμπούς. Μείναμε εγώ και η μάνα μου με τη μικρή μου αδερφή. Ήρθε διαταγή, μας σήκωσαν κι εμάς να πάμε στο χωριό μας. Δε μας πήγαν τελικά στο χωριό. Μας πήγαν σ’ ένα άλλο μέρος που το λέγανε Μιτζιλίκ και από κει μας γύρισαν από χωριό σε χωριό. Εμείς με τη μάνα μου είχαμε πενήντα χρυσές λίρες. Μ’ αυτές αγοράσαμε βόδια, κάρο και θα σπέρναμε τα χωράφια. Δεν προλάβαμε να κάνουμε τίποτα και ήρθε νέα διαταγή για εξορία. Από τη Σαμψούντα με τα πόδια στη Μαλάτια, το Χαρπούτ, το Ντιαρμπακίρ. Πέντε έξι μήνες περπατούσαμε. Από κει, όταν έγινε η ανταλλαγή, μας έφεραν στην Ελλάδα. Ο πατέρας μου ήταν στη σφαγή του Τσουμπούς, αλλά γλίτωσε. Εκεί
σκοτώθηκαν δύο δικοί μας νοματαίοι αλλά ο πατέρας μου γλίτωσε ανάμεσα στους σκοτωμένους τυχαία. Δεν τον πήρε καμία σφαίρα και γλίτωσε.

argonautai-komninoi.gr

Λάμπος Mαυρίδης, από το Tεπέκιοϊ της Πουλαντζάκης

2010-05-18T04:58:00.000-07:00

«Από τους 700 που βγήκαμε εξορία από το χωριό μας το 1916 γυρίσαμε 232 άτομα…
…Kανένα χρόνο μετά το γυρισμό μας από την εξορία (1916), κακήν κακώς, ζήσαμε. Ύστερα ο Tοπάλ Oσμάν ήρθε χαράματα και περικύκλωσε το χωριό με τους τσέτες του. Mάζεψαν τον κόσμο, έναν-έναν τους χωριανούς και τους έβαλαν σ’ ένα σπίτι, σιμά στην εκκλησία: Άντρες, παιδιά, γυναίκες, γέρους, μωρά. Έδωσαν φωτιά το σπίτι και τους έκαψαν ζωντανούς!

Προτού να τους κάψουν διάλεξαν
4-5 νέες γυναίκες και τις κράτησαν για τον εαυτό τους. Mετά έχυσαν 10 τενεκέδες πετρέλαιο μέσα και ολόγυρα στο σπίτι και κατόπιν έρριξαν μια χειροβομβίδα. Άναψε φωτιά! Tο σπίτι ήταν του Kοντού του Kώτα. Δέκα-είκοσι λεφτά κράτησε το κακό. Φώναζαν. Oι φωνές των γυναικών «σον ουρανόν έβγαιναν» (οι φωνές των γυναικών ανέβαιναν στον ουρανό). Tινάχτηκε το σπίτι μες στις φλόγες κι όλους τους πλάκωσε μέσα!
Ένα κορίτσι απ’ το παράθυρο πήδηξε και έφυγε απ’ τη φωτιά. Έριξαν σφαίρες οι τσέτες αλλά ήταν κατήφορος και γλίτωσε. Mια σφαίρα την πήρε ξυστά στο κεφάλι. Pούδα τη λέγανε. Ήρθε κοντά σε μας που ξεφύγαμε απ’ το πρωΐ. Tη ρώτησα για την γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Mου είπε: «Tη γυναίκα σου την είδα, τα παιδιά σου δεν τα είδα».
Oι πέντες γυναίκες που διάλεξαν για να τις πάρουν οι Tούρκοι να τις βιάσουν, το κατάλαβαν και σαν έβλεπαν τη φωτιά και τις φωνές, πήδησαν μέσα στο σπίτι λέγοντας:
- «Eίη το όνομα του Kυρίου!…».
Πήδησαν στη φωτιά και κάηκαν. Πέθαναν μαζί με τις άλλες.
Aυτό όλο κράτησε μισή ώρα. Mετά μισή ώρα οι τσέτες έφυγαν και πήγαν στ’ άλλα χωριά. Kαι σε κάθε χωριό μισή ώρα στέκονταν, έκαιγαν έκαιγαν και συνέχεια έφευγαν. Δεκαεφτά (17) χωριά έκαψαν στη συνέχεια. Tα Γούζερε, Kόλτιζι, Tεπέκιοϊ, Tεμιρτζίκιοϊ, Γιόμα, Kινέη… Δεν έκαιγαν τα σπίτια των χωριών. Mόνο ένα σπίτι έκαιγαν μαζί με τους ανθρώπους».

argonautai-komninoi.gr

Σάββας Κανταρτζής- Η καταστροφή του χωριού Μπεϊαλάν

2010-05-18T04:57:00.000-07:00

Σάββας Κανταρτζής- Η καταστροφή του χωριού Μπεϊαλάν, της περιφέρειας Κοτυώρων από τους τσέτες του Τοπάλ Οσμάν.

«Τα χαράματα, στις 16 Φεβρουαρίου 1922, ημέρα Τετάρτη, μια εφιαλτική είδηση, ότι οι τσέτες του Τοπάλ Οσμάν έρχονται στο χωριό, έκανε τους κατοίκους να τρομάξουν και ν’ αναστατωθούν. Οι άντρες, όσοι βρίσκονταν τη νύχτα στο χωριό, βιάστηκαν να φύγουν στο
δάσος… Αλλοι άντρες που είχαν κρυψώνες σε σπίτια σε σπίτια και σε σταύλους, τρύπωσαν σ’ αυτές και καμουφλαρίστηκαν έτσι που να μην τους υποπτευθεί κανείς. Τα γυναικόπαιδα και οι γέροι κλείστηκαν στα σπίτια και περίμεναν με καρδιοχτύπι να δούν τι θα γίνει… Δεν πέρασαν παρά λίγα λεπτά κι’ οι τσέτες , περισσότεροι από 150 έμπαιναν στο χωριό κραυγάζοντας και πυροβολώντας. Τους ακολουθούσαν τούρκοι χωρικοί από τα γειτονικά χωριά. Αυτούς τους είχαν μυήσει στο εγκληματικό σχέδιο τους και τους κάλεσαν για πλιάτσικο.

Μόλις μπήκαν οι συμμορίτες στο χωριό, η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε και ο ορίζοντας πήρε τη μορφή θύελλας που ξεσπασε άγρια. Με κραυγές και βρισιές, βροντώντας με τους υποκοπάνους τις πόρτες και τα παράθυρα, καλούσαν όλους να βγουν έξω από τα σπίτια και να μαζευτούν στην πλατεία- αλλοιώς απειλούσαν, θα δώσουν φωτιά στα σπίτια και θα τους κάψουν.

Σε λίγο, όλα τα γυναικόπαιδα και οι γέροι, βρίσκονταν τρέμοντας και κλαίγοντας στους δρόμους. Οι συμμορίτες με κραυγές και απειλές υποπτεύθηκαν, από την πρώτη στιγμή, το μεγάλο κακό που περίμενε όλους και δοκίμασαν να φύγουν έξω από το χωριό. Οι τσέτες, πρόβλεψαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο και είχαν πιάσει από πριν τα μπογάζια, απ’ όπου μπορούσε να φύγει κανείς. Ετσι, μόλις έφτασαν, τρέχοντας, οι κοπέλλες στα μπογάζια, δέχτηκαν, από τσέτες που παραμόνευαν, πυροβολισμούς στο ψαχνό. Μερικές έμειναν στον τόπο σκοτωμένες, ενώ οι άλλες τραυματίστηκαν και γύρισαν πίσω.

Οι φόνοι αυτοί αποκάλυψαν για καλά τους εγκληματικούς σκοπούς των συμμοριτών κι’ έγιναν το σύνθημα να ξεσπάσει, το τρομοκρατημένο πλήθος των γυναικόπεδων, που είχε ριχτεί στους δρόμους σε ένα βουβό κι’ ασυγκράτητο κλάμα και σε σπαραξικάρδιες κραυγές απελπισίας. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν στάθηκε ικανό να μαλάξει την σκληρότητα του τεράτων, που είχε διαλέξει ο Τοπάλ Οσμάν για την «πατριωτική» του εκστρατεία. Σκληροί σαν ύαινες, που διψούν για αίμα, και διεστραμμένοι σαδιστές, που γλεντούν με τον πόνο και τα βασανιστήρια των θυμάτων τους, χύμιξαν μανιασμένοι στα γυναικόπαιδα και τους γέρους, κραυγάζοντας, βρίζοντας, χτυπώντας, κλωτσώντας και σπρώχνοντάς τους να μαζευτούν στην πλατεία.

Οι μητέρες αναμαλλιασμένες, κατάχλωμες από το τσουχτερό κρύο και το φόβο, με τα βρέφη στην αγκαλιά και τα νήπια μπερδεμένα στα πόδια τους. Οι κοπέλλες άλλες με τους γέρους γονείς κι’ άλλες με γριές ή άρρωστους αγκαλιασμένες, περιμαζεύτηκαν με τον χτηνώδη αυτόν τρόπο, στην πλατεία σαν πρόβατα για τη σφαγή, μέσα σε ένα πανδαιμόνιο από σπαραχτικές κραυγές και θρήνους και κοπετούς. Η πρώτη φάση της απερίγραπτης τραγωδίας του Μπεϊαλάν έκλεισε, έτσι, θριαμβευτικά για τους θλιβερούς ήρωες του νεοτουρκικού εγκλήματος γενοκτονίας.

Οταν πια όλα τα γυναικόπαιδα κ’ οι γέροι μαζεύτηκαν στην πλατεία, οι τσέτες έβαλαν μπρός την δεύτερη φάση της σατανικής τους επιχείρησης. Διάταξαν να περάσουν όλοι στα δίπατα σπίτια, που βρίσκονταν στην πλατεία και τα είχαν διαλέξει για να ολοκληρώσουν τον εγκληματικό τους σκοπό. Η απροθυμία, που έδειξε το τραγικό αυτό κοπάδι των μελλοθανάτων να υπακούσει στην διαταγή, γιατί ήταν πια ολοφάνερο ότι όλους τους περίμενε ο θάνατος, εξαγρίωσε τους συμμορίτες που βιάζονταν να τελειώσουν γρήγορα την μακάβρια επιχείρηση. Και τότε, σαν λυσασμένα θεριά, ρίχτηκαν στις γυναίκες, τα μωρά και τους γέρους, και με γροθιές, με κοντακιές και κλωτσιές έχωσαν και στρίμωξαν στα δύο σπίτια τα αθώα και άκακα αυτά πλάσματα, που ο αριθμός τους πλησίαζε τις τρεις εκατοντάδες.

Κι’ όταν, έτσι, ήταν σίγουροι πως δεν έμεινε έξω κανένας, σφάλισαν τις πόρτες, ενώ ο άγριος αλαλαγμός από τα παράθυρα, οι σπαραξικάρδιες κραυγές, το απελπισμένο κλάμα κι’ οι βοερές ικεσίες για έλεος και βοήθεια, σχημάτιζαν μια άγριας τραγικότητας μουσική συναυλία, που ξέσκιζε τον ουρανό κι’ αντιβούϊζε στα γύρω βουνά και δάση…

Και τώρα δεν έμενε παρά η τρίτη και τελική φάση της πατριωτικής… επιχείρησης των θλιβερών ηρώων-συμμοριτών του Τοπάλ Οσμάν. Δεν χρειάστηκαν παρά μια αγκαλιά ξερά χόρτα και μερικά σπασμένα πέταυρα (χαρτόματα) ν’ ανάψει η φωτιά. Και σε λίγο τα δύο σπίτια, έγιναν πυροτέχνημα και ζώστηκαν, από μέσα κι’ απ’ έξω, από πύρινες γλώσσες και μαυροκόκκινο καπνό. Το τί ακολούθησε την ώρα εκείνη δεν περιγράφεται.

Οι μητέρες ξετρελλαμένες, έσφιγγαν, αλλαλάζοντας και τσιρίζοντας με όλη τη δύναμη της ψυχής τους, στην αγκαλιά τα μωρά τους, που έκλαιγαν και κράυγαζαν «μάνα, μανίτσα!». Οι κοπέλλες και οι άλλες γυναίκες με τους γέρους γονείς, τα παιδιά και τους αρρώστους, κραύγαζαν και αρπάζονταν μεταξύ τους σαν να ήθελαν να πάρουν και να δώσουν κουράγιο και βοήθεια, καθώς έπαιρναν φωτιά τα μαλλιά και τα ρούχα τους κι’ άρχισαν να γλύφουν το κορμί οι φλόγες. Κραυγές, που ξέσκιζαν το λαρύγγι και τ’ αυτιά, φωνές μανιακές και κλάμματα βροντερά, άγρια ουρλιαχτά ανθρώπων, που έχασαν από τρόμο και πόνο τα μυαλά τους, χτυπήματα στα στήθη, στον πυρακτωμένο αέρα και στους τοίχους – χαλασμός κόσμου, ένα ζωντανό κομμάτι από την κόλαση στη γη! Αυτή την εφιαλτική εικόνα παρίσταναν, τα πρώτα λεπτά, τα δύο σπίτια που τα είχαν αγκαλιάσει οι φλόγες.

Μερικές γυναίκες και κοπέλλες στον πόνο, την φρίκη και την απελπισία τους, δοκίμασαν να ριχτούν από τα παράθυρα, προτιμώντας να σκοτωθούν πέφτοντας κάτω ή με σφαίρες από όπλο, παρά να υποστούν τον φριχτό θάνατο στην φωτιά. Οι τσέτες που απολάμβαναν με κέφι και χαχανητά το μακάβριο θέαμα, έκαναν το χατήρι τους – πυροβόλησαν και τις σκότωσαν.

Δεν κράτησε πολλά λεπτά, αυτή η σπαραξικάρδια οχλοβοή, από τους αλαλαγμούς, τις άγριες κραυγές, τα τσουχτερά ξεφωνητά και το ξέφρενο κλάμα. Στην αρχή ο τόνος της οχλοβοής ανέβηκε ψηλά, ως που μπορούν να φτάνουν κραυγές, ξεφωνητά και ξελαρυγγίσματα από τρεις περίπου εκατοντάδες ανθρώπινα στόματα. Γρήγορα όμως ο τόνος άρχισε να πέφτει, ως που μονομιάς κόπηκαν κι’ έσβησαν οι φωνές και το κλάμα. Κι’ ακούγονταν μονο τα ξύλα, που έτριζαν από τη φωτιά και οι καμμένοι τοίχοι και τα δοκάρια, που έπεφταν με πάταγο πάνω στα κορμιά, που κείτονταν τώρα σωροί κάρβουνα και στάχτη κάτω στο δάπεδο, στα δύο στοιχειωμένα σπίτια το Μπεϊαλάν.»

argonautai-komninoi.gr

Ο Τούρκος πρωθυπουργός αρνήθηκε να καταθέσει στεφάνι στον Άγνωστο Στρατιώτη;

2010-05-17T03:01:00.000-07:00

Ο Τούρκος πρωθυπουργός αρνήθηκε να καταθέσει στεφάνι και να αποτίσει φόρο τιμής στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη(;) λόγω των αντιδράσεων που θα προκαλούσε η εικόνα αυτή στην Τουρκία(;).Όσες φορές οι Έλληνες πολιτικοί επισκέφτηκαν επίσημα την Άγκυρα, η κατάθεση στεφάνου στο Μαυσωλείο του Κεμάλ Ατατούρκ, αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος του πρωτοκόλλου της επίσκεψης...

Παρά τις έντονες και συνεχόμενες αντιδράσεις σημαντικού μέρους του ελληνικού Λαού, ο νύν πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου όταν ήταν ΥΠΕΞ επί κυβερνήσεως Σημίτη και ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής είχαν καταθέσει στεφάνι στο Μαυσωλείο του Ατατούρκ. Του σφαγέα του Ποντιακού και του Μικρασιατικού Ελληνισμού!

taxalia.blogspot.com

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ!

2010-05-17T02:46:00.000-07:00